ஆர்கலியில் ஓர் துளி!

பல்கலைக்கழக வாழ்க்கையின் இறுதி நாட்களில், சொல்லிவைத்தாற்போல, பெரும்பாலான சிங்கள நண்பர்கள் சொன்ன வசனம் இது. “தமிழர் இவ்வளவு நல்லவர்கள் என்று உன்னோடு பழகும் வரை தெரியாது.”

இந்த வசனத்தை சிங்களவரோடு பழகக்கிடைத்த எல்லோருமே ஏதோ ஒருவிதத்தில் எதிர்கொண்டிருப்போம். மனந்திறந்து பழகும்போது “அவர்கள் எல்லோருமே அப்படித்தான்” என்ற பொதுமைப்படுத்தல் சிந்தனை தவறென்பதை உணரும் கணத்தில், பொறுக்கமுடியாமல் அவர்களிடம் நாமோ, நம்மிடம் அவர்களோ இவ்வசனத்தைச் சொல்வதுண்டு.

முகநூல் பதிவுகளிலும், நட்பார்ந்த அரட்டைகளிலும், தனிநபர் நடத்தையிலும் மேற்சொன்ன ஒவ்வொரு நண்பர்களும், இனப்பிரச்சினை சார்பான தம் நிலைப்பாட்டை மறைமுகமாகவேனும் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு தனி ஒருவனின் பழக்கம், ஒரு இனக்குழுமம் சார்ந்த அவர்களது பொதுக்கருத்தை மாற்றியதை (குறைந்தபட்சம் மாற்ற முயன்றதை) தம் வாயாலேயே அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டபோது ஒன்றை உணர்ந்தேன். என்னையறியாமலேயே அவர்களுடன் - புன்னகைத்த - பேசிய – உணவு உண்ட - ஒவ்வொரு கணத்திலும், இந்தச் சிறுதீவுக்குள் சுமார் நான்கு மில்லியன் குடித்தொகை கொண்ட ஒரு இனத்தின் ஒட்டுமொத்த பிரதிநிதியாக நின்றிருக்கிறேன். நினைத்துப்பார்க்கவே மலைப்பாக இருந்தது.

அடையாளங்களும், அடையாளப்படுத்தல்களும் நம்மை பல்லாயிரம் பேரோடு இணைத்து நமக்குப் பேருருவத்தை அளிக்கின்றன. இதையே நாம் ஒரு வேற்றுலகவாசியை சந்திப்பதாக சிந்தித்துப் பாருங்கள். இலங்கைத்தமிழர் என்பதை உலகத்தமிழர் என்று விரித்தால், எண்பது மில்லியன் பேரின் ஒட்டுமொத்த பிரதிநிதி நீங்கள். உலகம் என்று பார்த்தால், ஏழரை பில்லியன் பேரின் ஒட்டுமொத்த பிரதிநிதி நீங்கள். கற்பனை பண்ணவே மூச்சுமுட்டுகிறது!

தனி ஒருவன் என்று பார்த்தால், நாம் இயற்கையில் எந்தளவு பொருளற்றவர்கள்? நம்மை ஒரு பொருட்டாக கருதாமலேயே இயற்கை தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டு தானே இருக்கிறது! இடையில் நாம் வந்து போகும் இந்த அறுபது எழுபது ஆண்டுகளில் தான் எத்தனை ஆட்டம் போடுகிறோம்!

பிரபஞ்சப் பெருங்கடலில் நான் வெறுமனே ஒரு சிறுதுளி என்பதை எப்போதும் மறவாதிருப்பேனாகட்டும்.
spacer

கொழும்பு - தெரிந்த பெயர்கள், தெரியாத கதைகள்!

இலங்கைத்திருநாட்டின் தலைநகரான கொழும்பு, ஈழத்தில் மாத்திரமன்றி, தென்னாசியாவிலேயே பல்லாண்டுகளாக கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்திருந்த துறைமுகப் பெருநகர்! அதன் சில இடப்பெயர்களே அதன் வரலாற்றைத் தன்னுள் உட்பொதித்திருப்பதைக் காணலாம். இங்கே அத்தகைய சில இடப்பெயர்களின் பின்னே மறைந்துள்ள வரலாற்றைக் கொஞ்சம் தேடுவோம், வாருங்கள்!
 காலிமுகத்திடல் - அன்றும் இன்றும்
                         (நன்றி: roar.lk)


இலங்கையின் முக்கியமான சாலைகளில் ஒன்றான "காலி வீதி" துவங்கும் இடம் என்பதாலேயே, காலிமுகத்திடலுக்கு அப்பெயர் வந்தது. முன்பு சதுப்புநிலமாக இருந்த இது, ஒல்லாந்தர் மற்றும் ஆங்கிலேயர் முயற்சியால் இன்று போல், மாபெரும் களியாடுகளமாக மாற்றப்பட்டிருக்கின்றது


பிரித்தானியர் காலத்தில் கொழும்பின் முதன்மையான வணிகர்களுள், தமிழ்நாட்டுச் செட்டியார்கள் இடம்பிடித்திருந்தனர். அவர்கள் வசித்த இடம் தமிழ்வழக்கில் புறநகர்ச் சந்தையைக் குறிக்கும் "பேட்டை" என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்டது. ஆங்கிலத்தில் அது "பெற்றா" என்று மருவியது. அதேபொருளிலேயே சிங்களத்தில் "பிட்டக்கொட்டுவ", புறக்கோட்டை!
       1950களில் பேட்டை  பெற்றா!
             (நன்றி: lankapura.com)


இலங்கையின் மிகப்பழைமையான தேவாலயங்களில் ஒன்று, பம்பலப்பிட்டி மிலாகிரிய புனித பவுல் தேவாலயம். போர்த்துக்கேயரால் இது முதன்முதலில் அமைக்கப்பட்டபோது, அற்புத அன்னை ஆலயமாக (Nossa Senhora dos Milagres - Our Lady of Miracles) விளங்கியது. "மிலாக்ரஸ்" எனும் அந்தப் போர்த்துக்கேயச் சொல்லின் சிங்களத் திரிபு தான் "மிலாகிரிய"!

கோட்டை அரசின் ஒரு "முற அட்டுவ" (காவலர் கண்காணிப்புக் கோபுரம்) அமைந்திருந்த இடம் தானாம் இன்றைய "மொரட்டுவை"!

பம்பலப்பிட்டியின் பெயர், “பம்பளிமாஸ் பழத்திலிருந்து” (Grape fruit) வந்ததாக நம்பப்படுகின்றது. அதன் சிங்களப்பெயர், ஜம்புல. 

தமிழகத்திலிருந்து வந்து குடியேறி, கம்பளை அரசுடன் உறவு கொண்டாடிய "அழகக்கோன்" (1397-1411) எனும் தமிழ்ப்பௌத்தன் தான் (ஜயவர்த்தனபுரக்) கோட்டையை அமைத்து, கோட்டை இராச்சியம் புதிதாக உருவாகக் காரணமானவன். இன்று "அத்துல்கோட்டே" என்று அறியப்படுவது தான் அப்பகுதி. யாழ்ப்பாணத்து ஆரியச்சக்கரவர்த்திகளின் மேலாதிக்கத்திலிருந்து இன்றைய கொழும்புப் பகுதியை இவன் விடுவித்ததாக வரலாறு கூறும். 
 1853இல் மிலாகிரிய தேவாலயம்
(நன்றி: canon-corea-tribute.com

கொழும்பு வணிகத் தலைநகராக விளங்கியபோதும், இலங்கையின் உத்தியோகபூர்வத் தலைநகராக ஜயவர்த்தனபுரக்கோட்டை பிரகடனப்படுத்தப்படக் காரணம், அதுவே பண்டைய கோட்டை இராச்சியத்தின் தலைநகர் என்பது தான். இன்றைய "கோட்டை" ஐரோப்பியர்கள் அமைத்த கோட்டை அமைந்திருந்த இடமாகும்.

கோட்டை அரசின் சமையற்கூடம் அமைந்திருந்த இடமே பத்தரமுல்லை. தியவன்னை ஓயாவின் அக்கரையில் இருந்த அது, ஆரம்பத்தில் பத்கொடமுல்ல (சோறு வந்திறங்கும் மூலை) என்று அழைக்கப்பட்டிருந்ததாம்!

புதுக்கடை அல்லது கோட்டடி என்று அறியப்படும் பகுதியின் ஒல்லாந்துப்பெயர் "Hulftsdorp" (ஹல்ஃப்ஸின் ஊர்). ஹல்ஃப்ஸ் என்பவன் ஒல்லாந்துத் தளபதி. கோட்டையைக் கைப்பற்ற, போர்த்துக்கேயருடன் இடம்பெற்ற போரில் அவன் இறந்ததன் நினைவாக அவ்விடம் அப்பெயர்பெற்றது. 

கோட்டைப்பகுதிச் சிறுகாடுகளில் உலவிய நரிகளை ஓநாய் என்று தவறாகக் கருதிய ஒல்லாந்தர், அதற்கு வைத்த பெயர் தான் "Wolfendhal" (இடச்சு:Wolvendaal, ஓநாய்ப்பள்ளத்தாக்கு), இன்றைய ஸ்ரீ ரத்னஜோதி மாவத்தைப்பகுதி. 

வெள்ளவத்தை என்றால் "கடற்கரைத் தோட்டம்" என்று பொருள். இப்படியே, "கொஸ்வத்தை" (பலாத்தோட்டம்),  "கெசல்வத்தை" (வாழைத்தோட்டம்), "கடவத்தை" (எல்லைத்தோட்டம்), "பெலவத்தை" (குடில் தோட்டம்), என்று பல வத்தைகள் உண்டு.  

வாதுமை / பாதாம் மரங்களின் தோட்டம் அமைந்திருந்த இடம் கொட்டாஞ்சேனை. கொட்டான்/கொட்டம்ப என்பது வாதுமையின் (Indian almond) சிங்களப்பெயர். அதுவே கொட்டஹேன. 

17ஆம் நூற்றாண்டளவில் கண்டிமன்னன் இரண்டாம் இராசசிங்கனுக்கெதிராக, கிளர்ச்சி செய்து, தப்பியோடி வந்த அம்பன்வெல அப்புகாமி, ஒல்லாந்தரின் நட்பைப்பெற்று, “பரதெனிய” என்ற கிராமத்தில் பிழைப்புக்காக தெங்குத்தோட்டம் நடத்தலானான். மெல்ல மெல்ல, அவன் செல்வாக்கு அதிகரித்து, அவனால் உள்ளூர்வாசிகளின் நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டன. அந்நிலங்கள் அமைந்த பகுதி, அவர்களால் ஆற்றாமையுடன் “கொள்ளையிடப்பட்ட பூமி” என்ற பொருளில், சிங்களத்தில் “கொல்லன் பிட்டிய” என்றழைக்கப்பட்டன. அது பரதெனியவின் பெயரையே மாற்றியது – கொள்ளுப்பிட்டி என்று! 
மெய்ட்லாண்டும் லவினியாவும் 
(நன்றி:dailynews.lk)

கோட்டை அரசுக்குத் தேவையான எலுமிச்சைகள் பயிரிடப்பட்ட பகுதி "தெகிவளை". "தெஹி" என்றால் எலுமிச்சை என்று பொருள். பல நீர்நிலைகள், குளங்கள் அமைந்திருந்த "தியவல" (நீர்க்குழி/பூவல்) என்பதே திரிந்து தெகிவல ஆனது என்பாரும் உண்டு. தெகிவளையில் உள்ள, "களுபோவில" (களு+போ+வில் = கருப்புப் போதிமரத்தடிக் குளம்) முதலான இடப்பெயர்கள் இக்கருத்துக்கு வலுச்சேர்க்கும்.

இறுதியாக…… கல்கிசைக்குப் பெயர் தந்த காதலி. 😊

இலங்கையின் பிரித்தானிய ஆளுநர்களுள் ஒருவரான தோமஸ் மெய்ட்லாண்ட், தன் மனங்கவர் ஆடலரசியான லவினியாவின் பெயரைக் கல்கிசையில் தன் மாளிகை அமைந்திருந்த சிறுகுன்றுக்குச் சூட்டினார்…. மவுண்ட் லவினியா என்று! ஆங்கிலேய அரசுடனான தன் உத்தியோகபூர்வக் கடித முகவரிகளில், அதே பெயரையே அவர் பயன்படுத்தியதால், அதுவே ஆங்கிலத்திலும் நிலைபெற்று விட்டது.


இப்படி நிறைய இருக்கிறது. ஏன் வீதிகளின் பெயர்களின் பின்னேயும் கதைகள் இருக்கின்றன. ஆர்வம் இருந்தால் விசாரித்துப் பாருங்கள்! 
spacer

வெண்மையும் பன்மையும், பண்பாட்டின் அழகியல்!

