ஆழ்ந்த இரங்கல்கள், RIP!

பிறந்த நாளுக்கு யாரும் வாழ்த்துச் சொன்னால், அதற்கு 'நன்றி' என்று பதில் சொல்லாமல் போவது பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?  நான் சிலவேளைகளில் அப்படி வேண்டுமென்றே நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்.  அதற்குக் காரணம்  இருக்கிறது. நான் நன்றி சொல்லாமல் கடந்து செல்கின்ற பிறந்தநாள் வாழ்த்து இது தான். "hbd"

பிறந்தநாள் ஒவ்வொன்றும் நாம் கடந்த பாதையையும் கடக்கப் போகும் பாதையையும் நினைவுறுத்தும் மைல்கற்கள் என்பதாலேயே முக்கியம் பெறுகின்றன. அதில் உண்மையான அன்புடனும், மனம் நிறைந்த கனிவுடனும் வாழ்த்தும் ஆசியும் தெரிவிப்போர் என்றென்றும் நம் நன்றிக்குரியவர்கள் தான். நான்கைந்து நாள் கடந்து சென்ற பின்னாலும், பேஸ்புக்கிலோ கைபேசியிலோ வாழ்த்துச் சொன்ன யாரையுமே தவறவிடாமல் நன்றி சொல்வதே என் வழக்கம். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், பேஸ்புக்கில் பிறந்தநாள் தென்படுவதை முடக்கி வைத்திருப்பதே வாழ்த்துவோர் எண்ணிக்கை அதிகரித்து யாரும் தவறவிடப்படக் கூடாதே என்ற அச்சத்தால் தான். 

ஆக, இந்த 'HBD' பேர்வழிகளைப் பொறுத்தவரை, 'கடமைக்கு ஒரு வாழ்த்து தெரிவித்து விட வேண்டும்', அவ்வளவு தான். நம் பிறந்தநாளுக்காக தன் வாழ்க்கையின் ஒரு சில கணங்களைக் கூட, "பிறந்தநாள் வாழ்த்து" என்றோ "Happy Birthday" என்றோ தட்டச்சுவதில் செலவழிக்க விரும்பாத இவர்களின் வாழ்த்தால் நமக்கு அப்படி என்ன ஆசி கிடைத்துவிடப் போகிறது?  நெருங்கியவர்கள் என்றால் 'ஏண்டா இவனுக்கு விஷ் பண்ணம்?' என்று யோசிக்க வைக்குமளவுக்கு, நேரில் காணும் போது நன்றாகக் கிழிப்பேன்.  கொஞ்சம் மரியாதை கொடுக்கும் இடத்தில் இருப்பவர்கள் என்றால் வேறு வழியில்லை. எனவே அவர்களுக்கு மட்டும்  பதில் அளிப்பதுண்டு "T.u" 😊


பிறப்பு அளவுக்கு அதே முக்கியத்துவத்தைப் பெறுவது, மரணம். இன்றைக்கு சமூக வலைத்தளங்களில் எங்கேனும் மரணச் செய்திகளைக் காணக்கிடைத்தால் கருத்துரைப் பெட்டிகள் முழுவதும் ஒரே வார்த்தையால் நிரம்பி இருக்கும். "RIP".


HBD அளவுக்கு எனக்கு அருவருப்பூட்டும் இன்னொரு சொல் இந்த RIP. ஆங்கிலத்தில் சொற்குறுக்கம் (Abbreviation) என்பது அனுமதிக்கப்பட்டது தான். அதற்காக எதற்கு எதற்கெல்லாம் சொற்குறுக்கம் செய்வது என்று ஒரு விவஸ்தை வேண்டாமா? மரணச்செய்தியில் துயர் பகிர்வதற்கு, ஆறுதல் சொல்வதற்குக் கூட சொற்குறுக்கமா? 😕

 RIP தட்டச்சும் பலருக்கும் அதன் முழு விரிவாக்கம் என்னவென்றே தெரியாது. அது Rest In Peace. இலத்தீன் "Requiescat in pace" என்ற கிறிஸ்தவ பிரார்த்தனையின் ஆங்கிலவாக்கம் அது. இரண்டுக்கும் பொருள்  "அமைதியில் ஓய்வு பெறுக". 

இறந்தவர்கள் மறுமை நாளில் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டு தீர்ப்பு வழங்கப்படுவதன் மூலம் நித்தியமான சொர்க்கத்தை அல்லது நரகத்தை அடைவர் என்பது கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் முதலான ஆபிரகாமிய நெறிகளின் நம்பிக்கை.  தீர்ப்புநாள் வரை அந்த ஆன்மா ஓய்வாக இருக்கட்டும் என்ற பிரார்த்தனையே "அமைதியில் ஓய்வு பெறுக." என்று கிறிஸ்தவர்களால் சொல்லப்படுகிறது. 

எனினும் இவ்வழக்கம் கத்தோலிக்கர், ஆங்கிலிக்கர் மெதடிஸ்தர் முதலிய சில திருச்சபைகளில் மட்டுமே வழக்கமாக இருக்கின்றது. சில புரட்டஸ்தாந்து திருச்சபைகள், இது திருவிவிலியத்தில் குறிப்பிடப்படாத வழக்கம் என்பதால் தங்கள் பின்பற்றுநர்கள் "RIP" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்த வேண்டாம் என்று அழைப்பு விடுத்துள்ளன


'RIP'இன் பயன்பாடு நம் மரபுக்கும் பண்பாட்டுக்கும் அந்நியமானது.  அது  மேலைநாட்டு ஆதிக்கம் சார்ந்த ஓர் அடையாளம், இறந்தோரை ஓய்வெடுக்கக் கோருவது.  இதையெல்லாம் சுட்டிக்காட்டி, சமூக வலைத்தளங்களில் நண்பர்கள் அடிக்கடி விவாதிப்பதைக் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது.  அந்த விவாதங்களில் முக்கியமாக எழுந்த கேள்வி, இந்தியப் பண்பாட்டினர் அல்லது சைவர்கள், 'RIP'இற்குப் பதிலாக என்ன சொல்லலாம் என்பது.



இஸ்லாத்தில் ஒருவர் இறந்ததும், "இன்னாலில்லாஃகி வ இன்னா இலைஃகி ரச்சிவூன்"(ஆண்டவனிடமிருந்தே வந்தோம், ஆண்டவனிடமே செல்வோம்) என்பார்கள்.  யூதர்களிடம்  எல் மலே ரச்சமிம் (El Malei Rachamim) என்று அறியப்படும் இறந்தோர் பிரார்த்தனை ஒன்று உள்ளது. பௌத்தர்கள் இப்போது உலகளாவிய ரீதியில்  "May he attain supreme bliss of Nibbana" (பரிநிர்வாணப் பேரின்பத்தை அடைவாராக!) என்று சொல்கிறார்கள். இந்தப் பின்னணியில் இந்து மதங்களையோ, சைவ - வைணவ நெறிகளையோ பார்த்தால், அவர்களுக்கென்று இத்தகைய இறந்தோர் பிரார்த்தனை எதையும் வளர்த்துக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை.

(Nibbana - நிப்பான என்பது நிர்வாண என்பதற்குச் சமனான பாலி மொழிச் சொல். சமஸ்கிருதம் சார்ந்தும் வளர்ந்திருந்தாலும், பௌத்தம் பாலிக்குக் கொடுத்து வந்த முன்னுரிமையை இன்றும் கைவிடவில்லை. எங்களுக்கு இஸ்கோன் இருக்கிறது என்று வைணவர்களும், எங்களுக்கு ஹவாய் சைவ ஆதீனம் இருக்கிறது என்று சைவர்களும் பெருமைபீற்றிக் கொண்டாலும், பௌத்தம் அளவுக்கு இந்துக்கிளைநெறிகள் அறிவியல் பூர்வமாக சர்வதேசத்தைச் சென்றடையவில்லை என்பதே உண்மை).

இத்தனைக்கும் இந்தியப் பண்பாடு இறந்தோர்க்கு மிகுந்த மரியாதையும் வழிபாடும் செலுத்தும் மரபைக் கொண்டது. பிராந்திய மொழி இலக்கியங்களிலிருந்து நமக்கேற்ற இத்தகைய பொதுப்பிரார்த்தனை ஒன்றை உருவாக்கிக் கொள்ளமுடியும். கல்வெட்டியல் மற்றும் வரலாற்று அறிஞர்கள், இன்று பொதுவெளியில் பயன்படுத்தக்கூடியதாக,   இத்தகைய மரித்தோர் மரியாதை வாசகங்கள் இந்தியாவில் பயன்பாட்டில் இருந்திருக்கின்றனவா என்று ஆராய்ந்து பார்க்கலாம். அப்படி இல்லாத பட்சத்தில் என்ன செய்வது?