கேரளப் பண்பாட்டாடையில் சுற்றுலாப்பயணிகள்
படம்: tripadvisor.in
மலையாள நாட்டவரின் பொன்னிறக்கரை கொண்ட தூவெள்ளை ஆடை மீது எனக்குப் பெரும் கிறக்கம் உண்டு. அதுபோலவே எல்லா மங்கல – அமங்கல நிகழ்வுகளிலும் சிங்களவர் அணியும் வெண்ணிறாடைகள் ‘இனம்’ (?!) புரியாத ஒரு மதிப்பை அவர்கள் மீதும் ஏற்படுத்துவதுண்டு.

ஆனால், தமிழருக்கென்று இத்தகைய நிற விதிகள் எதுவும் இல்லை. தமிழரின் ஆடை அலங்காரங்கள் பகட்டானவை. சில இடங்களில் அவை சமூக ஏற்றத்தாழ்வை வெளிக்காட்டுவனவாகவும் அமைவதுண்டு. இதுபற்றிய விவாதமொன்றில் , மலையாளிகளும் சிங்களவரும் தமிழருக்கு எத்தனை நெருக்கமான பண்பாட்டுப் பங்காளிகள் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, அவர்களைப் போலவே தமிழரும் வெண்ணிறாடையை தம் சீருடையாக ஏற்றுக்கொண்டால் நல்லது என்று கருத்துத் தெரிவித்திருந்தேன்.

குறைந்தபட்சம் திருமணங்கள், திருவிழாக்கள் போன்ற பண்பாட்டு நிகழ்வுகளுக்குச் செல்லும்போதாவது தமிழச்சிகள் அதைக் கடைப்பிடிக்கலாமே என்று அந்த விவாதம் வளர்ந்தது (ஆண்கள் ஏற்கனவே வெள்ளை வேட்டி அணிகிறார்கள்) பின்பு அது “விதவையரின் ஆடைநிறம்” (மெச்சிங்கா தலையில மல்லிகைப்பூ வைங்களன்?) என்றும் “அவள் உடை அவள் உரிமை” (ஏன் வெள்ளைச்சாறி கட்ட விருப்பமான பொம்பிளையள் இல்லையா?) என்றும், பெண்ணிய விவாதமாக மாறிவிட்டதால் அத்தோடு விவாதம் நின்றுபோனது. :)

ஆனால், இந்த திருவிழா நாட்களில், கோயில் கோயிலாகச் சுற்றும்போது தான் அக்கருத்து எத்தனை தவறு என்று உணர்கிறேன். பஞ்சவர்ணத்திலிருந்து பஞ்சுமிட்டாய் நிறம் வரை, இளவட்டங்கள் ஜொலிக்கின்றன. மின்மினிகள் போல மின்னும் சரிகைச்சேலைகளும் ஜிங்கிச்சா ஜிங்கிச்சா ஆடைகளும், உண்டாக்கும் களிவெறிக்கு வேறெதையும் ஈடு இணை கூறமுடியாது. :)

நம் பண்பாடு தான் எத்தனை வண்ணமயமானது? இதையே முன்பு கனவுகண்டவாறு, வெண்ணிறத்தோடு எல்லோரும் உலவுவதாக கற்பனை பண்ணிப் பார்த்தேன். அதில் கருத்தைக் கவரும் ஒரு ஒழுங்கும் நேர்த்தியும் இருக்கும். ஆனால் வெவ்வேறு நிறங்களின் சீரின்மையில் ஏற்படுகின்ற இந்த வினோதமான கவர்ச்சி, அந்தத் தனிநிறத்தில் கிடைத்துவிடாது. ஆம். வேறுபாடுகள் இருப்பதால் - உயிர்ப்பல்வகைமை என்பதால் தானே இயற்கையும் பேரழகாகக் காட்சியளிக்கிறது?
தமிழர் திருவிழாக் காட்சி ஒன்று, பெரம்பலூர், தமிழ்நாடு
(படம்:travelwhistle.com)

தூவெள்ளைச் சீருடை என்பதன் அபத்தத்தை எண்ணி ஒருதடவை எனக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன். கூடவே அப்படி விதியொன்றும் உருவாகி எழாதவாறு, பண்பாட்டை வண்ணமயமாகவே வளர்த்தெடுத்த நம் முப்பாட்டனார்களின் கலாரசனையையும் எண்ணி வியந்துகொண்டேன்.  
spacer

அக்குளுத்துப் புல்லலும் ஆற்றேன்

சங்க இலக்கியமான கலித்தொகையைப் புரட்டவேண்டி வந்தது. கண்ணில் பட்டது இந்த வரி. “புறம் புல்லின் அக்குளுத்து புல்லலும் ஆற்றேன்; அருளிமோ, பக்கத்துப் புல்லச் சிறிது. ” (கலி.94)
spacer

மரபில் அறிமுகம் வேண்டும்!

"தளபதி" திரைப்படத்தின் "ராக்கம்மா கையத்தட்டு" பாடல் உங்களில் எத்தனை பேருக்குப் பிடிக்கும்? குறிப்பாக அதில் இந்தப்பாகத்தை யார் அதிகம் இரசித்திருக்கிறீர்கள்?
                                             

நீங்கள் "90 kids" அல்லது "2K kids" வகையறா என்று பெருமை பேசுபவர் என்றால் இந்தப் பாட்டோடு சேர்ந்து இன்னொரு காட்சியும் நினைவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும்.
                                              

இந்தப் பாடல்வரிகள் மூன்றாவது தடவையாக இன்னொரு திரைப்படத்தையும் நினைவூட்டலாம், நீங்கள் தீவிர அஜித் விசிறி என்றால்! வீரம் திரைப்படம் ஞாபகம் இருக்கிறதா? என்றால் இந்தக் காட்சியையும் பார்த்துவிட்டு வந்து விடுங்கள்.

ஏன் இப்படி ஒரே பாடல் இடம்பெற்ற மூன்று திரைப்படக் காட்சிகளை வரிசையாகப் பார்க்கச் சொல்கிறாய் என்றால், "குனித்த புருவமும்" என்று தொடங்கும் பாடல், அப்பர் பாடிய சைவத் தேவாரங்களில் ஒன்று. வீரம் திரைப்படத்தில் அதே பாடலுக்கு நடனமாடியபடி தான் நாயகி தமன்னாவின் கதாபாத்திரம் அறிமுகமாகின்றது. அப்போது மாறுவேடப்போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் அவருக்கு ஆண்டாள் வேடம். தேவாரம் பாடியபடி கண்ணனைக் காதலித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் ஆண்டாள்!

அதே போல இரண்டாயிரங்களில் வெளியாகி சக்கைபோடு போட்டுக்கொண்டிருந்த பாடகர் ஸ்ரீநிவாசின் "உசேலே உசேலே" எனும் இசைத்தொகுதி. செவிபன்னி செயலிழக்க செயலிழக்க, இன்றுவரை கேட்கும் பாடலொன்று அதில் இருக்கிறது. உன்னி கிருஷ்ணனின் குரலில் கர்நாடக - மேலைத்தேய கலப்பிசையில் வெளியான "எப்போ வருவாரோ!". அந்தப்பாடலின் வரிகள், சிவன் மீது கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் பாடிய கர்நாடக சங்கீத கீர்த்தனையிலிருந்து பெறப்பட்டிருந்தது. (இது மீண்டும் அண்மையில் வெளியான ஒருநாள் கூத்து திரைப்படத்தில் முழுமையான பாடலாக இடம்பெற்றிருக்கிறது). 

ஆனால் இந்த "உசேலே உசேலே" எப்போ வருவாரோ பாடலில் ஒரு வரி வந்திருக்கும். "மாயக்காற்று மதி கொள்ளை கொண்ட ஆயர் செல்வியே!" ஆயர் செல்வி. இராதை. சிவன் மீதான கீர்த்தனை, ஒரே வரியில் கண்ணன் மீதான இராதையின் ஏக்கமாக மாறிவிட்டது!

எப்போதும் அடிபட்டுக் கொண்டிருக்கும் சைவ - வைணவங்களுக்கு இடையே பாலம் அமைப்பதற்காகவே சமய சமரச மனப்பாங்கு கொண்ட நம் திரையுலகினர் இப்படி சித்தரித்தார்கள்    என்று இதைப்புரிந்துகொள்ளலாமா?

சமயத்தை விட்டு வெளியே வந்து பாருங்கள். ஒரு கவிதாயினியை, கவிஞரை அவமானப்படுத்துக்கிறோம். தான் பாடிய நூற்றைம்பது பாசுரங்களை விடுத்து, அப்பரின் தேவாரத்தை ஆண்டாள் பாடுவது போல் காட்சியமைப்பது, அவளுக்கு மட்டுமல்ல; அப்பருக்கும் அவமானம். கோபாலகிருஷ்ணருக்கும் அதே தான். புலமைச்சொத்து அத்துமீறல், இல்லையா? 

மரபில் நமக்குக் கொஞ்சமாவது அறிமுகம் இருக்கவேண்டும். தவிர, பொதுவெளியில் ஒரு விடயத்தை - கருத்தைச் சொல்லும் போது அது சரியா என்பதிலும் அவதானம் இருக்கவேண்டும். அது மேற்படி திரையுலகினருக்கு மட்டுமல்ல; நம் பேஸ்புக் -  இணைய உலகினருக்கும் பொருந்தும் அறிவுரை தான்.
spacer

வரலாற்றில் திருக்கோவில் (பாகம் 03)

மட்டக்களப்பு எட்டுப்பகுதியின் தேசத்துக்கோவில் !



இலங்கையின் பிறபகுதியைச் சேர்ந்த நண்பன் ஒருவனுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தேன். பேச்சோடு பேச்சாக, “இலங்கையில் இன்று வழிபாட்டுக்குத் தகுதியாக எஞ்சியிருக்கும் புராதனமான சைவசமயக் கட்டுமானங்கள் மூன்றே மூன்று தான். ஒன்று இரண்டாம் சிவாலயம் என்று இனங்காணப்படும் பொலனறுவை வானவன் மாதேவீச்சரம்; இரண்டாவது திருக்கோவில் சித்திரவேலாயுத சுவாமி ஆலயம்; மூன்றாவது சிலாபம் முன்னேச்சரம். மூன்றிலும் திருக்கோவிலும் முன்னேச்சரமும் தான் இன்றும் தொடர்ச்சியாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. அந்த இரண்டில் கூட திருக்கோவிலே பழைமையானது.” என்றேன். அவன் “போடா” என்றான். “பொலனறுவையும் முன்னேச்சரமும் சரி. திருக்கோயில எப்பிடி பழைய கோயிலெண்டு சொல்லுவாய்?” என்று அவன் கேட்டான். “கோட்டை, கண்டி மன்னர்களுடன் தொடர்புறும் வரலாறு அதற்கும் உண்டு.” நான் ஊர்ப்பற்றால் மிகைப்படுத்திப் பேசுகிறேன் என்ற அவநம்பிக்கை, அவன் முகத்தில் தெரிந்தது. “திருக்கோயில் மட்டக்களப்பெல்லோ? அங்கெப்பிடி கோட்டை – கண்டி மன்னனெல்லாம் வந்திருப்பான்?”

நம் கோவில் கட்டிடக்கலையில் காலத்தை ஓரளவு கணிப்பதற்கான அமைப்பு ஒன்று இருக்கிறது. அதன் பெயர் போதிகை. கருவறைச் சுவரில் பாதி புதைந்தது போன்ற தூண்களைக் கண்டிருக்கிறீர்களா? பாதி மறைந்திருப்பதால், அவற்றுக்கு ‘அரைத்தூண்’ என்று பெயர். இந்த அரைத்தூண்கள், சுவரின் மேற்பகுதியைச் சேரும் புள்ளியில் அமைந்திருக்கும் அலங்கார அமைப்பு தான் போதிகை. போதிகைகளை வைத்து, அவை எந்த மன்னர் காலத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் என்று காலத்தைக் கணிக்கமுடியும்.


திருக்கோவிலின் கருவறைச் சுவரில் தென்படுபவை, முதலாம் இராஜராஜரால் (கி.பி 985 - 1014) அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட வெட்டுப்போதிகைகள். அவை பிற்காலச் சீமெந்துப் பூச்சால் மழுங்கடிக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே அவற்றில் மலர் அலங்காரம் இருந்ததா என்று தெரியவில்லை. அப்படி இருந்தால் அவை இரண்டாம் இராஜராஜர் (கி.பி 1146 - 1173) காலத்துக்குப் பிந்தியவை. ஆனால், முன்னேச்சரத்தில் இருப்பவை, விஜயநகரப் பேரரசின் (கி.பி 1336 - 1646) கலைப்பாணியில் அமைக்கப்பட்ட பெரிய பூமொட்டுப் போதிகைகள். ஆக, போதிகைகளின் அமைப்பின் மூலம், திருக்கோவிலின் இன்றைய கட்டுமானம், முன்னேச்சரத்தின் இன்றைய கட்டுமானத்தை விடப் பழையது என்பது நிரூபணமாகிறது.