இந்திய மரபில் பிறவிச்சுழல், நல்வினை -  தீவினை முதலிய கோட்பாடுகள் வேரூன்றி இருந்தாலும், ஒரு ஆன்மாவின்  இறுதி இலக்கு மோட்சம், முக்தி (வீடுபேறு, விடுதலை) என்று கொள்வதே வழக்கம். இந்த வீடுபேறு பழந்தமிழில் "துறக்கம்" (துறக்கப்பட்டது) என்று அழகாக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறது.  மோட்சத்தை அல்லது துறக்கத்தை ஒரு விடுதலையுணர்வு என்றே நம் மெய்யியல்கள் குறிப்பிட்டாலும், அதை  ஒரு இன்ப நிலையாகவே அவை இனங்காண்கின்றன. விடுதலை என்பதே இன்ப உணர்வு தானே?

ஆக, இந்தியப்பண்பாட்டினர் நமக்கு நெருக்கமான பௌத்தர்கள் சொல்லிக்கொள்வது போல, "அன்னார் மோட்சப் பேரின்பத்தை அடைவாராக" - "May (s)he attain the supreme bliss of Moksha(m)" என்று பிரார்த்திக்கலாம்.

சைவர்களும் வைணவர்களும் முறையே தத்தம் இறைவர்களின் உறைவிடங்களான திருக்கயிலை, வைகுண்டம் ஆகியவற்றை உயிர்கள் அடைவதாக நம்புகின்றனர். எனவே விரும்பினால், முக்தி, மோட்சம் என்பவற்றை கைலாசம், வைகுண்டம் மூலம் அவர்கள் பிரதியிட்டுக்கொள்ளலாம்.
"May (s)he attain the supreme bliss of Kailāṣam"
"May (s)he attain the supreme bliss of Vaikuntham"

சைவம், வைணவம் என்று வரும் போது, சிக்கல் ஒன்று இருக்கிறது. முக்தி, மோட்சம், கைலாயப்பேறு, வைகுந்தப்பேறு என்றெல்லாம் பொதுவாக சொல்லிக்கொண்டாலும் அது ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு மரபார்ந்த பிரிவும் சொல்கின்ற வரைவிலக்கணங்கள் வேறுபடுகின்றன.

உதாரணமாக சைவ சித்தாந்தத்தில் முக்தி என்பது நான்கு வகை. தான் ஆள் உலகு இருத்தல் (சாலோகம்), தன்பாடு இருத்தல் (சாமீபம்), தான் ஆம் பதம் பெறல் (சாரூபம்), தான் ஆகுதல் (சாயுச்சியம்). சித்தாந்தம்,  சிவமாம் தன்மை (சிவனோடு இரண்டறக் கலத்தல்) என்று இன்னும் கூர்ந்து சொல்வதை, மேலைத்தேய ஆய்வாளர்கள், Śivahood அல்லது Śivaness என்று மொழியாக்குக்கிறார்கள்.  எனவே ஆழ்ந்த சைவமொழியில் "May (s)he attain the supreme bliss of Śivahood / Śivaness" என்றும் சொல்லமுடியும். இப்படியே வைணவத்தில் கைவல்யம் முதலிய வீடுபேறு சார் கலைச்சொற்கள் பயன்பட்டுள்ளன. இவற்றில் எவற்றை பொதுத்தளத்தில் எடுத்துச் செல்வது, எவ்வாறு ஆள்வது என்பதில் முரண்கள் ஏற்படக்கூடும்.

ஆக, ஒரு இந்துப் பண்பாட்டினனாக Moksham சார்ந்த முதல் பிரார்த்தனையையே பரிந்துரைப்பேன். சைவனாக  Kailasam, Sivahood சார்ந்த இரு பிரார்த்தனைகளுமே எனக்கு திருப்தியானதாக இருக்கிறது. இறந்தவர் சைவர் என்றால், இரண்டாம் மூன்றாம் பிரார்த்தனைகளையும், பொதுவாக என்றால் முதலாம் பிரார்த்தனையையும் பயன்படுத்துவேன்.

இந்தச் சமய வெங்காயங்களிலெல்லாம் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை; மறுமை, மோட்சம், மறுபிறவி இந்த நம்பிக்கையெல்லாம் உன்னோடு வைத்துக்கொள், நான் இறைமறுப்பன் (Atheist), இறைநொதுமலன் (Agnostic) என்று கூறியபடி சண்டைக்கு வருவீர்களென்றால், இருக்கவே இருக்கிறது "ஆழ்ந்த இரங்கல்கள்". நீங்கள் "Deepest Condolences" அல்லது "Sincere Sympathies" ஐப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

குறிப்பு:
இந்தப் பதிவு, இந்து சமயிகள் RIPஇற்கு மாற்றாக, உலகளாவிய ரீதியில் முன்வைக்கக் கூடிய பண்பாட்டு ரீதியான மாற்றுச் சொல்லாடல் தொடர்பானது. தமிழில் "அன்னார் இறைவன் திருவடிக்கீழ் இன்புற்றிருக்க வேண்டுகிறேன்" என்றே சாதாரணமாகச் சொல்லலாம். அதிலும் மதங்கடந்த பரந்த மனப்பான்மையே போதும் என்று விரும்பினீர்கள் என்றால் மேலே சொன்ன அதே "ஆழ்ந்த இரங்கல்கள்" போதும்.
spacer

குடைந்தாடாய் திருத்தும்பீ! திருவெம்பாவை இன்பம்


கணினியிலோ கைபேசியிலோ, எத்தனை தடவை கேட்டாலும் தெவிட்டாத பாடல்கள் என்று ஒரு பாடல்கள் பட்டியல் நம் எல்லோருக்கும் இருக்கும். என் அந்தப் பட்டியலில் உள்ள ஒரு பாடல், ஈராண்டுகளுக்கு முன் வெளிவந்த றெக்க திரைப்படத்தின் "கண்ணம்மா கண்ணம்மா" பாடல். ஆனால், கேட்கும் போதெல்லாம், இமானின் இசையை விட, அதில் வருகின்ற பாரதியின் காதலி "கண்ணம்மா"வை விட, அந்தப் பெண் குரல் என்னவோ செய்யும். மிக நெருக்கமாகப் பழகி மறந்த யாரையோ நினைவுகூரச் சொல்கின்ற இனிய குரல். கூகிளில் தேடிய போது அது "நந்தினி ஸ்ரீகர்" என்று அறிந்தேன். 


முன்பெல்லாம் வானொலிகளில் பாடல் ஒலிபரப்பானால்,  அந்தப் பாடலை இசையமைத்தவர் யார், பாடியவர் யார், எழுதியவர் யார் என்றெல்லாம் சொல்வார்கள். அப்படி வானொலியில் பல தடவை சொல்லிச் சொல்லி மனப்பாடமான பெயர் அது. நந்தினி ஸ்ரீகர். பள்ளிப்பருவத்து மறக்கமுடியாத பாடல்களில் ஒன்றான "நறும்பூக்கள் தேடும் திருத்தும்பியே" (திரைப்படம்: உற்சாகம்) பாடலைப் பாடியவர்.

அந்தப் பாடல், அந்தச் சிறுவயதிலேயே பிடித்துப்போனதற்கு காரணங்கள் இரண்டு. அவற்றில் முதலாவது, அதன் தூய தமிழ் வரிகள். (மற்றைய காரணத்தை சொல்லமுடியாது. என் பள்ளி நண்பர்கள் யாரும் வந்து சொன்னால் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்😂 ).  

சங்கத்தமிழின் சாயலில் எழுதப்பட்ட அந்த வைரமுத்துவின் வரிகளில்,  என்னை மிகவும் கவர்ந்த வரி "குதித்தாடவே குடைந்தாடவே பூ என்ன தேன் குடமா?" தன்னைப் பூவாகவும், நாயகனை தும்பியாகவும் உருவகிக்கும் நாயகி பொய்க்கோபத்துடன் இப்படிக் கேட்கிறாள். ஆனால் நீங்கள் விபரீதமாக நினைப்பது போல், அந்த வயதில் இப்படி அர்த்தம் புரிந்தெல்லாம் அந்த வரி பிடிக்கவில்லை! 😄 உண்மை என்னவென்றால், வரி பிடித்தற்கான காரணம், அந்தக் "குடைந்தாட" என்ற ஒரு சொல். ஒரேயொரு சொல்.

அந்தச் சொல், மெல்லிய மழை துமிக்கும் அதிகாலைப் பொழுதொன்றில் குடை பிடித்தபடி கடற்கரையோரம் நடக்கும் காட்சியை  என் மனத்திரையில் விரிக்கும். காரணம், திருவெம்பாவை.

இலங்கையின் எல்லா ஊர்க்கோவில்களும் போலவே, எங்கள் ஊரில் அமைந்துள்ள சிவன் கோவிலிலும் மார்கழி மாதம் திருவாதிரையை அண்டி, திருவெம்பாவை விழா பத்து நாட்கள் இடம்பெறும்.  கடற்கரையோரம் தாழம்புதர்களுக்கு மத்தியில் அமைந்துள்ள அழகான சிறிய கோவில் அது. இன்று தாழம்புதரும் இல்லை, மண்ணரிப்பால் கடற்கரையும் இல்லை.  கோவிலும் 2004 ஆழிப்பேரலையால் சிதைந்து இன்று மீளக்கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், இன்றைக்கும் மார்கழிக் குளிரில் நடுங்கியபடி, அந்தக் கோவிலின் வாசலில் நின்று,  அதிகாலையில் கடல் மீது கதிரவன் எழுவதைக் காண்பதற்குக் கண்கள் கோடி வேண்டும்.

எங்களூர்ச் சிவன் கோவில், 2015இல் (நன்றி: கூகிள் வரைபடம்)
அதெல்லாம் சரி, உன் ஊர்க்கோவிலுக்கும், "குடைந்தாட"வுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? மாணிக்கவாசகரின் திருவெம்பாவை மொத்தம் இருபது பாடல்கள். 'மொய்யார் தடம் பொய்கை' என ஆரம்பிக்கும் பதினோராம் பாடலைப் பாடியதும், 'திருவெம்பாவை அரைவாசிப்பாட்டு முடிந்தது, விரைவில் பிரசாதம் கிடைத்துவிடும்' என்று ஒரு மெல்லிய பூரிப்பு ஏற்படும்  😁.  சில நேரங்களில் அதிகாலையில் தட்டுத்தடுமாறி எழுந்து குய்யோ முறையோ என்று கதறியபடி குளிர்நீரில் நீராடி, இந்தப்பாடல் பாடும் போது தான் கோவிலுக்குப் போய்ச் சேருவேன். ஆக, இருபது பாவைப்பாட்டுகளிலும் என்னால் அதிகம் கவனிக்க முடிந்த பாடல் இது.

அந்தப் பதினோராம் பாடலில் "கையால் குடைந்து குடைந்து உன் கழல் பாடி" என்றோர் வரி வரும். மார்கழி மாத அதிகாலை மென்பனி மழையில் குடை பிடித்தபடி விரைந்த எனக்கு, அந்தக் "குடைந்து குடைந்து" என்ற சொல் இப்படி நிலக்காட்சியாகப் பதிந்து போனதில் சந்தேகம் இல்லை தானே?😊

திருவெம்பாவை, அதிகாலைக் குளியல், சிவன் கோவில் போவது எல்லாம் பழங்கதைகள் ஆகி நெடுங்காலம். 😔 ஆனால் அதையெல்லாம் பெருமூச்சோடு எண்ணிப்பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் சில நாட்களுக்கு முன் ஏற்பட்டது.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு செவிபன்னியில் கண்ணம்மா பாடல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். மனம் நந்தினி ஸ்ரீகரிடம் போய், அங்கிருந்து "நறும்பூக்கள் தேடு"முக்கு நகர்ந்து, ஒருகணம் "குடைந்தாடவே"யில் மயங்கி, அப்படியே சிவன் கோவிலடியில் சென்று நின்று, அங்கிருந்து திடுக்கிட்டு திருவெம்பாவைக்கு வந்து சேர்ந்தது. அடடே மணிவாசகா, உன் தேன்தமிழை நெருங்கித் தான் எத்தனை காலம் ஆயிற்று?  

திருவெம்பாவையில் "குடைந்து" என்ற சொல்லை பதினோராம் பாட்டில் மட்டுமன்றி, அதற்கு மேலும் கீழும் வந்த ஓரிரு பாடல்களிலும் வாதவூராளித் தேவர் எடுத்தாண்டிருக்கிறார். அப்படி  "கொங்கைகள் பொங்கக் குடையும் புனல் பொங்கும்" எனும் வரி வருகின்ற 13ஆம் பாடலுக்குக் கண்கள் நகர்ந்த போது விவரிக்கவியலாத வியப்பை அனுபவித்தேன். அந்த வரியிலுள்ள சொற்களைப் பார்த்து விட்டு எடக்கு மடக்காக யோசிக்காமல், முதலில் பாடலைப் பருகுங்கள்.  😁

பைங்குவளைக் கார்மலரால் செங்கமலப் பைம்போதால்
அங்கங் குருகினத்தால் பின்னும் அரவத்தால்
தங்கள் மலங்கழுவு வார்வந்து சார்தலினால்
எங்கள் பிராட்டியும் எங்கோனும் போன்றிசைந்த
பொங்கு மடுவிற் புகப்பாய்ந்து பாய்ந்துநம்
சங்கஞ் சிலம்பச் சிலம்பு கலந்தார்ப்பக்
கொங்கைகள் பொங்கக் குடையும் புனல்பொங்கப்
பங்கயப் பூம்புனல்பாய்ந் தாடேலோர் எம்பாவாய்

திருவெம்பாவை பெண்கள் நோற்ற நோன்பு என்பதையும், அந்நோன்பில்  பாவைப்பாடல்கள் பாடியபடி அதிகாலையில் நீர்நிலையொன்றில் நீராடுவது வழக்கமான ஒன்றாக இருந்தது என்றும் அறிந்திருப்பீர்கள். ஆனால் திருவெம்பாவையில் இந்தப் பாடல் கவனத்தைப் பெறுவது இது ஒரு சிலேடைப் பாடல் என்பதால் தான். ஒரே நேரத்தில் தாங்கள் நீராடும் நீர்நிலையையும் சிவசக்தியையும் ஒன்றோடொன்று ஒப்பிட்டு பாடும் இதன் கவித்துவ அழகு. 






நீர்நிலையை அதிகாலை அரையிருட்டில் பார்க்கிறார்கள் பெண்கள். "பைங்குவளைக் கார்மலரால் செங்கமலப் பைம்போதால்"
அடர்ந்த நிறத்தில் குவளை மலர்களும், சிவந்த தாமரை மலர் மொட்டுக்களும் நிறைந்து காணப்படுகிறது நீர்த்தடாகம். அது கறுப்பு நிறத்து உமையையும், சிவந்த சிவத்தையும் அவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது. 


(இக்கால ஓவியர்கள் சிவனை நீலமாகவும், உமையை சிவப்பாகவும் வரைகிறார்கள். மரபு அதுவல்ல.  சிவந்தவன் என்பதால் தான் அவன், சிவன். தேவி கறுத்தவள். கறுப்பி என்பதால் காளி. உலகின் முதல் கறுப்பழகி.  திருமாலும் கறுத்தவனே. 'மால்', 'கண்ணன்' என்ற தமிழ்ப்பெயர்களுக்கும் 'க்ருஷ்ண' என்ற வடமொழிப்பெயருக்கும் நேரடிப்பொருளே கறுப்பன் என்பது தான். தெய்வங்களின் உடல் வண்ணத்தை கறுப்பு என்று சொல்லாமல், பச்சை அல்லது நீலம் என்று  சொல்லுவது இலக்கிய வழக்கு.)

சோழர் காலத்து ஓவியம் - சிவந்த சிவன், கருத்த உமை -  தஞ்சைப் பெரிய கோவில்.

அடுத்த வரிக்கு வருவோம்.
'அங்கங் குருகினத்தால் பின்னும் அரவத்தால்'
தடாகத்தின் கரைகளில் குருகுப் பறவைகளும், அங்கங்கே தண்ணீர்ப்பாம்புகளும் தென்படுகின்றன. குருகு என்பது ஆங்கிலத்தில் Cinnamon Bittern என்று அறியப்படும் பறவை. விலங்கியல் பெயர் Ixobrychus cinnamomeus. தெற்கு -  தென்கிழக்கு ஆசியாவைத் தாயகமாகக் கொண்ட பறவை. சங்க இலக்கியங்களிலும் பக்தி இலக்கியங்களிலும், அதிகம் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

குருகு -  Cinnamon Bittern
குருகு என்று சங்கையும் சொல்வதுண்டு. சங்கை அறுத்துச் செய்வதால் வளையலுக்கும் குருகு என்று பெயர். அல்லது ஒன்றோடொன்று உரசும் போது, குருகுப்பறவை போல் ஒலிப்பதாலும் வளையலுக்கு அப்பெயர் வந்திருக்கலாம். ஆக, குளத்தின் கரையிலுள்ள குருகுகள் உமையவளின் கைகளிலுள்ள வளையலையும், நீர்ப்பாம்புகள் சிவனுடலில் நெளிந்தாடும் பாம்புகளையும் பாவைப்பெண்களுக்கு நினைவூட்டுகின்றன. 