எவ்வாறெனினும் போதிகைகளை வைத்துக் காலத்தைக் கணிக்கும் போது, நாம் ஒன்றை மறந்துவிடக்கூடாது. அவற்றை அறிமுகப்படுத்தியவன் குறிப்பிட்ட மன்னனாக இருக்கலாம் என்று ஊகித்தாலும், அவனது காலத்திலேயே இது நிச்சயமாக எழுந்தது என்று கூறமுடியாது. அதே கலைப்பாணியில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலும் கூட ஒரு கோவிலைக் கட்டிவிட்டு, இது அந்த மன்னன் அமைத்தது என்று வாதாடலாம் அல்லவா? எனவே கோவிலின் ஏனைய கட்டுமானங்களையும் சேர்த்தே ஆராயவேண்டும். அந்த வகையில், பேராசிரியர்.கா.இந்திரபாலா, பேராசிரியர்.எஸ்.பரணவிதான, பேராசிரியர்.சி.பத்மநாதன், என்று நிறையப்பேர் நமக்கு உதவிக்கு வருவதால், திருக்கோவில் கட்டுமானம், கி.பி 13ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தையது தான் என்று சொல்வதில் நாம் இறும்பூது எய்தலாம்.

அது இருக்கட்டும். திருக்கோவிலுடன் கோட்டை – கண்டி மன்னர் உறவு பற்றி பிறகொருமுறை பார்க்கலாம். திருக்கோவிலை ஆவணப்படுத்திய ஒரு ஒல்லாந்தரை, ஒரு போர்த்துக்கேயரை கடந்த வாரங்களில் பார்த்தோம். இந்த வாரம் நாம் பார்க்க இருப்பது ஒரு பிரித்தானியரை. பெயர் தோமஸ் கிறிஸ்ரி. பிரித்தானிய ஆளுநரான பிரடரிக் நோர்த், 1803ஆமாண்டு திருக்கோணமலையிலிருந்து கிழக்குக் கரையோரமாக மாத்துறைக்குப் பயணித்த போது, அவரோடு உதவியாளராகச் சென்றவர் இவர். 1803ஆமாண்டு மே 6ஆம் திகதியிட்ட அவரது நாட்குறிப்பில் பின்வரும் வரிகள் இருக்கின்றன.

“காலை ஐந்து மணிக்கு கருங்கொட்டித்தீவிலிருந்து புறப்பட்ட நாங்கள், ஏழே கால் அளவில் திருக்கோவிலை அடைந்தோம். இந்தப் பயணத்தின் முதல் அரைவாசித்தூரம் சிறிது விவசாயம் செய்யப்படும் திறந்தவெளியாகவும், அடுத்த அரைவாசித்தூரம் கடற்கரை ஓரமாகவும் அமைந்தது. ஒரு அளவான கிராமமான திருக்கோவிலில் மிகப்பழைமைவாய்ந்த இந்துக் கோவில் ஒன்று அமைந்துள்ளது. சுண்ணம் மற்றும் செங்கல்லால் கட்டப்பட்ட இக்கோவில் ஓரளவு பெரியது. பழைமைவாய்ந்தது. ஆனால் பழுதடைந்த நிலையில் காணப்படுகின்றது. அதன் சுவரில் பல வகையான தேய்ந்த சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. அதைச்சுற்றியுள்ள இரு வீதியிலும் நாங்கள் நடந்தோம். ஆனால் கோவிலுக்குள் நுழைய எங்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. வீதிக்கு வெளியே ஒரு குடிலில் வைக்கப்பட்டிருந்த சுவாமியின் தேரில் இயற்கைக்கு மாறான பல மரச்சிற்பவேலைப்பாடுகள் காணப்படுகின்றன.”

இந்த விவரணத்தில் ‘கருங்கொட்டித்தீவு’ என்று சொல்லப்படுவது, இன்றைய அக்கரைப்பற்று நகர். திருக்கோவிலின் விமானம் பழுதடைந்து செங்கல் – சுண்ணம் என்பன வெளித்தெரிவதையும், சிற்பங்கள் தேய்ந்து போய் ஒழுங்கற்ற நிலையில் இருப்பதையும் தோமஸ் கிறிஸ்ரி அவதானித்திருக்கிறார் என்பது இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் திருக்கோவில் எப்படி இருந்திருக்கிறது என்பதைச் சொல்லப்போதுமானதாக இருக்கிறது. ஆனால் அங்கு தேரோட்டம், உற்சவம் எல்லாம் குறைவின்றி இடம்பெற்றிருக்கிறது என்பதற்கான ஆதாரம், அவர் குறிப்பிடுகின்ற தேர். அந்தத் தேரைக் காணும் பேறு நமக்கு இன்று கிடைக்கவில்லை.

இந்த இடச்சு – போர்த்துக்கேய – பிரித்தானிய சான்றுகளோடு ஐரோப்பிய ஆவணங்களை மூட்டை கட்டி வைத்துவிடுவோம். சொல்லுங்கள், நம்மிடம் திருக்கோவில் பற்றிய என்னென்ன ஆவணங்கள் இருக்கின்றன? உப்புச்சிரட்டைக்குள் தான் தலையைப் புகுத்தவேண்டும். சத்தியமாக இன்று ஒன்றுமே இல்லை. 2004 கடற்கோள், காணாமல் போதல் என்று கோவில் தொடர்பான பெறுமதி மிக்க நிறைய ஆவணங்கள் இன்று இல்லாமல் போய்விட்டன. ஆபத்பாந்தவனாக ஒரேயொருவர் கைநீட்டுகிறார். உண்மையில் அவருக்குத் கோவில் அருங்காட்சியகத்தில் ஒரு சிலை அமைத்துக் கும்பிட்டாலும் தகும். அன்னார் அட்டப்பள்ளத்தைச் சேர்ந்த பெருமகனார் அமரர்.சி.கணபதிப்பிள்ளை.


அவரது “பூர்வீக சப்தஸ்தலங்கள்” என்ற நூல் இன்று கிடைக்காவிட்டால், மிக அருமையான வரலாற்றுத் தகவல்களை இழந்திருப்போம். கி.பி 1803இற்கும் 1820இற்குமிடையே திருக்கோவிலில் இடம்பெற்ற ஒரு கொள்ளைச்சம்பவம் தோற்கடிக்கப்பட்டதையும், அதில் மீட்கப்பட்ட பெருமளவு செல்வங்களையும் ஒரு ஏட்டுச்சுவடியில் கண்டபடி அப்படியே பதிவுசெய்திருக்கிறார் அவர். 1823இல் கோவிலில் ஒரு தீவிபத்து இடம்பெற்றதையும், 1826 நவம்பர் 06ஆம் திகதி, குடமுழுக்கு இடம்பெற்றமையும், 1851 ஒக்டோபர் 30ஆம் திகதி இன்றுள்ள மகாமண்டபம் கட்டிமுடிக்கப்பட்டதும் அவரது நூலில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன.

“சுத்துப்பட்டு எட்டுக்கிராமத்துக்கும் நாட்டாமையாக” இருந்தவர்கள் பற்றி தமிழ்த் திரைப்படங்களில் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். நமது சித்திரவேலாயுதனும் அப்படி பெரிய நிலப்பரப்புக்கு ‘நாட்டாமை’’ தான். அதனால் தான் சுத்துப்பட்டு எட்டுப்பகுதியை – சுற்றியுள்ள எட்டுப்பற்றுக்களை - ஆள்கின்ற அவன் கோவில் தேசத்துக்கோவில் ஆனது. இன்று மட்டக்களப்பு, அம்பாறை என்று இரு மாவட்டங்களாகப் பிரிந்துள்ள பழைய மட்டக்களப்புத் தேசம், பதினொரு பற்றுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அவற்றில், ஏறாவூர், மண்முனை, போரதீவு, எருவில், கரைவாகு, சம்மாந்துறை, அக்கரை ஆகிய ஏழு பற்றுக்களே காலனிய ஆட்சியில் மட்டக்களப்பு என்று குறிப்பாக அறியப்பட்டன. பாணமை, நாடுகாடு, கோரளை, விந்தனை ஆகிய எஞ்சிய நான்கு பற்றுகளும் மட்டக்களப்பின் ஆட்சியின் கீழேயே வந்தாலும், சனச்செறிவு மிக்கவையாக முற்சொன்ன ஏழு பற்றுகளே விளங்கின. அந்த ஏழு பற்றுகளில் ஏறாவூர்ப்பற்றைத் தவிர்த்து, நாடுகாடுப்பற்றையும் பாணமைப்பற்றையும் சேர்த்து, திருக்கோவிலை தேசத்துக்கோவிலாகக் கொண்டாடியவர்கள் “மட்டக்களப்பு எட்டுப்பகுதி மக்கள்” என்று அறியப்பட்டார்கள்.


மட்டக்களப்பு எட்டுப்பகுதி மக்கள் ஒன்றுகூடி 1870இல் இங்கு தேரோட்டத் திருவிழா செய்திருக்கிறார்கள். 28.12.1952 திகதியிட்ட கோவில் ஆவணமொன்றில், அவ்வாறு திருக்கோவிலில் உரிமை கொண்டாடிய இந்த எட்டுப்பகுதியைச் சேர்ந்த முப்பது வட்டாரங்கள் பற்றிய குறிப்புக் காணப்படுகின்றது. பாணமை, பொத்துவில், கோமாரி, திருக்கோவில், தம்பிலுவில், தம்பட்டை, பனங்காடு, கோளாவில், அக்கரைப்பற்று, பனையடிப்பிட்டி, மல்வத்தை, அம்பாறை, மல்லிகைத்தீவு, சம்மாந்துறை, நிந்தவூர், காரைதீவு, சாய்ந்தமருதூர், கல்முனை, சவளக்கடை, நற்பிட்டிமுனை, பாண்டிருப்பு, பெரிய நீலாவணை, மகிழூர், எருவில், களுதாவளை, பெரிய போரதீவு, கோவிற்போரதீவு, பழுகாமம், வெல்லாவெளி, நாவற்குடா என்பவை அவை. கிழக்கிலங்கையின் குடித்தொகைப் பரம்பல் தொடர்பாகவும், இந்த வட்டாரத்தகவல் இன்னொரு விதத்தில் மிக முக்கியமான ஆவணமாக விளங்குகின்றது. உதாரணமாக இன்று - வெறும் அறுபதாண்டுகளில் - பனையடிப்பிட்டி என்ற ஒரு ஊரே இல்லை. பின்னாளில் மீனோடைக்கட்டு என்று அறியப்பட்டு, இன்று அடியோடு மறைந்துவிட்ட தமிழ்க்கிராமம் அது.

தற்போது மேற்படி முப்பது வட்டாரங்களில் பல விலகி, சில புதிதாக இணைந்துள்ளன. பொத்துவில், கோமாரி, தாண்டியடி, விநாயகபுரம், திருக்கோவில், தம்பிலுவில், தம்பட்டை, கோளாவில், பனங்காடு, நாவற்காடு, கண்ணகிபுரம், அக்கரைப்பற்று, காரைதீவு, கல்முனை, நற்பிட்டிமுனை, பாண்டிருப்பு, சேனைக்குடியிருப்பு, பெரிய நீலாவணை ஆகிய பதினெட்டு வட்டாரங்களே இன்று திருக்கோவிலில் பூசையுரிமை கொண்டுள்ளன. பழைய வட்டாரங்களைச் சேர்ந்த பொதுமக்கள் முன்பு போல் பூசைகளில் பங்கேற்பதில்லை என்றாலும், இன்றும் வந்து வழிபடுகின்றனர். ஆடி அமாவாசையையொட்டி பதினெட்டு நாள் திருவிழா இடம்பெறுகின்றது. திருவிழாவிலும் பெரும்பாலான நாட்கள் தனியார் குடும்பங்களின் உபயமாகவே இடம்பெறுகின்றது. அது காலத்தின் கோலம். அதில் தவறொன்றும் கூறமுடியாது.

காலம் நிறையவே மாறிவிட்டது. திருக்கோவில், தொடர்ந்தும் தேசத்துக்கோவிலாகக் கட்டிக்காக்கப்படும் போதே அதன் வரலாற்றுப் பாரம்பரியத்தைப் பேணமுடியும். மெல்ல மெல்ல ஒரு சிலர் கைகளுக்குக் கோவில் செல்லும்படி அனுமதித்துவிட்டு, அதற்குப் பின்பும் அது தேசத்துக்கோவிலாக நீடிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடாது. அப்படி நடக்கக்கூடாதது நடந்த பின்னர், கோவிலின் புகழ் மழுங்கடிக்கப்படுகிறதே, அதைச் சீண்டுவார் யாருமில்லையே என்று வருந்துவதில் பலனில்லை. திருக்கோவில் வேலவனின் தொல்புகழும் சரித்திரப்பிரசித்தியும் தொடர்ச்சியாகக் காப்பாற்றப்படவேண்டும். நிர்வாகமும், ஊர்ப்பொதுமக்களும், கூடவே பண்டைய மட்டக்களப்பு எட்டுப்பகுதி மக்களும் கைகோர்த்து, அந்த வரலாற்றுக்கடமையை நிறைவேற்றவேண்டும் என்பதே இக்கட்டுரையாளனின் வேணவா. திருக்கோவில் வடிவேற்படையுடையான் அதற்கு மனம் வைப்பானாக.
spacer

வரலாற்றில் திருக்கோவில் (பாகம் 02)

அசவீடோ அழித்த அருஞ்சிற்பக் கூடம்!