'தங்கள் மலம் கழுவுவார் வந்து சார்தலினால்'
காலைக்கடன் முடிப்போர் 'கழுவ' வந்து சேரும் இடமும் அதே நீர்நிலை தான். உயிரின் அழுக்கையும் சைவம் 'மலம்' என்றே சொல்கிறது. மும்மலம். அதை நீங்கச்செய்வது சிவம். உடலழுக்கை நீக்கும் தடாகம், அவர்களுக்கு உயிரழுக்கை நீக்கும் சிவசக்தியாகத் தோன்றுகின்றது. சைவத்தின் சிறப்பே, அருவருப்பையும் அச்சத்தையும் ஊட்டும் அம்சங்களிலும் இறைவனைக் காணும் பார்வையை பின்பற்றுநனுக்கு வழங்குவது தான். நீர்நிலையில்  காலைக்கடன் முடித்தோர் கழுவுவதையும், இறைவன் உயிர்களின் மும்மலத்தை கழுவுவதையும் ஒப்பிடுவதிலுள்ள கவித்துவம் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டது.

ஆக, இப்படியெல்லாம் ஒப்பிட முடிவதால், இந்த நீர் பொங்கும் மடு, எங்கள் அரசனும் எங்கள் பிராட்டியுமான சிவனும் சக்தியும் போல் தோன்றுகிறது.
'எங்கள் பிராட்டியும் எங்கோனும் போன்று இசைந்த பொங்கு மடு'
சொல்லி வியக்கிறார்கள் பெண்கள். 

அதே வியப்போடு அவர்கள் நீரில் மூழ்கி பாய்ந்து நீராடி மகிழ்கிறார்கள். கைகளில் சங்குவளையல்கள் சத்தமிடுகின்றன, கால்களில் சிலம்புகள் சலசல ஒலியெழுப்புகின்றன.
'புகப் பாய்ந்து பாய்ந்து நம் சங்கம் சிலம்ப, சிலம்பு கலந்து ஆர்ப்ப'

மார்கழிக் குளிரில், நீரின் குளிரில், மார்பகங்கள் மயிர்க்கூச்செறிந்து விம்முகின்றன. நீரில் குடைந்து குடைந்து ஆடுகையில், நீரும் பொங்கிக் குதூகலிக்கிறது. 
'கொங்கைகள் பொங்க குடையும் புனல்பொங்க'

தாமரை மலர்கள் செறிந்த இந்தப்பூம்புனல் நீர்த்தடாகத்தில் பாய்ந்தாடுக எம்பாவாய் 
'பங்கயப் பூம்புனல் பாய்ந்து ஆடேலோர் எம்பாவாய்'
என்று முடிகிறது பாடல். 

பக்திச்சுவை சொட்டும் திருவாசக வரிகளைப் படித்து, பல தடவை மெய்மறந்து கண்ணீர் உகுத்திருக்கிறேன். ஆனால், அதன் குறியீட்டு அழகியலை உணர்ந்து மகிழச் செய்த அற்புதமான சந்தர்ப்பம், இப்பாடலை இரசித்த போது தான் கிடைத்தது. இயற்கையைப் போற்றும் மரபு, நமக்குத் தொன்றுதொட்டே உண்டு. ஒரு நீர்நிலையில் ஆண் பாதி, பெண் பாதியாக அமைந்த இறைவனைக் கண்டு மகிழ்வதும், அதிலே மகளிர் மகிழ்ந்தாடும் காட்சியை கண் முன்னே காட்டும்படி சொல்லோவியம் எழுதுவதும் தான் மணிவாசகத் தமிழின் அழகு. 

எங்கோ "கண்ணம்மா"வில் துவங்கிய என்னை, "கண்ணப்பன் ஒப்பதோர் அன்பின்மை" கண்ட மணிவாசகனிடம் இட்டு வந்த  கவிதையை, கடவுளை, கற்பனையை, வியப்போடு எண்ணிப் பார்த்தேன்.  மனம் ஒரு பெரும்போதை நாடும் தும்பி.  குடம் குடமாய் தேன் பருகினாலும், போதாதே அதற்கு!
குதித்தாடவே குடைந்தாடவே பூ என்ன தேன்குடமா?
இவ்வுலகே மலர்வனம்.
கவியின்பமே தேன்குடம்.
குதித்தாடாய் திருத்தும்பி!
குடைந்தாடாய் திருத்தும்பி!
ஆடேலோர் எம்பாவாய்! 💓


spacer

அறுகம்பைக் கடலோரம் - ஒரு இடப்பெயர் ஆய்வு


கிழக்கிலங்கை என்றதும் இரு சுற்றுலாத்தலங்கள் தவறாமல் நினைவுக்கு வரும். ஒன்று, பாசிக்குடா இன்னொன்று அறுகம்பே.  நாம் இப்போது வந்திருப்பது அறுகம்பேக் கடலோரம்.  என்ன முழிக்கிறீர்கள்? சீசன் இல்லாத காலத்தில் ஏன் நாம் அறுகம்பைக்கு வரவேண்டும் என்றா? ஹலோ, நாம் இங்கு வந்திருப்பது, வெளிநாட்டு உல்லாசப் பயணிகளை புதினம் பார்த்து வாய் பிளக்கவோ, கடலில் குதித்து குளித்து மகிழவோ இல்லை. இந்த இடத்தின் பெயரை ஆய்வு செய்ய. கவனம் அலைகளில் கால் படாமல் தள்ளி நின்றுகொண்டே சொல்வதைக் கேளுங்கள். 

“அறுகம் மட்டக்களப்புக்குக் கிழக்குப்புறம் 64 மைல் தொலைவிலுள்ள ஒரு கிராமம். அதேபெயரிலுள்ள ஒரு குடாவின் கரையில் அது அமைந்திருக்கிறது. அங்கு  களியாலான சிறுகோட்டையொன்று இடச்சுக்களால் ஒருமுறை இராணுவ முகாமாகப் பயன்பட்டது. தற்போது அங்கு நெல் சேமிக்கப்படும் ஒரு களஞ்சிய அறை உள்ளது" என்று 1834இல் எழுதுகிறார் சைமன் காசிச்செட்டி. 

யாரிந்த சைமன் காசிச்செட்டி? இலங்கையின் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழ் ஆளுமைகளுள் குறிப்பிடத்தக்கவர் சைமன் காசிச் செட்டி. புத்தளம் கற்பிட்டியில் பிறந்த இவர், இலங்கையின் சட்டவாக்கக் கழகத்தில் தமிழ்ப்பிரதிநிதியாகப் பதவி வகித்தவர். இலங்கைத் தமிழர் மற்றும் தமிழ் மொழி பற்றி பிரித்தானியரின் கவனத்தை அதிகம் ஈர்த்தவை, இவரது ஆக்கங்களே என்றால் மிகையாகாது. உதயாதித்தன் என்ற தமிழ்ச்சஞ்சிகை, தமிழ்ப்புலவர் வரலாறு கூறும், "தமிழ் புளூடாக்", இலங்கை வரலாற்றைக் கூறும் சரித்திர சூதனம் என்பன அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கவை. 
சைமன் காசிச்செட்டி

எனினும் இவை எல்லாவற்றையும் விட அதிகம் புகழ்பெற்றது, இலங்கையின் மாவட்டங்கள், கிராமங்கள், சாதிகள், சமயங்கள் பற்றிய சுருக்கமான சமகாலத் தொகுப்பான சிலோன் கசெற்றியர். கொட்டாவை தேவாலய திருச்சபையால் 1834இல் வெளியிடப்பட்ட இந்நூலில் உள்ள தகவல்கள், அவற்றின் சமகால இயல்பால் இன்று வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாகத் திகழ்கின்றன. அந்நூலில் தான் அறுகம் பற்றிச் சொல்கிறார் காசிச்செட்டி.

அறுகம் என்று காசிச்செட்டி சொல்லும் இந்தக் கிராமம் வேறெதுவுமில்லை. இன்றைய புகழ்பெற்ற சுற்றுலாத்தலமான அறுகம்பை தான். அறுகாமம் என்பதே அதன் சரியான பெயர். பசறையில் தோன்றி கிழக்கே ஓடிவந்து அறுகாமத்துக்கு அருகில் கடலில் கலக்கும் ஆற்றுக்கும் அறுகாம ஆறு என்று தான் பெயர். இன்று அதை குருந்த ஓயா என்கிறார்கள். 

அறுகாம ஆற்றினால்  அறுக்கப்பட்டதால் தான் இவ்வூருக்கு அறுகாமம் என்று பெயர் வந்ததோ, தெரியவில்லை.  அல்லது அறுகம்புற்கள் செறிந்து வளர்ந்த பகுதியாகவும் இருந்திருக்கலாம்.  கிழக்கிலங்கைத் தொன்மங்களில் இது "அறுகமனப் பூமுனை" என்று அழைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மட்டக்களப்பின் முதற்பெரும் தேசத்துக்கோவில் இறைவனான திருக்கோவில் சித்திரவேலாயுத சுவாமியின் ஆளுகைக்குட்பட்ட வட எல்லையாக அம்பிளாந்துறையையும், தென்னெல்லையாக இந்த அறுகமப்பூமுனையையும் சொல்வது மரபு. 

அறுகம், அறுகாமம் என்பவற்றுக்கு சம்பந்தமின்றி, அறுகம்பையில் வரும் அந்த 'பை” ஏன் என்று யோசித்திருக்கிறீர்களா? வேறொன்றுமில்லை. நம்மவர்கள் தான் அதீத அறிவாளிகள் ஆயிற்றே. அறுகம் குடா என்ற தமிழ்ச்சொல்லை வெள்ளையன் அறுகம்பே (Arugam Bay) என்று  மொழியாக்கினால், நாம் அதை மீண்டும் அறுகம்பை என்று தமிழ்ப்'படுத்தியிருக்கிறோம்'. 

பழைய பாணமைப்பற்றில் முக்கியமாக இருந்த இரு ஊர்களில் ஒன்று அறுகாமம். மற்றையது பெரிய பாணகை என்று அறியப்பட்ட இன்றைய பாணமை. பிற்காலத்தில், அறுகாமம் என்ற தனி ஊர்,  பொத்துவில், அறுகம் என்று இரு தனித்தனி ஊர்களாக இனங்காணப்படத் தொடங்கிவிட்டது என்பது வேறு ஐரோப்பியப்   பதிவுகளில் தெரியவருகிறது. 

பொத்துவில் இன்று முஸ்லீம்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் நகரம். பொத்துவில் என்ற இடப்பெயரை ஆராய்ந்தால், அது பொதுவில் அல்லது புற்றுவில் அல்லது போதிவில் என்ற சொற்களிலிருந்து தோன்றியிருக்கக்கூடும். வில் என்றால் ஈழத்தமிழில் சிறுகுளத்தைக் குறிக்கும். வில் வடிவில் வளைந்திருக்கும் இந்தச் சிறுகுளங்களின் இன்னொரு குறிப்பிடத்தக்க இயல்பு, இவை கோடைகாலத்தில் வற்றி மேய்ச்சல் நிலமாக மாறிவிடும் என்பது. அப்படி பல சமூகத்தவருக்கும் பொதுவாக இருந்த, அல்லது புற்றுக்கு அண்மையில் இருந்த, அல்லது போதிமரத்துக்கு (அரசமரம்) அருகில் இருந்த வில்லொன்றின் காரணமாக பொத்துவில் என்ற பெயர் தோன்றியிருக்கலாம். ஒரு காலனித்துவ வரைபடத்தில் 'போதிவில தூபி' (Potevila Pagoda) என்று உச்சரிக்கக்கூடிய ஒரு இடமொன்று குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதை நாம் உற்றுநோக்கவேண்டும்.

பொத்துவில் முகுது மகா விகாரையிலுள்ள தொல்லெச்சங்கள்

இது மகாயான பௌத்த மையமாக இருந்திருக்கக்கூடும் என்பது, பொத்துவில் கடற்கரையோரமாக அமைந்திருந்த பழைமை வாய்ந்த முகுது மகா விகாரையில் கிடைத்துள்ள போதிசத்துவர் சிலைகள் மூலம் தென்படுகிறது. எனினும், சமீப காலமாக,  துட்டகைமுனுவின் தாய் விகாரமாதேவி கடலில் வந்து ஒதுங்கிய இடம் பொத்துவில் தான் என்றும், இங்கு தான் உரோகண மன்னன் காக்கைவண்ண தீசன் ஒரு விகாரம் எழுப்பினான் என்றும் ஐதிகங்கள் உருவாகிப் பரவுகின்றன. ஆரம்பத்தில்  இப்படி விகாரமாதேவி கடலில் அடைந்த இடம் என்று, அம்பாந்தோட்டையிலுள்ள கிரிந்த பகுதியைத் தான் சொல்லி வந்தார்கள் என்பது கவனிக்கத்தக்கது.

பொத்துவில் இருக்கட்டும். உல்லைப் பக்கம் காலாற நடப்போம் வாருங்கள். அதென்ன உல்லை?  அறுகம்பையின் உள்ளுர்ப் பெயரான “உல்லை" என்பது எப்படி வந்ததென்று சரியாகத் தெரியவில்லை. அது 'நுல்லை” அல்லது 'நுள்ளை” என்ற மட்டக்களப்பு வட்டாரவழக்குச் சொல்லிலிருந்து திரிந்திருக்கலாம். நுல்லை என்ற சொல், இங்கு மாரி கால வெள்ளத்தால் கடக்கமுடியாதபடி பாதிக்கப்படும் சிறுவழிகளைக் குறிக்கும்.  அறுகங்களப்பின் இரு கரைகளையும் இணைத்த நுல்லை என்ற சிறுவழியின் பெயரே பின்பு உல்லை ஆகியிருக்கலாம். பேச்சுவழக்கு நுல்லை என்பது, பழந்தமிழில் 'நுழை' என்று எடுத்தாளப்பட்டிருக்கிறது என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. 

அடடே! சைமன் காசிச்செட்டி சொன்ன ஒரு முக்கியமான குறிப்பை நான் தவற விட்டுவிட்டேன். என்னவென்று கண்டுபிடித்தீர்களா?. அதே தான். அறுகங்குடாவில் இருந்த களிமண்ணாலான ஒல்லாந்தரின் சிறுகோட்டை. 
1813 பிரித்தானிய வரைபடமொன்றில் அறுகம் குடா,  பொத்துவில், பொத்துவில் தூபி, அப்புறத்தோட்டக் குடா, நாவலாறு.

ஆம்,  காசிச்செட்டியார் சொல்வது உண்மை தான். பழைய ஒல்லாந்து இலங்கை வரைபடங்களைத் தட்டினால், பாணகைக்கு வடக்கே  "அப்புறத்தோட்டை" அல்லது "அப்பர்ர தோட்டம்" என்ற பெயரில் அமைந்திருந்த சிறு இடச்சுக்கோட்டை ஒன்று காண்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒல்லாந்து ஆளுநராக விளங்கிய வான்கூன்ஸ் என்பவர், தென்கிழக்கிலங்கையை தங்கள் ஆதிக்கத்தின் கீழ் தொடர்ச்சியாக வைத்திருக்க, இந்தக் கோட்டையைப் பெருப்பித்துக் கட்டும் திட்டம் கொண்டிருந்தாராம். இப்போது இந்தக் கோட்டையின் அடையாளம் எதுவும் இல்லை.  இது அறுகாமத்தின் அருகே இருக்கும் பசறிச்சேனை பகுதியில் அமைந்திருக்கலாம் என ஊகிக்கமுடிகிறது.

இப்படி பல வரலாற்றுத்தகவல்கள் நமக்கு அறுகம்பை சார்ந்து கிடைக்கின்றன. அடுத்த தடவை அறுகம்பைப் பக்கம் போகக்கிடைத்தால், தொபுக்கடீர் என்று தண்ணீரில் பாய்ந்து குளிப்பதில் மட்டும் கவனம் செலுத்தாமல், இந்தப் பெயர் விடயங்களையும் மறக்காமல் அசைபோடுங்கள். ஏனென்றால், வரலாறு முக்கியம் அமைச்சரே!