வரலாற்றில் திருக்கோவில்  - பாகம் 01

திருக்கோவில் பற்றிய இன்றைய கட்டுரை, மகிழ்ச்சியை விட, சோகத்தையும் ஏக்கத்தையுமே உங்கள் மத்தியில் எஞ்சவிட்டுச் செல்லப்போகிறது. ஏனென்றால் நாம் இந்த வாரம் பார்க்கப் போவது, திருக்கோவில் இடித்துத் தள்ளப்பட்ட கதையை! போர்த்துக்கேயர் இந்தத் திருத்தலத்தில் செய்திருக்கக் கூடிய நெஞ்சைப் பிழியும் அட்டூழியங்களை!


சுற்றாலையில் கேட்பாரற்றுக் கிடக்கும்
உடைந்த தூண்கள், திருக்கோவில்
திருக்கோவிலில் இன்றும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக உடைந்த கற்றூண்களையும், கற்பாளங்களையும் காணலாம். திருப்பணி வேலைக்காகத் தோண்டிய இடத்திலெல்லாம் வேலைப்பாடு கொண்ட கற்றுண்டங்கள் கிடைத்தவாறே இருக்கின்றன. பழைய கற்றளி மண்டபங்கள் போர்த்துக்கேயரால் இடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதற்கான சான்றுகள் இவை.


ஆனால், ஆலயம் முற்றாக உடைக்கப்படவில்லை. அல்லது உடைக்கப்படும் போது, அரசியல் செல்வாக்கால் அது தடுத்து நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது! ஆம். பேராசிரியர் இந்திரபாலா உறுதியாகவும், பேராசிரியர் பத்மநாதன் சற்று ஐயத்துடனும், திருக்கோவில் கருவறை 13ஆம் நூற்றாண்டு பாண்டியர் கலைப்பாணியை வெளிக்காட்டுகின்றது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

விமானத்தின் அடிப்பாகத்தில் அமைந்துள்ள யாளி வரிசைச் சிற்பங்களும், கருவறை வெளிச்சுவரின் மழுங்கிய சிற்பங்களும் அபூர்வமான அரைத்தூண் வேலைப்பாடுகளும், இலங்கையில் வேறெங்கும் காண அரிதான மிகப்பழைமையான சிற்பக்கலை அம்சங்கள். தனித்துவமான வேலைப்பாடுகளைக் கொண்ட திருக்கோவிலின் விமானத்தை, பேராசிரியர் இந்திரபாலா, பொலனறுவை இரண்டாம் சிவாலயத்துடனும், க.தங்கேஸ்வரி, கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரத்தின் முந்தைய விமானத்துடனும் ஒப்பிட்டிருக்கிறார்கள். திருக்கோவில் விமானத்தின் பழைமை தொடர்பில் மேலதிக ஆய்வுகள் தேவை. ஆனால், போர்த்துக்கேயரால் கல் மண்டபங்கள், தூண்கள் இடிக்கப்பட்டாலும், கருவறை சிதைக்கப்படவில்லை என்று சொல்வதற்கு இவை போதுமான ஆதாரங்கள்.

சரி, போர்த்துக்கல் என்ன சொல்கிறது என்று பார்ப்போம். பெர்னான்டோ டி குவரோஸ் (Fernão de Queirós, 1617- 1688) என்பவர், இலங்கைக்கு வந்து நீண்ட நாள் தங்கியிருந்த போர்த்துக்கேய மதபோதகர். அவரால் 1687இல் எழுதப்பட்ட “இலங்கை மீதான உலகியல் மற்றும் ஆன்மிக வெற்றி” (The Temporal and Spiritual Conquest of Ceylon) எனும் நூல் குறிப்பிடத்தக்க வரலாற்று நூலாகவும், போர்த்துக்கேய இலங்கை தொடர்பான விரிவான சித்திரங்கள் அடங்கிய சிறந்த நூலாகவும் கொள்ளப்படுவது. அதில் ஓரிடத்தில் குவரோஸ் பின்வருமாறு சொல்கிறார்: 

“பெற்றிகலோ சிற்றரசில் உள்ள 34 குடியிருப்புகளில், இருபத்துநான்கு, சனச்செறிவு மிகுந்தவை. அவற்றில் ட்ரிகோவிலைச் சூழவுள்ள பகுதி மிக மோசமாகக் காட்சியளிக்கிறது. குடிமக்கள் பெற்றிகலோவின் ஏனைய பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்ந்து விட்டதால் இங்குள்ள பரந்த வயல்கள் உவராகியிருக்கின்றன. சிலோனின் ஏனைய பகுதிகளை விட, இச்சிற்றரசின் இந்தப்பகுதி தான் நல்ல சாயவேரைக் கொண்டதாகக் காணப்படுகின்றது. தேன்மெழுகு, யானைத்தந்தம், எலுமிச்சை, தோடை, அதிக விளைச்சலைத் தரும் அரிசி என்று இங்கு வளம் கொழிக்கிறது. பெற்றிகலோ துறைமுகத்திலிருந்து தென்புறமாக 12 குடியிருப்புக்களைக் கடந்ததும், சிலோனின் புகழ்மிக்க வழிபாட்டுத்தலமாக விளங்கிய அந்த "ட்ரிகோயிலி பகோடா"வைக் காணலாம். “துங்கோவிலே” என்பதே அதன் சரியான பெயர். மூன்று தளம் கொண்ட கோவில் அல்லது மூன்று கோவில்கள் என்று அதற்கு அர்த்தம். அங்கு பல சிற்பங்களும் விக்கிரகங்களும் அமைந்திருந்தன. ஜெனரல். டி.ஜெரோனிமோ டி அசவீடோ அதை இடித்துக் கொள்ளையடித்து, அங்கு ஊழியம் செய்த ‘கணேசேகளைக்’ கொன்றொழித்த காலம் வரை, அந்தப் பகோடா புகழ்பெற்றிருந்தது." 

பகோடா என்றால் கோவில். திருக்கோவிலைச் சூழவுள்ள பகுதி என்று குறிப்பிட்டு, அதன் செழிப்பை குவரோஸ் விவரிப்பதைப் பார்க்கும் போது, அவர் நேரடியாக கண்டு வியந்து சொன்ன சொற்கள் அவை என்பதை ஊகிக்க முடிகின்றது. பெற்றிகலோ துறைமுகத்திலிருந்து 12 குடியிருப்புக்கள் தாண்டி என்று தூரத்தை அவர் துல்லியமாகக் குறிப்பிடுவதன் மூலமும் அவர் இங்கு வந்திருப்பதை உறுதிப்படுத்தலாம். அவர் துறைமுகம் என்று சொல்வது இன்றைய மட்டுநகராக இருக்கக்கூடும். திருக்கோவிலைக் கொள்ளையடித்தவன் என்று குவரோஸ் குறிப்பிடும் இந்த அசவீடோ (Jerónimo de Azevedo) இலங்கையின் போர்த்துக்கேயத் தளபதியாக கி.பி 1594 முதல் 1613 வரை பதவி வகித்தவன். 1603ஆம் ஆண்டு யூலை மாதம் திருக்கோவில் சாதாரணமாகவே இயங்கி வந்ததை நாம் போன கிழமை பார்த்தோம். எனவே திருக்கோவில் கொள்ளையடிக்கப்பட்டது, 1604இற்கும் 1613இற்கும் இடைப்பட்ட ஒன்பது ஆண்டு கால இடைவெளியிலேயே இடம்பெற்றிருக்கவேண்டும்.

கண்டியை ஆக்கிரமிப்பதில் போர்த்துக்கேயர் ஏற்கனவே பேராசை கொண்டிருந்தனர். அசவீடோவின் தலைமையிலான இறுதியானதும் மிகக்கொடூரமானதுமான கண்டிப்படையெடுப்பு 1611இல் இடம்பெற்றது. கண்டியின் ஆதிக்கத்திலிருந்த கீழைக்கரையில், 1611இற்கு முன்பின்னாகவே போர்த்துக்கேயரின் வன்செயல்கள் இடம்பெற்றிருக்கும் என்பதால், திருக்கோவில் சிதைப்பு நிகழ்ந்தது குறிப்பாக 1610 - 1612இற்கு இடையே என்று கொள்ளலாம்.

குவரோஸ் சொல்லும் சாயவேர் அன்றைய காலனித்துவ ஆட்சியாளர்களின் முக்கியமான வாணிகப்பொருள்களில் ஒன்று. இம்பூரல் அல்லது சிறுவேர் என்று தமிழில் அறியப்படும் சாயவேர் (Oldenlandia umbellata), சிவப்புநிறத்தைப் பெறுவதற்கும், பட்டு, பருத்தி முதலான துணிகளைச் சாயமிடவும் வரலாற்றுக் காலத்திலிருந்தே பயன்பட்டு வந்த ஒருவகைப் பூண்டுத் தாவரமாகும். திருக்கோவிலைச் சூழப் பெறப்படும் சாயவேரே இலங்கையில் மிகச்சிறந்தது என்ற சொற்கள், அவர் இங்கு நேரடியாக வந்து அவதானித்திருக்கிறார் என்பதற்கான இன்னொரு சான்று. ஆனால் நேரடியாக வந்திருக்கிறார் என்பதற்காக அவரது முழுக்கூற்றையும் உண்மையாகக் கொள்ளமுடியவில்லை. திருக்கோவிலின் சரியான பெயர் என்று, மூன்று கோவில் என்று சிங்களத்தில் பொருள்படும் துன்கோவில (Tuncoule) என்ற பெயரை குவரோஸ் குறிப்பிடுகிறார். திருக்கோவிலை ‘திரிக்கோவில்’ (திரி = மூன்று) என்று பிழையாகப் புரிந்துகொண்டு அவரது சிங்கள உதவியாளர் இதைச் சொல்லியிருக்கக்கூடும். இதே குழப்பமே திருக்கோணமலையின் பெயர் விடயத்திலும் (திரிகோணமலை?) நிலவிவந்ததை – நிலவிவருவதை நாம் காணலாம்.

திருக்கோவிலின் சரியான பெயர் திரிக்கோவில் என்பதற்கு வேறெந்த சான்றுகளும் கிடைக்கவில்லை. இலங்கை மொழிவழக்கில் அத்தகைய ஒரு பெயருக்கான வாய்ப்பும் மிக அரிது. நிலைமை இப்படியிருக்க, ‘Tuncoule’ என்பதை துங்கோள என்று வாசித்து திருக்கோவிலின் பழைய பெயர் ‘துங்ககோளப்பட்டினம்’ என்று சொல்லும் கட்டுரைகள் கடந்த காலத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. கிழக்கிலங்கை வரலாற்றறிஞர்கள் பலர் குவரோசின் கூற்றை அப்படியே நம்பி, திருக்கோவிலில் மூன்று கோபுரங்கள் இருந்தன என்றும் எழுதி வைத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். உண்மையில் குவரோஸ் கோபுரங்கள் பற்றித் தெளிவாக எதுவும் சொல்லவில்லை. துங்கோவில என்ற (தவறான) பெயருக்கு காரணம் தேடும் நோக்கில் “மூன்று தளம் கொண்ட பகோடா அல்லது மூன்று பகோடாக்கள்” என்றே அவர் விளக்கம் கூறுகிறார். 

குவரோசின் நூலை வாசிக்கும் எவரும் அவர் உள்ளூர் இடப்பெயரை ஆராய்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளலாம். பெரும்பாலும், தான் விவரிக்கின்ற இடங்களைச் சொல்லும் போது அந்தப் பெயர் எப்படி வந்தது என்பதற்கான விளக்கத்தையும் கூடவே அவர் கொடுத்திருக்கிறார். எனவே மூன்று கோபுரங்கள் திருக்கோவிலில் அமைந்திருந்தன என்பதை இப்போதைக்கு நம்மால் உறுதியாகக் கூறமுடியாது. எனினும் ‘ட்ரிகோயிலி பகோடா’வின் சிற்பங்கள், விக்கிரகங்களை குவரோஸ் விசேடமாகச் சொல்வதால், கருவறை விமானச் சிற்பங்களோ அல்லது மண்டபங்களிலிருந்த கலையழகு நிறைந்த அருஞ்சிற்பங்களோ அசவீடோவால் தகர்த்து வீசப்பட்டிருக்கின்றன என்பதையேனும் நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்.