(அரங்கம் இதழின் 2018.12.14 இதழில் வெளியான கட்டுரை)

spacer

வரலாற்றின் வழியே ஒரு கானகப்பயணம்| நடேசபிள்ளை சிவேந்திரன்

 ('அலகிலா ஆடல்: சைவத்தின் கதை' நூலுக்கு திரு.நடேசபிள்ளை சிவேந்திரன் வழங்கிய அணிந்துரை)

எழுத்தாளர் வி.துலாஞ்சனனால் எழுதப்பட்ட “அலகிலா ஆடல்:சைவத்தின் கதை” என்ற நூல், இலங்கை சைவநெறிக்கழகத்தால் அண்மையில் கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்தில் வெளியிடப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது. சைவத்தின் கதை என்று உப தலைப்பு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்நூல் பழங்குடிகளின் தெய்வமாக இருந்து பல்வேறு பண்பாட்டுக் கூறுகளை உள்வாங்கி தனி ஒரு பெருந்தெய்வமாகி சிவம் என்று தத்துவத்தளத்தில் விரியும் பரம்பொருளின் கதையைக் கூறுகிறது என்று சொன்னால் அது, மிகமிக எளிமைப்படுத்தப்பட்ட கூற்றாகவே இருக்கும்.

பெயரே சற்று வித்தியாசமாக இருக்கும் இந்த “அலகிலா ஆடல்” எவ்வகையான நூல்? சொல்லப்போனால் இது சைவ நம்பிக்கை சார்ந்த சமய நூல் அல்ல. சைவத்தை புறவயமாக வரலாற்றுப் போக்கில் அள்ள முனையும்
நூல். மிகப்பெரும் காட்டினுள் அதனூடாக ஓடும் ஆறொன்றின் கரையோரமாக உள் நுழையும் அனுபவத்தையே இந்த நூல் தருகின்றது. பயணத்தில் ஒவ்வொரு மரமாக, செடி, கொடியாக, பறவைகள், விலங்குகளாக, ஒன்றையும் விட்டுவிடப் போவதில்லை என்று அறிமுகப்படுத்திச் செல்கிறார் நூலாசிரியர். சைவ வரலாற்றுக் கலைக்களஞ்சியம் என்று சொல்லத்தக்க அத்தனை தகவல்கள். அவர் குறிப்பிட்டுச் செல்லும் ஒவ்வொன்றையும் ஆர்வமுள்ளவர்கள் மேலும் மேலும் தேடியறிந்து சென்று கொண்டே இருக்கலாம். உண்மையிலேயே அலகிலா ஆடல்தான்.

இன்று சைவம், இந்து என்ற இரண்டு சொற்களையும் வைத்து விவாதங்கள் நடைபெறுவதை சமூக வலைத்தளங்களில் அவதானிக்க முடிகின்றது. இரண்டு சொற்களையும் சரியான விதத்தில் புரிந்துகொண்டால் இவை இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை என்ற தவறான நோக்கில் எழும் வாதங்கள் தேவையற்றனவாகிவிடும்.

இந்து என்பது இந்தியாவில் உருவான ஊடும் பாவும் உடைய பல்வேறு மதங்களுக்கான பொதுப் பெயர். இந்து என்பதை இந்து மதம் என்று தனியொரு மதமாக கருதுவது தவறு/ இந்து என்றால் இந்துமதங்கள் என்று கொள்வதே
சரி. சைவம் அதில் பழமையான முதன்மையான மதம். இதைத்  தெளிவுபடுத்தும் விதமாக ‘ஓங்காரம்’ என்னும் அறிமுக அத்தியாயம் எழுதப்பட்டுள்ளது.

இந்திய தெய்வ வடிவங்கள் பொது ஆண்டுக்கு முன் நான்காம் நூற்றாண்டில் நடந்த அலெக்ஸாண்டரின் படையெடுப்புக்குப் பின்னரான கிரேக்க செல்வாக்கின் தாக்கத்தால் உருவானவை என்ற வாதம் வரலாற்றாய்வாளர்களிடம் உள்ளது.

சைவத்தின் ஆரம்பகாலச் சுவடுகளை விபரிக்கும் ‘படைத்தல்’ என்னும் முதல் அத்தியாயத்தில் பொது ஆண்டு 3ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த குஷாணர் இலச்சினையில் காணப்படும் மூன்று முக சிவ வடிவம்,  சிந்துவெளி நாகரிக
மூன்று முக முந்து சிவ வடிவத்தின் நீட்சியாக இருக்கவேண்டும் என்பது சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றது. பொது ஆண்டு ஆறாம் நூற்றாண்டு எலிபண்டா குகை திரிமூர்த்தியும் இந்த மூன்று முக சிவ வடிவத்தின் வளர்ச்சியாக இருக்கலாம் என்றும் தெரிவிக்கப்படுகின்றது.

இந்தத் தொடர்புடுத்தல் கிரேக்க செல்வாக்கால் இந்திய தெய்வ வடிவங்கள் உருவானவை என்ற கருத்துக்கு வலுவான எதிர்வாதமாக இருக்கின்றது. ‘காத்தல்’ என்னும் இரண்டாம் அத்தியாயம் பல்வேறுபட்ட சைவப்பிரிவுகளை ஆராய்கின்றது.

அண்மையில் கோசைநகரான் என்பவர் தமிழகத்தில் நடத்திவரும் திருமுறைத் தமிழ்வழித் திருமணமொன்றின் ஒளிப்பதிவைப் பார்த்தபோது ஒரு நிகழ்வு கவனத்தை ஈர்த்தது. சிவபூசை செய்த பின்னர் மணமகன் ஏனையோருடன் இணைந்து ஒரு மின்னல் வேக நடனமொன்றை ஆடி முடிக்கிறார். இன்று மேலைநாடுகளின் வீதிகளில் கிருஷ்ண பக்தி இயக்கத்தினர் பாடலுடன் ஆடிச் செல்லும் முறையின் மூலம் சைவத்தில் இருந்து சென்றிருக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது.

ஆதிசைவப் பிரிவுகளில் ஒன்றான பாசுபதம், சிவ வழிபாட்டில் சிரித்தல், ஆடுதல்,பாடுதல், வணங்குதல், செபித்தல், ஹூடுக் என்னும் மந்திரம் உச்சரித்தல் என்னும் ஆறு உபசாரங்கள் செய்யப்படவேண்டும் என்று கூறுகின்றது என்பதை வாசித்தபோது அது சரியாகவே இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் வலுப்படுகின்றது. பழங்குடிகள் நிகழ்த்திய வேலன் வெறியாட்டு போன்ற தெய்வம் இறங்கும் ஆடல்களின் செம்மையான மீள் நிகழ்த்துகையாக,  நடனத்தை சைவம் உள்வாங்கி வளர்த்திருக்கக்கூடும்.

‘அழித்தல்’ என்னும் மூன்றாம் அத்தியாயம் ஏனைய இந்திய மதங்களுடனும் கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் போன்ற மதங்களுடனுமான சைவத்தின் ஊடாட்டங்களையும் முரண்பாடுகளையும் பேசுகின்றது. திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், சுந்தரர் காலத்தின் பின்னர் ஆண்ட இரண்டாம் நந்திவர்மப் பல்லவன் ஒரு வைணவனாவான். பல்லவ நாட்டை ஆண்ட சிம்மவிஷ்ணுவுடன் பல்லவ பரம்பரை முடிவுற்றதால் கம்புஜதேசத்தில் (இன்றைய கம்போடியா) ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த பல்லவ கிளை மரபினைச் சேர்ந்த இவனை, பல்லவ நாட்டிலிருந்து சென்ற குழு அழைத்து வந்து அரசுக்கட்டிலேற்றியது. இவனே தில்லையில் கோவிந்தராஜப் பெருமாள் சிலையை வைத்ததாகக் கூறப்படுகின்றது. ஏறத்தாழ 500 வருடங்களின் பின்னர் இரண்டாம் குலோத்துங்கன் காலத்தில் அந்தச் சிலை அகற்றப்பட்டது. சிதம்பரம் கோயிலை விரிவுபடுத்தவே கோவிந்தராஜர் சிலை அகற்றப்பட்டதாக ஒரு கருத்து முன்வைக்கப்பட்டாலும் குலோத்துங்க சோழன் உலாவில் ஒட்டக்கூத்தர்,
"தில்லைத் திருமன்ற முன்றிற் சிறுதெய்வத்
தொல்லைக் குறும்பு தொலைத்தெடுத்து” என்று பாடுகிறார்.
கோவிந்தராஜனால் ஏற்பட்ட தொல்லைக் குறும்பு என்னவாக இருக்கக்கூடும் என்பதற்கு ‘அழித்தல்’ என்னும் இந்த அத்தியாயத்தில் வைணவம் குறித்து வரும் பகுதியில் ஒரு பிடி கிடைக்கிறது.
"விஷ்வக்சேன சம்ஹிதை எனும் வைணவ நூலும், 14 ஆம் நூற்றாண்டு வேதாந்த தேசிகரின் பாஞ்சாராத்திரரக்ஷா எனும் நூலும், கிரண, காமிக ஆகமங்களிலுள்ள விஷ்ணு ஸ்தாபன வரிகளைக் குறிப்பிட்டு, வேதத்தால் கண்டிக்கப்படும் சைவரின் இம்மரபை ஏற்கக்கூடாதென்றும் சைவ ஸ்தாபனம் செய்யப்பட்ட விஷ்ணு விக்கிரகங்களை பாஞ்சாராத்திர முறையில் மீண்டும் ஸ்தாபனம் செய்யவேண்டும் என்றும் ஆயிரம் குடங்களால் அபிஷேகம் செய்து கழுவாய் தேடவேண்டும் என்று சொல்கின்றன” என்ற வரிகள். 

சைவ ஆகம முறைப்படி ஸ்தாபனம் செய்யப்பட்டிருந்த தில்லை கோவிந்தராஜர் விக்கிரகத்தை இராமானுஜர் காலத்தில் வைணவர் பாஞ்சாராத்திர முறைப்படி மீள் ஸ்தாபனம் செய்ய முனைந்திருக்கவேண்டும். இதுவே பூசலுக்கு வழிவகுத்த காரணமாக இருக்கலாம். இராமானுஜர் பாஞ்சாராத்திர முறைப்படி வைணவக் கோயில்களை மாற்றியமைத்த வரலாற்று நிகழ்வுகள் இந்தக் கோணத்தை வலுப்படுத்துகின்றன.

‘மறைத்தல்’ என்னும் நான்காம் அத்தியாயம் பொது ஆண்டு ஆறாம் நூற்றாண்டில் இருந்து பொது ஆண்டு 14ஆம் நூற்றாண்டு வரை சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தென்னக ஆசியாவில் (தெற்கு - தென்கிழக்கு ஆசியா) அரச மதமாக பல்வேறு நாடுகளில் கோலோச்சிய சைவத்தின் பெருமையையும் அதற்கு அடித்தளமாக அமைந்த, அனைவரையும் உள்வாங்கும் அதன் தன்மைகளையும் விபரிக்கின்றது.

சில சைவ நூல்களில் அரச பட்டாபிஷேகத்திற்கென இடம்பெற்றுள்ள விரிவான கிரியைகள் அளவுக்கு வேறெந்த பழைய வைணவ, பௌத்த, வைதீக நூல்களிலும் இடம்பெறவில்லை என்று குறிப்பு சைவம் இராஜாங்க சைவம் என்று பெயர்பெற்றது வெற்றுப் புகழ்ச்சி இல்லை என்பதைக் காட்டுகின்றது.


வைதீகப் பிராமணர்கள் அரசனுக்கு புரோகிதர்களாகவே இருந்தார்கள், சைவ சித்தாந்த வழியிலான சிவப்பிராமணர்கள் மன்னனுக்கு அறிவுரையும் அறவுரையும் கூறும் இராஜகுரு என்னும் உயரிய பொறுப்பில் இருந்தார்கள் என்ற தகவலும் அதை உறுதி செய்கின்றது.

“மனிதர் என்ற ஒரேயொரு சாதியே உள்ளது. பிறப்பை வைத்தோ நிறத்தை வைத்தோ எவரையும் அளவிடக்கூடாது. எல்லோரும் சாதாரண கலவி மூலம் பிறந்த உயிர்களே. தவிர ஆன்மாக்களில் ஒன்று உயர்ந்தது இன்னொன்று தாழ்ந்தது என்று இல்லை” என்று சொல்கின்ற பௌஸ்கரபரமேஸ்வர ஆகமத்தின் கூற்று, சைவத்தின் முடிசூடிய வெற்றியின் அடித்தளமாக இருந்தது மானிட சமத்துவமே என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகின்றது.

இதுவே சைவ அரசர்களின் காலத்தில் பல்வேறு குடிகளை உள்வாங்கி சிற்றரசுகள் பேரரசுகளாக உருவாக அடிப்படையாக அமைந்த உந்துவிசையாகும்.

மேலும் சாதாரண கலவியில்தான் எல்லா மனிதர்களும் பிறக்கிறார்கள் என்ற பௌஸ்கரபரமேஸ்வர ஆகமத்தின் பிரகடனம் வைதீகம் தூக்கிப் பிடிக்கும் முகம், தோள், தொடை, கால் வர்ணத் தோற்றத்தை நேராகவே நிராகரிக்கும் தன்மையுடன் அமைந்துள்ளமையும் கவனிக்கத்தக்கது.

ஐந்தாவதும் இறுதியுமான ‘அருளல்’ என்னும் அத்தியாயம் சைவத்தின் எதிர்காலம் குறித்தும் இனி அதை எவ்வாறு காலத்துக்குத்தக நிலைநிறுத்துவது என்பது குறித்தும் பேசி நிறைகின்றது. அதேவேளை அது காலத்துக்கேற்ற மாற்றம் என்பது சைவத்தின் தனித்துவத்தை சிதைத்து ஆப்ரஹாமிய மதங்களைப் போன்று மாற்றுவதல்ல என்பதையும் வலியுறுத்துகின்றது.

கிறிஸ்தவர்களுக்கு பைபிள், இஸ்லாமியர்களுக்கு குர்ஆன், பௌத்தர்களுக்கு திரிபிடகம் போன்று சைவர்களுக்கு என்ன என்ற கேள்வி சாதாரணமாகவும், பொது அறிவுக் கேள்வியாகவும் எழுப்பப்படுவதும் அதற்கு அறியாமை காரணமாக எவரேனும் பகவத்கீதை என்று பதில் கூறுவதும் நாம் சந்தித்திருக்கக்கூடிய நிகழ்வுதான்.

சைவர்களுக்கு தனியொரு புனித நூல் கிடையாது. புனித நூல் தொகுதியே உள்ளது. வடமொழியில் உள்ள வேதங்கள், ஆகமங்கள்,  தென்மொழியாகிய தமிழில் உள்ள திருமுறைகள், சித்தாந்த சாத்திரங்கள் என்னும் திருநெறிகள் ஆகிய நான்கும் புனித நூல் தொகுதியில் முக்கியமானவை. உங்கள் புனித நூல் எது என்ற கேள்விக்கு குறைந்தபட்சம் இந்த நான்கு நூல் தொகுதிகளையும் கூறக்கூடியவர்களாக சைவர்கள் இருக்கவேண்டும்.

சைவர்களைப் பொறுத்தவரை பகவத்கீதை ஒரு துணை நூல் மாத்திரமே என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது. ‘அலகிலா ஆடல்’ நூல் தரும் தகவல்களை நான் என் சிந்தனையுடன் எவ்வாறு இணைத்துக்கொண்டேன் என்ற விளக்கவே ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் ஓரிரு பொறிகளை எடுத்துக்காட்டினேன். இந்த நூல் முன்னரே குறிப்பிட்டது போன்று ஒரு கானகப் பயணம். இது வாசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் வாசிக்கும் ஒவ்வொரு தடவையும் புதிய புதிய திறப்புகளை அளித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

இந்த நூலின் பின்னணியில் இருக்கும் உழைப்பு சாதாரணமானதல்ல என்பதை வாசிப்பவர் அனைவரும் உணர்வர். இந்த நூல் வெளிவருவதற்குப் பின்னணியில் இருந்த இலங்கை சைவநெறிக் கழகத்துக்கு பாராட்டுகள்.

(25 நவம்பர் 2018 வீரகேசரி வாரவெளியீட்டில் வெளியான வடிவம்)

spacer

சைவநெறிக் கழகத்தின் இரு நூல் வெளியீட்டு விழா


இலங்கை சைவநெறிக் கழகத்தின் இருநூல் வெளியீட்டு விழா, கொழும்புத் தமிழ்ச் சங்கத்தில் கடந்த 2018 ஒக்டோபர் 20 (சனிக்கிழமை) கழகத் தலைவர் மரு.கி.பிரதாபன் தலைமையில் இடம்பெற்றது. இதில் சைவப்புலவர் திரு ந.சிவபாலகணேசன் எழுதிய "சிவப்பிரகாசக் கதவம்", கழகப் பொதுச் செயலாளர் திரு வி.துலாஞ்சனன் எழுதிய "அலகிலா ஆடல்: சைவத்தின் கதை" ஆகிய இரு நூல்கள் வெளியிடப்பட்டன.  யாழ். பல்கலை வேந்தர் பேரா.சி.பத்மநாதன் அவர்கள் முதன்மை விருந்தினராகக் கலந்து கொண்டு நிகழ்வைச் சிறப்பித்தார்.