குவரோசின் கூற்றில் இறுதி வரி தான் முக்கியமானது. திருக்கோவிலை இடித்த தளபதி அசவீடோ, அக்கோவிலின் சேவைக்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்த கணேசேக்களைக் (Ganezes) கொன்றான் என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார். குவரோசின் இந்நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த எஸ்.ஜி.பெரேரா, வேறொரு இடத்தில் வரும் “Ganez” என்ற சொல்லுக்கு “கணனான்சே – வணக்கத்துக்குரிய பௌத்தத் துறவி” என்று விளக்கமளித்திருக்கிறார். திருக்கோவில் ஆலயச்சூழலில் இன்றுவரை எந்தவொரு பௌத்தத் தொல்லியல் எச்சங்களும் கண்டெடுக்கப்பட்டதில்லை என்பதால் அந்த விளக்கம் இங்கு பொருந்தாது.. என்றால் கணேசே என்பதற்கு வேறென்ன பொருள் தான் கொள்ளமுடியும்?

ஒரேயொரு சாத்தியமே இருக்கிறது. கணிகை! கணிகையர், பழங்காலக் கோவில்களில் நடனம், கலைத்தொண்டு என்று ஊழியம் செய்து வந்த பெண்கள். சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் மூத்த மனைவி பரவையார் கணிகையர் குலத்தவர் தான். கணிகையர் சோழ - பாண்டிய ஆட்சிக்காலத்தில் அரசனுக்கு அடுத்த இடத்தில் வைத்துப் போற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவர்களையே “தளிச்சேரிப் பெண்டுகள்” என்று விளித்து தஞ்சைப்பெருங்கோவிலில் குடியமர்த்தினான் இராஜராஜசோழன். மன்னராட்சி மறைந்த பிற்காலத்தில் இவர்களது பரம்பரையினர் சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டு இழிதொழில் செய்யும் பரிதாப நிலையை அடைந்தாலும், கணிகையரின் அன்றைய மதிப்பு மிக்க வாழ்க்கை, அவர்களது செல்வச்செழிப்பு பற்றி தமிழகக் கல்வெட்டுகள் கதை கதையாகச் சொல்கின்றன. 'கணிசை' என்பது பிற்காலத்தமிழில் விலைமகளிரைக் குறிக்கும் இழிசொல்லாக விளங்கியது என்பதையும் நாம் கவனிக்கவேண்டும். 

இலங்கையில் கூட மாத்துறை தேனவரை நாயனார் கோவிலிலும், மாவிட்டபுரம், பொன்னம்பலவாணேச்சரம் முதலிய தலங்களிலும் வசித்த கணிகையர் பற்றிய குறிப்புகள் நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. இப்படிப் பார்த்தால், குவரோசின் ‘திருக்கோவில் கணேசேக்கள்’ கணிகையராகவே இருக்கவேண்டும். கோவிலுக்கு ஊழியம் செய்த கணிகையர் பரிதாபமாகக் கொல்லப்பட்டதை குவரோஸ் விதந்து குறிப்பிட அதிக வாய்ப்பு இருக்கிறது. கோவிலைக் கொள்ளையிட்டுச் சூறையாட வந்தவர்கள், பெண்களைக் கண்டால் சும்மா விட்டா சென்றிருப்பார்கள்?

போர்த்துக்கேயர் திருக்கோவிலை இடித்தல் - தரிசன மண்டப சுதைச்சிற்பம்

கிடைக்கின்ற இந்தக் குறிப்புகளே குலைநடுங்கச் செய்கின்றன. கோவிலும் அதன் அழகிய சிற்பங்களும் சிதைக்கப்பட்டன; பெருமளவு செல்வம் கொள்ளையிடப்பட்டது; கோவிற்பெண்டிர் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டார்கள்; கோவிலைச் சூழ வாழ்ந்த மக்கள் அஞ்சி இடம்பெயர்ந்து விட்டார்கள்; என்ற இந்தச் செய்திகளே ‘வேறென்ன நடந்திருக்கும்’ என்று ஊகிக்கப் போதுமானவை.

திருக்கோவிலில் மட்டுமல்ல; பெரும்பாலான ஆலயங்களில், பொதுவெளிகளில் இன்றும் இத்தகைய அராஜகங்கள் நிகழ்ந்துகொண்டு தான் இருக்கின்றன. மனிதனின் கீழ்மை வெளிப்படும் இந்தக் கொடுஞ்செயல்களுக்குப் பொருள் தான் என்ன? கருவறைக்குள் எட்டிப் பார்த்துக் கேட்டால், ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் மாறாத அழகுப்புன்னகையுடன் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறான் அந்தக் கள்வன். அதுவும் சரி தான். மானுடர்கள் எளியவர்கள் நாம். நமக்குத் தான் காலத்தின் மர்ம முடிச்சுகள் புரிவதில்லை. அவனுக்கு இதெல்லாம் ஒரு பொருட்டா, என்ன?

spacer

வரலாற்றில் திருக்கோவில் ( பாகம் 01)

திருக்கோவில் ஆடிவிழா - நானூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் !

('கோவில்' என்பது சைவரைப் பொறுத்தவரை மிகப்புனிதமான சொல். ஆனால் ஒரு ஆலயம் மாத்திரமன்றி ஒரு ஊரே 'திருக்கோவில்' என்று அழைக்கப்படும் பெருமையை தமிழகத்தில் கூட எந்தவொரு தலமும் பெற்றதில்லை. அந்த விதத்தில் ஈழவளநாடும் கீழைக்கரையும் பெருமைப்படும் படி கோவில் கொண்ட இறைவன் திருக்கோவில் சித்திரவேலாயுதன். கிழக்கிலங்கையின் முதற்பெரும் தேசத்துக்கோவிலாகவும் புகழ்பெற்ற முருகத்தலமாகவும் விளங்குகின்ற திருக்கோவில் அருள்மிகு சித்திரவேலாயுத சுவாமி ஆலயம் கடந்த ஆண்டு 2018 யூன் 25ஆம் திகதி அன்று திருக்குடமுழுக்குக் கண்டது. அதை முன்னிட்டு அரங்கம் பத்திரிகையில் வெளியானது இந்த வரலாற்றுக் கட்டுரைத்தொடர்.)

திருக்கோவில் இலங்கையின் மிகப்புராதனமான வழிபாட்டிடங்களில் ஒன்று. சரி. வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த ஐரோப்பியர் திருக்கோவிலைப் பற்றி எங்காவது குறிப்பிட்டிருக்கிறார்களா? இன்றைக்கு பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன், அக்கோவில் அவர்களால் எவ்வாறு அணுகப்பட்டிருக்கிறது? இப்படித் தேடிப்பார்க்கும் போது கொஞ்சம் சுவாரசியம் அதிகமாக இருக்கும். கூடவே வரலாற்று ரீதியாக நம்பகத்தன்மை ஓரளவு கூடியதாகவும் இருக்கும் இல்லையா? அப்படியான குறிப்புகளை மாத்திரம் நாம் இத்தொடரில் ஆராய இருக்கிறோம்.

உண்மையில் திருக்கோவில் பற்றி ஐந்துக்கு மேற்பட்ட ஐரோப்பியர் குறிப்புகளும் பதினைந்துக்கு மேற்பட்ட வரைபடங்களும் நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. என்றாலும் வெள்ளையர் – ஐரோப்பியர் என்று சொல்லும் போது நாம் இன்னொரு விடயத்தை நினைவு கூரவேண்டி இருக்கிறது. அவர்கள் பிற நாட்டினர், பிற சமயத்தவர்கள் என்பதால் சைவ சமயம் பற்றிய போதிய அறிமுகம் அவர்களுக்கு இருந்திருக்காது. உள்ளூர்ச் சமயங்கள் பற்றி அவர்கள் ஒரு உல்லாசப்பயணியின் பார்வையில் எழுதியிருப்பார்களே தவிர, ஒரு ஆய்வாளராகவோ வரலாற்றறிஞராகவோ அல்ல. அவர்கள் கண்ட – கேட்ட விடயங்களில் சில உள்ளூர்வாசிகளால் அவர்களுக்குத் தவறாகவும் எடுத்துச் சொல்லப்பட்டிருக்கக்கூடும். இதைக் கவனத்தில் எடுத்துக்கொண்டு தான் அவர்களது குறிப்புகளை நாம் அணுக வேண்டும்.

1602 ஆமாண்டு ஒல்லாந்திலிருந்து கிழக்கு நாடுகளுக்கு வருகை தந்த ஒல்லான்டிஸ்சே சவுன் (Holländische zaun) எனும் கப்பலில் பயணித்தவர் 'ஜொஹான் ஹேர்மன் வொன் ப்ரீ' (Johann Herman Von Bree) எனும் இடச்சுப் பெருவணிகர். இந்தக் கடற்பயணத்திலேயே நோய்வாய்ப்பட்டு உயிர்நீத்த இவரது நாட்குறிப்பேடு இலங்கை தொடர்பான மிக முக்கியமான வரலாற்றுத் தகவல்களைக் கொண்டிருக்கின்றது. திருக்கோவில் பற்றி முதன்முறையாகக் குறிப்பிடும் ஐரோப்பியரும் இவர் தான்.
கல்லாலான அர்த்த மண்டப நுழைவாயில், திருக்கோவில்.


இலங்கையின் கீழைக்கரைக்கு 1603 இற்கு வருகை தந்த வொன் ப்ரீயின் கப்பல், மட்டக்களப்பை ஆண்ட வன்னிமையூடாக அப்போதைய கண்டி மன்னன் முதலாம் விமலதர்ம சூரியனைத் தொடர்பு கொண்டு தன் வணிக நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் வொன் ப்ரீயின் குறிப்புகளில் மட்டக்களப்பு வன்னிமையும், 'அரசன்' என்றே அழைக்கப்படுகிறான். மட்டக்களப்பு வன்னிமையையே அவர்கள் இலங்கையின் அரசன் என்று முதலில் கருதியதும், அவனை விட கண்டி மன்னன் பலம் வாய்ந்தவன் என்று அறிந்தபோது அவர்கள் அடைந்த அதிர்ச்சியும் இந்த ஒல்லாந்துக் குறிப்புகளில் விரிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. வேறு ஆதாரங்களின் மூலம் இந்த மட்டக்களப்பு வன்னிமையின் பெயர், தர்மசங்கரி அல்லது தர்மசிங்கத்துரை என்று தெரிகிறது. (இங்கு சொல்லப்படுகின்ற மட்டக்களப்பு சம்மாந்துறைக்கு அண்மையில் இருந்த பழைய மட்டுநகர் என்பதை நாம் மறந்து விடக்கூடாது.)

தனது 1603 ஆமாண்டு யூலை 13ஆம் திகதிய நாட்குறிப்பில், வொன் ப்ரீ தமக்கு ஏற்பட்ட இக்கட்டான நிலைமை ஒன்றை எழுதுகின்றார். அவர்களது கப்பலும் படகொன்றும் அப்போது பொலிகாம நதியில் (பழுகாம ஆறு – மட்டக்களப்பு வாவி!) நங்கூரமிட்டிருந்தன. கண்டி மன்னன் விமலதர்மசூரியனிடம் தாங்கள் (ஒல்லாந்தர்) அனுப்பிய தூதர் திரும்பி வரவில்லை. தங்களுக்கு எந்த விதமான பதிலோ, கோரிய வணிகப்பொருட்களோ எதுவுமே கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் உண்மையில் கண்டி மன்னனின் பதிலுக்காக மூன்று மாதங்களுக்கு மேலாக காத்திருந்தார்கள். எனவே அக்கப்பலை ஓட்டி வந்திருந்த ஒல்லாந்து துணைக் கடற்படைத் தளபதி பொறுமை இழந்திருந்தான். ஆனால் அன்றைக்கு மட்டக்களப்பிலிருந்து வந்திருந்த 'ஆராச்சி' ஒருவரை அவர்களால் சந்திக்கமுடிந்தது. அது தொடர்பாக வொன் ப்ரீ வருமாறு எழுதுகிறார்.

'மாத்துறை அல்லது அருகிலுள்ள வேறோர் இடத்திலிருந்து பாக்கு, கறுவா, மிளகு என்பன வருவதாகவும், அவற்றை எடுத்து வரும் இரு சம்பான்களுக்கு அனுமதிப்பத்திரங்களைத் தந்தால், அவற்றை ஒல்லாந்தர் எடுத்துக்கொள்ள அனுமதிப்போம் என்றும் ஆராச்சி தெரிவித்தார். அங்கிருந்து நான்கு அல்லது ஐந்து மைல் தெற்கேயுள்ள திரக்கோய் எனும் இடத்துக்கு மட்டக்களப்பு மன்னன் அடுத்த நாள் செல்லப்போவதாக அவர் மேலும் கூறினார். அங்குள்ள ஒரு கோவிலுக்கு அல்லது தெய்வத்துக்கு பெரிய விழா ஒன்று நடக்கப்போகின்றது. அந்த விழா முழுநிலவு வரை ஒன்பது, பத்து நாட்கள் நீடிக்கும். ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் என்று சுற்றிவர உள்ள எல்லா இடங்களிலுமிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அங்கு கூடுவார்கள். எனவே அந்த நாட்களில் எங்களுக்குக் பண்டமாற்றுக்காக வருகின்ற கோழியோ பழங்களோ மிகக்குறைவாகவே கிடைக்கும் அல்லது சிறிது கூட கிடைக்காமலும் போகலாம் என்பதைத் தெரிவிக்க விரும்புவதாக அவர் மேலும் குறிப்பிட்டார். இந்த வழக்கத்தை ஆண்டு தோறும் தீவின் வெவ்வேறு இடங்களில் அவர்கள் கடைப்பிடித்து வருகிறார்கள்.'

சம்பான்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் தங்கியிருந்த இடம் தான் சம்பாந்துறை - இன்றைய சம்மாந்துறை என்று முன்பே அறிந்திருப்பீர்கள். சம்பான் என்று அழைக்கப்பட்ட படகுகள் தான் அக்காலத்தில் இலங்கை வியாபாரத்தில் முக்கியமான பங்கு வகித்தன. ஆராய்ச்சி என்பது, கண்டி இராசதானி காலத்தில் அரச அலுவலர் சிலருக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த பட்டம். அந்தப் பட்டத்தைக் கொண்டிருந்த ஒருவர் மூலம், வணிக நோக்கில் வந்திருந்த ஒல்லாந்தர் இராஜதந்திர ரீதியில் கையாளப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது வொன் ப்ரீயின் குறிப்பின் மூலம் புரிகின்றது.


அர்த்த மண்டப நுழைவாயில்,
இன்னொரு கோணத்தில்.
இனி திரக்கோய் என்று வொன் ப்ரீ குறிப்பிடுகின்ற இடம் திருக்கோயில் தான் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. மட்டக்களப்பிலிருந்து நான்கைந்து மைல் தெற்கே அது இருக்கின்றது என்கிறார் அவர். பழங்கால இடச்சு மைல் ஒன்றின் அண்ணளவான தூரம், இன்றைய சர்வதேச அளவீட்டில் 5 – 6 கிமீ ஆகலாம். எனவே திருக்கோவில் மட்டக்களப்பிலிருந்து 20 – 30 கி.மீ தொலைவில் இருக்கின்றது. இங்கு சொல்லப்படும் மட்டக்களப்பு, சம்மாந்துறை என்பதை மீண்டுமொருமுறை நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். இன்றுள்ள பெருந்தெருக்களின் கணக்குப்படி, திருக்கோவிலுக்கும் சம்மாந்துறைக்குமான இடைத்தூரம் 35 கி.மீ

முழுநிலவு வரை ஒன்பது பத்து நாட்கள் நடக்கப்போகும் விழாவுக்காக மட்டக்களப்பு மன்னர் அங்கு செல்கிறார். 1603 ஆமாண்டு நாட்காட்டியைப் பார்த்தால் வொன் ப்ரீ இக்குறிப்பை எழுதும் யூலை 13இற்கு சரியாக பத்து நாட்கள் கழித்து யூலை 22ஆம் திகதி முழுநிலவு வருகின்றது. ஆடிப்பூரணை! திருக்கோவிலில் அப்போது தீர்த்த உற்சவம் இடம்பெற்றது ஆடிப்பூரணையில்!

ஆடிப்பூரணை இலங்கைப் பண்பாட்டில் இன்றும் மிக முக்கியமான நாளாக விளங்குவதைக் காணலாம். 'தீவின் வெவ்வேறு இடங்களில் ஆண்டுதோறும் மக்கள் கடைப்பிடிப்பதாக' வொன் ப்ரீ குறிப்பது ஆடிப்பூரணை விழாவைத் தான் என்று கொள்ளமுடியும். கண்டிப் பெரகரா இடம்பெறுகின்ற சிங்கள  எசல போயா தினம் பெரும்பாலும் தமிழ் ஆடிப் பௌர்ணமியிலேயே வரும். கதிர்காமக் கந்தனின் ஆடிவேல் விழா முடிவடைவதும் அதே நாளில் தான். நானூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் திருக்கோவிலிலும் அதுவே விழா நாளாக இருந்திருக்கிறது என்பதை இந்த ஒல்லாந்துக் குறிப்பு கூறுகின்றது.

ஆனால் இன்றைக்கு திருக்கோவிலின் தீர்த்தோற்சவம் இடம்பெறுவது ஆடி அமாவாசையில். இந்த உற்சவ தின மாற்றத்திற்கும் மட்டக்களப்புப் பூர்வ சரித்திரத்தில் வருகின்ற 'ஆடகசௌந்தரி மாமாங்கத்தில் ஆண்டு தோறும் தீர்த்தமெடுத்துக் கொண்டு திருக்கோவில் சமுத்திரத்தில் கலந்து ஆடித்திங்கள் அமாவாசை அன்று ஸ்நானம் செய்து கொண்டாடி வந்தனள்' என்ற குறிப்புக்கும் தொடர்பு இருக்கக்கூடும். திருக்கோவில், மாமாங்கம் இரண்டின் திருவிழாக்களுமே கிழக்கிலங்கை மக்களின் பேச்சுவழக்கில் 'தீர்த்தக்கரை' என்றே அறியப்படுகின்றது என்பதை நாம் இங்கு நினைவுகூரலாம்.

இன்றைய தரிசன மண்டபம்
எது எப்படியோ, நானூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் திருக்கோவிலின் ஆடிவேல் விழாவுக்கு ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒன்றுகூடினர் ; விழா முழுவதும் மட்டக்களப்பை ஆண்ட மன்னன் அங்கு சென்று தங்கியிருந்தான் ; அந்தப் பத்து நாட்களும் ஒல்லாந்தரின் வியாபாரம் வீழ்ச்சியைச் சந்தித்திருந்தது என்ற குறிப்புகள் மிக உறுதியாகச் சொல்வது ஒன்றையே. கிழக்கின் முதற்பெரும் தேசத்துக்கோவிலான திருக்கோவில் ஐரோப்பியர் கால் பதித்து விட்ட 16ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே இலங்கையில் – குறிப்பாக கிழக்கிலங்கையில் புகழ் பூத்திருந்த ஆலயம். அதற்கும் பல்லாண்டுகள் முன்பு அது எப்படி இருந்திருக்கும்? அதை நாமே கற்பனை பண்ணிப் பார்த்து புளகாங்கிதம் அடைந்து கொள்ள வேண்டியது தான்.


பாகம் 02

பாகம் 03

spacer

அம்பாறை மாவட்டம் பிறந்த கதை!


இலங்கையின் இளைய வயதுடைய நான்கு மாவட்டங்களில் ஒன்று அம்பாறை மாவட்டம். அதற்கு இன்று வயது வெறும் ஐம்பத்தேழு தான். அம்பாறை மாவட்டத்தின் பெரும்பாலான பகுதி, 1961ற்கு முன்பு,  மட்டக்களப்பு மாவட்டத்துக்குச் சொந்தமாக இருந்தது. மட்டக்களப்பிலிருந்து அம்பாறை மாவட்டம் பிரிந்து உருவாகக் காரணமாக இருந்த  உள்ளூராட்சிப் பிரிவுகள் எவை, அது உருவான பின்னணி என்ன என்பதை நாம் இங்கு சுருக்கமாகப் பார்க்க இருக்கிறோம். அப்படிப் பார்ப்பதென்றால் மட்டக்களப்பிலிருந்து தான் தொடங்கவேண்டும்.
spacer

“நாம் இந்து அல்ல; சைவர்கள்”

இலங்கை சைவநெறிக் கழகம் நிகழ்த்திய “சைவம் போற்றுதும்” எனும் கலைவிழாவானது கடந்த ஏப்ரல் ஏழாம் திகதி (சனிக்கிழமை) கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்க மண்டபத்தில் மாலை 3.30 மணி முதல் கோலாகலமாக இடம்பெற்றது. அங்கு கவனிப்பதற்கு இரு விடயங்கள் இருந்தன.

spacer

கரையைக் கொள்ளும் கடலன்னை

கிணற்றைக் கொண்ட கடல், திருக்கோவில்
நீங்கள் அம்பாறை மாவட்டத்தில் வசிப்பவர் என்றால், அல்லது அம்பாறை மாவட்டத்தில் உறவினர்களைக் கொண்டிருப்பவர் என்றால், எப்போதாவது அங்குள்ள கடற்கரையொன்றுக்குச் செல்பவர் என்றால், ஒரு விடயத்தை அவதானித்திருக்கலாம். அது கடலரிப்பு!

spacer

தண்டமிழ் திகழும் தண்பொழில்வில்லூர்

அந்த ஊரின் பழைய பெயர் தம்பதிவில். சோழ அரசி தம்பதி நல்லாளின் நினைவாக அவள் மகன் மனுநேய கயவாகு, ஒரு குளம் கட்டி அந்தப்பெயரைச் சூட்டியதாக மட்டக்களப்புப் பூர்வ சரித்திரம் கூறும். காலனித்துவ இலங்கை வரைபடங்களில் அவ்வூர் தம்பொலிக்குளம், தமொலிகாமம், தம்பலி ஊர் என்றெல்லாம் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

spacer

இலங்கை முஸ்லீம்களின் இனத்துவ அடையாளம்

"இனம் என்பதற்கு வரைவிலக்கணம் என்ன? இலங்கையில் ஏன் தமிழ் பேசும் இஸ்லாமியர்கள் தமிழ் இனமாக இல்லை?” என்பது வழக்கமாகக் கேட்கப்படும் கேள்வி. முகநூலில் இவ்வினா தொடர்பான ஒரு நண்பனின் பதிவுக்கு அளிக்கப்பட்ட பதில் இந்தப் பதிவு.


"இலங்கை முஸ்லீம்கள் ஏன் தமிழர் இல்லை?" என்ற இந்தக் கேள்வியை வேறு விதமாக இரண்டாகக் கேட்கலாம். ஒன்று, “மதம் சார்ந்து இனத்தை வரையறுக்கலாமா?” இரண்டு, “ஒரே மொழி பேசுவோர் எல்லோரும் ஒரே இனம் தானே?”

spacer

திருவள்ளுவர் ஆண்டு – ஒரு மறைக்கப்பட்ட வரலாறு!


தமிழனை ஒரே வரியில் வரைவிலக்கணப்படுத்துவதென்றால், உணர்ச்சிபூர்வமானவன் என்று சொல்லிவிடலாம். உணர்ச்சிகரமான எதையும் மறுபேச்சின்றி அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு மாற்றுத்தரப்பை மிகக்கடுமையாக விமர்சிப்பதே தமிழ்ப்பற்றாளர்களாகத் தம்மை அடையாளப்படுத்துவோரின் வழமையாக இருக்கிறது. அதற்கான மிகச்சிறந்த உதாரணங்களில் ஒன்று திருவள்ளுவர் ஆண்டு. திருவள்ளுவர் ஆண்டின் வரலாறு என்ற பெயரில் இணையத்தில் காணக்கிடைக்கும் கட்டுரைகள் எல்லாமே வரலாற்று நோக்கு என்பதே துளியும் இன்றி, யாரோ ஒருவர் சொன்ன ஒரேவிடயத்தை மறுவார்த்தை பேசாமல் ஏற்றுக்கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் சொல்பவை. எவ்வித ஆதாரங்களும் அற்றவை! அவற்றைப் படித்தபோது அடைந்த கசப்பில் எழுந்ததே இக்கட்டுரை!

spacer

கொம்புமுறி : அருகிவரும் கலையாடலை ஆவணப்படுத்தல்

கொம்புமுறி., கண்ணகி வழிபாட்டுடன் நேரடித் தொடர்புடைய நிகழ்த்துகலை. இலங்கைத்தீவுக்கே சிறப்பான கலையாடல்களில் ஒன்றான இது, இன்றும் சிங்களவராலும் ஈழத்தமிழராலும், குறிப்பாக கிழக்கிலங்கைத் தமிழராலும் சிறப்பாக விளையாடப்பட்டு வருகின்றது. பெரிதாக ஆய்வுலகில் கவனிக்கப்படாத இந்தக் கலையாடல் பற்றி பொதுவெளியில் உரையாடலொன்றை ஏற்படுத்தவேண்டிய அவசியம் கருதி, இவ்வாய்வுக்கட்டுரை வெளியாகின்றது. 



(படம் [கடிகாரத் திசையில்]: கொம்புமுறியை விவரிக்கும் ஓவியம், மட்டு. பேருந்து தரிப்பு | கொம்புகளைத் தயார் செய்தல், முனைக்காடு | கொம்புமுறி, பாணமை | வடசேரி கோவலர் கோயில், தம்பிலுவில் | செவ்வாய்க்குற்றி | பாகங்கள் குறிக்கப்பட்ட வகைமாதிரி கொம்புமுறித் தொகுதி.)