விழா அரங்கில் விருந்தினர்கள்
கழகத்தலைவர் மரு.கி.பிரதாபன் தலைமையுரை ஆற்றுகிறார்
முதன்மை விருந்தினர் பேராசிரியர். சி. பத்மநாதன் மேடையில் அமர்ந்திருக்கிறார்
இலங்கை கிழக்குப் பல்கலைக்கழக இந்து நாகரிகத் துறை தலைவர் கலாநிதி. திருமதி. சாந்தி கேசவன் "அலகிலா ஆடல்: சைவத்தின் கதை" நூலுக்கு அறிமுகவுரை ஆற்றுகிறார்.
யாழ். பல்கலைக்கழக இந்துநாகரிகத்துறை விரிவுரையாளர், சைவப்புலவர் திரு.சி.ரமணராஜா "அலகிலா ஆடல்: சைவத்தின் கதை" நூலுக்கு நயவுரை ஆற்றுகிறார்

சித்தாந்தரத்தினம் திரு.சிவபாலகணேசன் அவர்களின் "சிவப்பிரகாசக் கதவம்" நூல் வெளியிடப்படுகிறது.
"அலகிலா ஆடல்: சைவத்தின் கதை" நூல் வெளியிடப்படுகிறது


"சிவப்பிரகாசக் கதவம்" ஆசிரியர் சிவபாலகணேசனின் ஏற்புரை
"அலகிலா ஆடல்: சைவத்தின் கதை" ஆசிரியர் துலாஞ்சனனின் ஏற்புரை
பார்வையாளரில் ஒரு பகுதியினர்
பார்வையாளரில் ஒரு பகுதியினர்

spacer

மலைக்கோவில் வாசலில் கார்த்திகை தீபம் மின்னுதே!



கார்த்திகை விளக்கீடு கடந்து ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது. (இவ்வாண்டு தமிழ்ப்பஞ்சாங்கங்களைப் பொறுத்து நவம்பர் 22, 23 ஆகிய தினங்களில் கார்த்திகை தீபம் கொண்டாடப்பட்டது). ஆனால்,  அதுவும் தீபாவளியும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரி பண்டிகைகள் தான். இரண்டிலும் விளக்கு வழிபாடும் முன்னோர் வழிபாடுமே முதன்மை பெறுகின்றன. தனித்துவம் என்னவென்றால், விளக்கீடு தமிழர் மத்தியில் மட்டுமே வழக்கில் இருக்கின்றது.

தீபாவளி, தமிழர் மத்தியில் கொண்டாடப்பட்டதற்கான சான்றுகள் தமிழகத்தில் திருமலை நாயக்கர் ஆட்சிக் காலத்தில் தான் (பொ.பி 17ஆம் நூற்றாண்டு) பரவலாகக் கிடைக்க ஆரம்பிக்கின்றது என்பது பொதுவான தகவல். ஆனால் தீபாவளி தொடர்பான மிகப்பழைய தமிழ்ச்சான்று எங்கு கிடைக்கின்றது தெரியுமா? இலங்கையில்.

தம்பைமாநகர் (குருணாகல் - தம்பதெனியா) அரசனான (3ஆம் அல்லது 4ஆம்) பராக்கிரமபாகு முன்னிலையில், போசராச பண்டிதரால் பொ.பி 1310இல் அரங்கேற்றப்பட்ட சோதிட நூல் சரசோதிமாலை. இதன் ஏழாவது தெய்வவிரதப் படலத்தில் தீபாவளி கடைப்பிடிப்பது எப்படி என்பது பற்றிய செய்யுளொன்று காணப்படுவதுடன், அதில் "பிதிர்கள் இன்பமுறு தீபாவலி" என்ற வரியைக் காணமுடிகின்றது. (அடுத்த செய்யுளில் 'ஆரல் நலமாமதி' என்று கார்த்திகை தீபம் சொல்லப்படுவதால், அதுவும் இதுவும் அப்போதே தனித்தனியாகவே வழக்கில் இருந்தமை தெரிகின்றது).

ஒரு சோதிட நூலாக இருந்த போதும், 13ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியம் பற்றி பல்வேறு சுவையான தகவல்களைத் தரும் நூல், சரசோதிமாலை. ஆர்வமுள்ளோர் இங்கு தரவிறக்கிப் படிக்கலாம்: 



சரி. அதை விட மேலதிகமாக, மூன்று குறிப்புகளை நாம் கவனிக்கவேண்டும். 

குறிப்பு 01:
தமிழில் "குன்றில் இட்ட தீபம் போல" என்றோர் உவமை இருக்கிறது. பலர் காண, அல்லது பலர் புகழ வாழும் ஒருவரைக் குறிப்பிட இந்த மரபுத் தொடர் பயன்படுவதுண்டு. ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் ஒன்றான சீவக சிந்தாமணி "குன்றில் கார்த்திகை விளக்கீட்டென்ன" என்று இதே உவமையை எடுத்தாண்டிருக்கிறது. இன்றும் கார்த்திகைத் தீபமன்று, திருவண்ணாமலை உச்சியில் ஏற்றப்படும் விளக்கு புகழ்பெற்ற ஒன்று. திருப்பரங்குன்றம் போன்ற வேறு சில கோவில்களிலும், கார்த்திகை விளக்கீடன்று மலையுச்சியில் தீபம் ஏற்றப்படுகின்றது.

குறிப்பு 02:
இலங்கையில், குறிப்பாக எங்கள் ஊர்ப்பக்கம் மூதாட்டிகள் வாழ்த்தும் போது, "கதிரமலைல வச்ச விளக்குப் போல வாழுங்கோ" என்று வாழ்த்துவார்கள். கதிரமலை, கதிர்காமத்திலுள்ள மலை. அங்கு இன்று விளக்கேதும் எரிவதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், கார்த்திகை விளக்கீட்டின் தொடர்ச்சியாக, இப்போதும் கதிர்காமத்தில் "இல் மஹ கச்சி பெரகரா" இடம்பெறுகிறது. பொதுவாக நவம்பரில் (தமிழ் கார்த்திகை) வருகின்ற முழுநிலவைத் தான் சிங்களப் பஞ்சாங்கம் 'இல்' என்று அழைக்கிறது. மூன்று நாட்கள் இடம்பெறும் இத்திருவிழா, வருடாந்த ஆடிவேல் விழாவுக்கு அடுத்தபடியாக கதிர்காமத்தில் புகழ்பெற்ற ஒன்று.

குறிப்பு 03:
கிழக்கிலங்கைத் தொன்மங்களின் தொகுப்பான மட்டக்களப்புப் பூர்வ சரித்திரத்தில் "ஆடகசௌந்தரியின் மகன் சிங்ககுமாரன் ஆடித்திங்கள், அமாவாசை இருநாளும் இராவணேஸ்வரன் பெயரில் உக்கந்தத்திருப்பணியில் பெரிய தீபம் ஏற்றும்படி திட்டம்செய்தான்" என்ற குறிப்பு உள்ளது. இங்கு சொல்லப்படுவது கீழைக்கரையின் தென்கோடியிலுள்ள உகந்தமலை.

இப்போது கேள்வி இது தான். மலையுச்சியில் விளக்கேற்றி வழிபடும் வழக்கம், குறிப்பாக முன்னோர் வழிபாடாக மலையுச்சியில் தீபமேற்றும் வழக்கம், பண்டு தொட்டே நம் மத்தியில் இருந்திருக்கிறதா? பலர் காண மலையுச்சியில் தீபம் ஏற்றுவதற்கு, ஏற்றியதற்கு, சடங்கு - மரபு தவிர்ந்த வேறேதும் காரணங்கள் இருந்திருக்கக்கூடுமா? பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் வேறு எங்கேனும் இத்தகைய தகவல்கள் பதிவாகி இருக்கின்றனவா? எல்லாவற்றுக்கும் மேல், என்றோ நம் தொல்மூதாதை ஒருவர் கண்ட எரிமலை வெடிப்பு, அல்லது மலைச்சரிவுக் காட்டுத்தீ தம் முன்னோரை அழித்ததை நினைவுகூரவே இது நோன்பாக மாறித் தொடர்ந்ததா? 

அறிந்தவர் விளக்கினால், விளக்கெனத் தொழுவேன்.
பிந்திய தீபத்திருநாள் நல்வாழ்த்துக்கள்! 
spacer