இலங்கையில் கொம்புமுறிக்கு நீண்ட வரலாறு உண்டு என்பதற்கான சான்று, ரொபர்ட் நொக்சால் 1680இல் எழுதப்பட்ட புகழ்பெற்ற நூலிலுள்ள அங்கெலிய பற்றிய குறிப்பாகும்(1). சிங்களத்தில் கொம்பு விளையாட்டுக்கு ‘அங்கெலிய’ என்று பெயர். சிங்களவரின் நம்பிக்கைப்படி, பத்தினியும் பாலங்கனும் (கோவலன்) இரு மரக்கிளைகளைப் பறித்து ஒரு செண்பகமலரைப் பறிக்க முயன்றபோது, இரண்டும் ஒன்றோடொன்று கொழுவிக்கொண்டன. இருவரும் அதை விளையாட்டாக மாற்றியபோது, பாலங்கனின் கையிலிருந்த மரக்கொம்பு முறிந்தது. பத்தினி மகிழ்ச்சியில் குதித்தாள். அதனால் கொம்புமுறி பத்தினியின் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தும் முக்கியமான கலையாடல்களில் ஒன்றாகியது. கிழக்குத் தமிழரின் நம்பிக்கைப்படி, இடையர் சேரியில் தங்கியிருந்த போது, ஆயர்கள் இரு சேரிகளாக கொம்புமுறித்து விளையாடியதைப் பார்த்து கண்ணகி மகிழ்ந்தாள். எனவே கொம்புமுறிப்பது அவளை மகிழ்விக்கும்(2).

தமிழ்க் கொம்புமுறிக்கும், சிங்கள அங்கெலியவுக்கும் பல ஒற்றுமைகள் இருந்தாலும், அவை தமக்கென்று தனித்துவங்களையும் கொண்டிருக்கின்றன. எனினும் இரு தரப்பினராலுமே பொதுவாக இரண்டு நோக்கங்களுக்காகவே கொம்பு விளையாட்டு ஆடப்படுகின்றது. ஒன்று, மழை பொய்க்கும் போது. அடுத்தது, “அம்மன் கோதாரி” எனப்படுகின்ற அம்மை, கண்ணோய், வைசூரி, போன்ற கொள்ளை நோய்கள் பரவும் போது. 

கொம்புமுறியானது வெளிப்படையாகவே சாதியம் சார்ந்தது. சாதியம் என்று இங்கு சொல்லப்படுவது சாதிகளுக்கு இடையேயான முனைப்புவாதம் அல்ல; சாதிய அக முனைப்புவாதமே! புரியும்படி சொன்னால், கிழக்கிலங்கைச் சாதிகளுக்குள் “குடி” எனும் உட்பிரிவுகள் உள்ளன. (இந்த உட்பிரிவுகளைத் தமிழகத்தில் “கோத்திரங்கள்” என்று அழைப்பார்கள்.) ஒரு கிராமத்தில் காணப்படுகின்ற ஒவ்வொரு சாதிகளுக்கும் தத்தமக்கென்று தனித்துவமான குடிகள் உண்டு. இந்தக் குடிகளை “வாரக்கட்டு” என்ற பெயரில், வடசேரி, தென்சேரி என்று இரு குழுக்களாகப் பிரித்திருப்பார்கள். இப்படி ஊரிலுள்ள எல்லாச்சாதிகளையும் வடசேரி, தென்சேரி என்று பிரித்து இருகுழுக்களாக நின்று ஆடப்படும் விளையாட்டு தான் கொம்புமுறி. 

இந்த இடத்தில் வாரக்கட்டு, குடி என்பன பற்றி நாம் சிறு தெளிவைப் பெற்றுக்கொள்வது அவசியம். மட்டக்களப்புச் சமூகம் தாய்வழிச் சமூகம் என்பதால், தாய் என்ன குடியோ, அவள் பிள்ளைகளும் அதே குடி என்பதே மரபு. ஆனால், கொம்புமுறியில் மாத்திரம் தந்தையின் குடி பார்க்கப்படுகின்றது. அதாவது அன்றாட வாழ்க்கையின் எல்லாச் சந்தர்ப்பங்களிலும் தாயின் குடியையே கருத்தில் கொள்ளும் பிள்ளைகள், கொம்புமுறியில் மாத்திரம் தந்தையின் குடியை தங்கள் குடியென வரிந்துகொள்வார்கள். தாய்வழிக் “குடி”யிலிருந்து வேறுபடுத்திப் பார்க்க, இதை “வாரக்கட்டு” என்பார்கள். இன்ன இன்ன வாரக்கட்டுகள் வடசேரி, இன்ன இன்ன வாரக்கட்டுகள் தென்சேரி என்ற மரபு காலாகாலமாக வழக்கில் உள்ளது. அவ்வவ் ஊரிலுள்ள சாதிகள், அவற்றின் குடிகள் என்பவற்றைப் பொறுத்து இது ஊருக்கு ஊர் வேறுபடலாம்.

பெண்வழிக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கின்ற கிழக்கிலங்கையில், வாரக்கட்டு பிற்காலத்திலேயே தோன்றியிருக்கவேண்டும் என்ற கருத்து சில ஆய்வாளர்களிடம் உண்டு. ஓரிரு ஊர்களில் கொம்புமுறியிலும் கூட தாய்வழிக் குடியையே பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதை இதற்கான ஆதாரமாகச் சொல்வார்கள். இன்னொரு ஊகத்தையும் முன்வைக்கலாம். கொம்புமுறி, ஆண்கள் பங்குபற்றும் ஒரு விழா. பெண்கள் அதில் பார்வையாளர்கள் மட்டுமே. ஆண்கள் மட்டுமே பங்குபற்றுவது என்பதால், தந்தை பங்குபற்றும் போது மகனும் அவரைச் சார்ந்து நிற்பது அவசியமாக இருந்திருக்கிறது. இத்தகைய இக்கட்டான நிலைமையில், தந்தைவழி வாரக்கட்டு பார்க்கும் முறை தோன்றியிருக்கலாம் என ஊகிக்கப்படுகின்றது(3).

கொம்புமுறிக்கு ஊருக்கு ஊர் வேறுபடும் சில தனித்துவமான மரபுகள் உண்டு. திருக்கோணமலை பள்ளிக்குடியிருப்பு, மட்டக்களப்பு ஈரழக்குளம் முதலான இடங்களில் இது வருடாந்தம் நிகழாமல், நான்காண்டுகளுக்கு – ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நிகழ்த்தப்படுகிறது. சில ஊர்களில் மழை பொய்க்கும் போது மாத்திரம் ஆடப்பட்டிருக்கிறது. வருடாந்தம் நிகழ்ந்த ஊர்களில் கூட, ஆடி, ஆவணி மாதங்களில், விவசாயத்துக்கு மழை தேவைப்படும் காலங்களிலேயே கொம்புமுறிக்கப்படும். முற்காலங்களில் இருபத்தொரு நாட்கள் இடம்பெற்று வந்த கொம்புமுறி, இன்று நடைமுறைச்சாத்தியம் கருதி நாட்கள் குறைக்கப்பட்டு ஆடப்படுகின்றது. கொம்புமுறியில் கண்ணகிக்கே முக்கியத்துவம் என்பதால், அத்தெய்வத்தின் ஆலயத்தை அண்டிய திறந்தவெளிகளிலேயே இது பெரும்பாலும் ஆடப்படும். இந்த இடங்கள் பிற்காலத்தில் “கொம்புச்சந்தி” என்று அறியப்படலாயின. கண்ணகிக்குக் கோயில் இல்லாதபோதும், கொம்புச்சந்தியைக் கொண்டுள்ள - கொம்புமுறி நிகழ்த்திய ஊர்கள் உண்டு. களுதாவளை, மண்டூர், தேற்றாத்தீவு போன்றவை அத்தகையவை(4).

கொம்பு விளையாட்டின் இரு சேரிகளில் தென்சேரி கண்ணகிக்கும். வடசேரி சாமிக்கும் (அல்லது கோவலருக்கும்) உரியது என்று மரபாகச் சொல்லப்பட்டு வருகிறது. சில ஊர்களில் கோயில் அமைப்பும் அவ்வாறே அமைந்திருக்கும். கண்ணகி ஆலயங்களின் வடபுறமாக கொம்புச்சந்திகளும், கொம்புச்சந்திகளுக்கும் வடபுறமாக கோவலர் ஆலயங்களும் அமைக்கப்படுவதன் மூலம், இந்த வடக்கு, தெற்கு என்ற பிரிப்பு புவியியல் ரீதியாகவும் நிலைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. கொம்புமுறி நலிவடைந்திருந்த கடந்த நாற்பதாண்டுகளில் பெரும்பாலான சாமி ஆலயங்கள், பிள்ளையார் ஆலயங்களாக மாறி குடமுழுக்கும் கண்டுவிட்டன. கிழக்கிலங்கையில் அருகருகே கண்ணகிக்கும் பிள்ளையாருக்கும் ஆலயங்கள் அமைந்திருந்தால், அங்கு முன்பு எப்போதோ கொம்புமுறி இடம்பெற்றிருக்கிறது என்று அர்த்தம். 

கொம்புமுறி பற்றி பார்ப்பதற்கு முன், அவ்விளையாட்டிற்கென்றே பிரத்தியேகமான சில கலைச்சொல்களை அறிந்துகொள்வது அவசியமாகின்றது. கொம்புமுறியில் பிரதானமானவை மூன்று பாகங்கள். அவை, கொம்புகள், செவ்வாய்க்குற்றி மற்றும் தாய்மரம்.

கொம்புகள் என்பவை பூமராங் வடிவை ஒத்து, “ட” வடிவில் வளைந்த மரப்பாகங்கள். தென்சேரிக்கொம்பு செங்கோணமாகவும், வடசேரிக்கொம்பு விரிகோணமாகவும் அமையுமாறு வெட்டி எடுக்கப்படும். இந்த இருசேரியினதும் கொம்புகளை பல்வேறு துணை அமைப்புகளுடன் கொழுவி இழுத்து ஒருகொம்பை உடைப்பது தான் கொம்புமுறி விளையாட்டு. புளி (Tamarindus indica), விளினை (Vitis labrusca), விடத்தல் (Mimosa cinerea) போன்ற தாவரங்கள் கொம்பைப் பெற சிறப்பானவை என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டாலும், குறிப்பாக “கரையாக்கன்” மரத்திலிருந்து கொம்புகளைப் பெறுவதே வழமை(5). இந்தக் கரையாக்கன் வேறெதுவுமில்லை. சங்க இலக்கியங்களில் வெட்சி என்றும் தாவரவியலாளர்களால் Ixora coccinea என்றும் கூறப்படும் நம்மவரின் “எக்சோரா” தாவரம் தான் அது. 

செவ்வாய்க்குற்றி என்பது வடசேரியின் கொம்புகளுக்கு பக்கபலமாக நாட்டப்படும் அமைப்பாகும். வெட்டப்பட்ட பனைமரமொன்றை செவ்வாய்க்குற்றியாகப் பயன்படுத்துவர். இதன் ஒருபுறம் கொம்பு கட்டப்பட, மறுபுறம் வடத்தைக் கட்டி இழுக்கும்போதே கொம்பு முறிகின்றது. சில ஊர்களில் ஒரே செவ்வாய்க்குற்றியே நிரந்தரமாகப் பயன்படும். செவ்வாய்க்குற்றியையே பயன்படுத்தாமல் கொம்புமுறித்த களுதாவளை, மண்டூர் போன்ற ஊர்களும் உண்டு. வடசேரிக்கு செவ்வாய்க்குற்றி போல, தென்சேரிக்கொம்புக்கு பக்கபலமாக அமைவது தாய்மரம். கொம்புச்சந்தியிலுள்ள பொருத்தமான மரமொன்றை தாய்மரமாகப் பயன்படுத்துவார்கள். தம்பிலுவில் போன்ற சில ஊர்களில் தாய்மரம் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. 

இது தவிர, பில்லித்தடிகள், அடை, மரவளையம், வடந்தாங்கி, நெஞ்சடிப்பலகை முதலான பல பாகங்கள் கொம்புமுறியில் பயன்படும். இவற்றை உரியமுறையில் இணைத்து “அரிப்பு” எனப்படும் கயிற்றால் இறுக்கி வரிந்து கட்டுவார்கள். மேற்சொன்ன பாகங்கள் ஒவ்வொன்றினதும் குறித்த நிலை, குறித்த சேரியினருக்கு சாதகமாக அமைவதுண்டு. அது வேண்டுமென்றே அமைக்கப்படுகின்றது என்று யாரேனும் குறை கூறுவதிலேயே கொம்புமுறிக் களேபரங்கள் ஆரம்பிப்பது வழமை. 

கொம்புமுறிக்கான கட்டமைப்பை தாய்மரத்துக்கும் செவ்வாய்க்குற்றிக்கும் இடையே கட்டி, கொம்புகளை ஒன்றோடொன்று கொழுவி, வடத்தைப் பிடித்து இரு சேரியாரும் இழுக்கும் போது ஒரு கட்டத்தில் இரண்டில் ஒரு கொம்பு முறிகின்றது. முறியாத கொம்பு வென்ற கொம்பாகக் கொள்ளப்படும். அச்சேரியார் வெற்றிக்கொண்டாட்டங்களில் ஈடுபடுவர். கொம்புமுறியில் ஊருக்கு ஊர் மரபுகள் வேறுபடலாம் என்பதையும், கொம்புமுறிக்கும் விதத்திலும் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம் என்பதையும், வாசகர் மனதில் கொள்ளவேண்டும் என்பதை கட்டுரையாளன் மீண்டுமொரு முறை நினைவூட்ட விரும்புகிறான். 

கொம்புமுறியானது போர்த்தேங்காய் உடைப்பதுடனேயே பெரும்பாலும் ஆரம்பமாகின்றது. ஒரு சேரியார் உருட்டிவிடும் தேங்காயை எதிரே அமர்ந்திருக்கும் மறுசேரியார் இன்னொரு தேங்காயால் உடைப்பர். உடையாத தேங்காய்களை வைத்து, வெற்றி தோல்வி கணிக்கப்படும். போர்த்தேங்காய் உடைத்த பின்னரே கொம்புமுறி ஆரம்பமாகும். கொம்புத்தட்டுக் கொம்பு, கூடாரக் கொம்பு, ஏடகக் கொம்பு, தாயக்கொம்பு , தண்ணீர்க் கொம்பு என்று பல கொம்புமுறிப்புக்கள் இடம்பெறும். அளவு, பருமன், பெயர் என்பன ஊருக்கு ஊர், கொம்புக்குக் கொம்பு வேறுபடும். இக்கொம்புகளில், பொதுவாக, ஏடகக் கொம்பு முறிக்கப்படுவதே கடினமானதாகவும், விளையாட்டின் உச்சக்கட்ட நாட்களில் நிகழ்வதாகவும் இருக்கும்(6).

ஏடகக்கொம்புகள், ஏனைய கொம்புகளை விட அளவில் பருமனானவை. இவை ஏடகங்களிலேயே (தேர்) கொணரப்படுவதால், இவற்றுக்கு ஏடகக்கொம்பு என்று பெயர். இதற்கென இருசேரியாரும் தத்தம் ஏடகங்களை ஏட்டிக்குப் போட்டியாக அலங்காரஞ்செய்வர். அலங்கார நாட்களில், ஒரு சேரியார், அடுத்த சேரி ஏடகத்தைப் பார்க்க அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. கொம்பு முறிக்க அவை எழுந்தருளும் நாளில், எந்த ஏடகம் அதிக அழகாக உள்ளது என்பது பற்றி வாதப் பிரதிவாதங்களும் நிகழ்வதுண்டு. வடசேரி ஏடகம், தென்சேரி ஏடகத்திலும் சற்று உயரமாகச் செய்யப்படுதல் வழக்கம். இவை முதல் நாள் ஊர்வலம் சென்று வந்து அடுத்த நாளே முறிக்கப்படும். முறிக்கப்படாமல் வென்ற கொம்பு, தனது ஏடகத்தில், அன்றிரவும், மீண்டும் ஊர்வலஞ் செல்லும். தோற்ற சேரியினர் தமது எதிர்ப்பைக் காட்டுமாப் போல், வாசலில் நிறைகுடம் வைத்து வரவேற்கமாட்டார்கள். அத்தகையவர்களின் வீடுகளைத் தேடிப்பிடித்து, வென்ற சேரியார் வேண்டுமென்றே வசைப்பாடல்கள் பாடி ஆடி மகிழ்வர். ஏடகக்கொம்பு முறித்தல் முடிந்தவுடன் ஊர் வழமைக்குத் திரும்பும். கண்ணகி அம்மன் குளிர்த்தி எனும் பாடலைப் பாடி, கொம்புகளும் கண்ணகியும் குளிர்விக்கப்படுவதுடன், கொம்பு விளையாட்டு இனிதே நிறைவுறும். 

விளையாட்டின் உச்சக்கட்டமான ஏடகக்கொம்பு முறிக்கும் நாட்களில் “தங்குகொம்பு” ஏற்படலாம். இரு சேரியினதும் வலிமை சமமாக இருந்து அன்றைய தினம் கொம்பு முறிக்கப்படாத சந்தர்ப்பத்தில், கொம்புகள், கொம்புச் சந்தியிலேயே தங்கும். இவ்வாறு தங்குவதால், இவற்றுக்கு “தங்குகொம்புகள்” என்றே பெயர். இவ்விரு கொம்புகளுடனும் பட்டாண்டிமாரும் தங்கியிருப்பர். பட்டாண்டி என்றால் கொம்புக்குப் பொறுப்பானவர். இரு சேரிக்கும் இரு பட்டாண்டிகள் இருப்பர். இதற்கென பலசாலிகளே தெரிவு செய்யப்படுவதும், அவர்கள் கடுமையான விரத நியமங்களைக் கடைப்பிடிப்பதும் வழக்கமாகும். தங்குகொம்பு என்றால், அன்றைக்கு அவர்கள் பால்பழங்கள் மட்டுமே உண்டு பழிகிடக்கவேண்டும் என்பது மரபாக இருந்து வந்திருக்கிறது. 

இனி, கொம்புமுறியில் தங்கள் சேரியே வெல்லவேண்டும் என்று இருசேரியாரும் பல்வேறு யுக்திகளைக் கையாளுவர். மட்டக்களப்பு என்றால் மந்திரம் இல்லாமலா? கொம்பை முறிக்க விடாமல், மாறிமாறி இடம்பெற்ற மாந்திரீகப் போட்டிகள் இன்றும் பேசப்படுகின்றன. தங்கள் கொம்பு முறியக்கூடாது என்பதற்காக நெல்லின் மீது கொம்பை வைத்து உரிய மந்திரங்களால் “உருவேற்றுவார்களாம்.” பலர் கூடி வட்டமாக அமர்ந்து செய்யும் உச்சாடனத்தின் உக்கிரத்தில் கொம்பு தானே எழுந்து குதிக்கத் தொடங்கும் என்றும், அது குதிக்கும் விசையில் நெல் அரிசியாக மாறிய பின்பே கொம்புச்சந்திக்கு எடுத்துச் செல்வார்கள் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அப்படியும் எதிர்த்தரப்பு மந்திரவாதி, உரிய மந்திரத்தால் வெட்டி, அதை உடனே முறியச்செய்வாராம். கொம்பை “எழுப்பி” கொம்புச்சந்திக்கு தானாகவே தத்திச் செல்லும்படி அனுப்பிய ஒரு மந்திரவாதி பற்றி கொக்கட்டிச்சோலையில் பேசப்படுகிறது(2). சில குறித்த மந்திரவாதிகள் கொம்புச்சந்திக்கு வந்தால், நின்று பார்க்கத் தேவையில்லை, அவரது சேரியே வெல்லும் என்று பேசிப் பெருமூச்சு விட்டபடி எதிர்த்தரப்பு சேரி மக்கள் கலைந்து திரும்பிவிடுவார்களாம். 

கொம்புமுறி ஆதிமனிதனால் செய்யப்பட்ட வளச்சடங்கொன்றின் நிலைத்து நிற்கும் வடிவம் என்று மானுடவியலாளர்கள் கூறுகின்றனர். கொம்புமுறியில் பயன்படும் அமைப்புகள், மரபுகள், சொல்லாடல்கள் என்பவற்றை வைத்து அவர்கள் தம் வாதத்துக்கு வலுவூட்டுகின்றனர். தாய்த்தெய்வ வழிபாடொன்றின் அங்கமாக இருந்த கொம்புமுறி விளையாட்டு, கண்ணகி வழிபாட்டின் அறிமுகத்துடன், அதனுடன் இரண்டறக் கலந்திருக்கவேண்டும். சில சிங்களக் கிராமங்களில் கோவலன் “அளுத் தெவியோ” (புதுத் தெய்வம்) என்று அழைக்கப்படுகின்றான் என்பதை நாம் இங்கு ஒப்புநோக்கலாம்.

ஆதிமாந்தனின் மனம், பூமியைத் தாயாகவும், வானை தந்தையாகவும் கருதியது. மழை கலவியில் உதிர்க்கப்படும் தந்தையின் வீரியம் என்றும், பயிர்கள் குழந்தைகள் என்றும் அது உருவகித்துக்கொண்டது. இதே பொருளில் பிருத்வி (பூமி) தாய் என்றும், தியாயுஸ் (வான்) தந்தை என்றும் உருவகித்துப் பாடப்பட்டுள்ள ஆதிக்கவிதைகளை, இருக்கு வேதத்திலேயே காணலாம். மனிதன் பின்னாளில் பிள்ளைப்பேற்றுக்காகவும் பயிர்ச்செழிப்புக்காகவும், இந்த உருவகத்தை வளச்சடங்காக வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்பது கொம்புமுறியைப் பார்க்கும் போது புரியும்(2).

மண்ணைத் துளைத்து நாட்டப்படும் செவ்வாய்க்குற்றி, ஆண்குறியைக் குறிக்கும். செவ்வாயில் குற்றுதல் எனும் அதன் பெயரே வெளிப்படையாகக் கலவியைச் சொல்வது தான். அது கோவலருக்குரிய (ஆண்) வடசேரிப் பக்கமாக நாட்டப்படுகிறது. பாணமை போன்ற கிராமங்களில், மின்னல் தாக்கிய பனைமரத்தையே செவ்வாய்க்குற்றியாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். அது வான் – தந்தை ; மழை – கலவி என்ற ஆதிமனித உருவகத்தை நினைவூட்டுகின்றது(7),(8). தாய்மரம், கண்ணகியின் – தாயின் பக்கமாக நடப்படும். கொம்புகள் இணைத்துக் கட்டப்படும் போது, அவை தாய் - தந்தையரின் இணைவைக் குறிக்கின்றன. வான் – பூமி பெற்றோரிடையேயான பிரிவால் பயிர்வளம் குறைந்தது. கொழுவிய கொம்புகள் முறிவது அவர்கள் இணைந்துவிட்டார்கள் என்பதன் குறியீடு. எனவே மழை பொழியும். மண் செழிக்கும். 

கொம்புமுறித்தல் மிகப்பழைமையான வளச்சடங்கு என்பதற்கு இன்னும் பல சான்றுகள் உண்டு. சிங்களவர்கள் வடசேரியையும் தென்சேரியையும் உடபில (மேல் பக்கம்) - யடபில (கீழ் பக்கம்) என்று குறிப்பிடுவது ஆண் – பெண்ணின் கலவி நிலைகளைக் குறிப்பதாகலாம். கொம்பு முறித்தலில் சில இடங்களில் “மேலிருந்து கீழ்”, “கீழிருந்து மேல்” முதலான அமைவுகள் முக்கியத்துவப்படுவதும், கொம்புமுறிக்கின்ற அசைவு புணர்தல் அசைவை ஒத்திருப்பதையும், சில இடங்களில் ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். இன்னொரு குறிப்பிடத்தக்க சான்று, கெட்டவார்த்தைகளை நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் கொண்ட வசைப்பாடல்கள் பாடுவதும், பிறந்தமேனி நடனங்களும் கூட கொம்புமுறியில் குறிப்பிடத்தக்க இடம் வகித்திருக்கின்றமை. கேரளத்தின் பழைமைவாய்ந்த கண்ணகி கோயில்களில் ஒன்றான கொடுங்கல்லூர் பகவதி கோயில் திருவிழாவில் ஒருநாள் பச்சை பச்சையாகக் கலவியைப் பாடியபடி ஆலயத்தை வலம் வருகின்ற “காவு தீண்டல்” எனும் சடங்கு நிகழ்வதை இங்கு நாம் ஒப்புநோக்கலாம்(9).

பாணமைக் கொம்புமுறியில் ஆடவர் கெட்டவார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவதும், பிறந்தமேனியராக ஆடுவதும் கொம்புமுறிக் காலத்தில் வழக்கில் இருந்தது(10). தம்பிலுவில் கோயிலில் மூடிய ஆலயத்துக்குள் இந்த நிர்வாண நடனம் நடந்திருக்கிறது. கந்தளாய் குளக்கட்டுப் பத்தினி கோயிலிலும் பூசகர் மழைவேண்டி ஆடையின்றிப் பூசைபுரியும் வழக்கம் இருந்திருக்கிறது. இவையெல்லாம் கொம்புமுறி ஒரு வளச்சடங்கு என்பதற்கு மாத்திரமன்றி, தாந்திரீக வழிபாட்டின் எஞ்சியிருக்கும் ஆதித்தடங்களாக கிழக்கில் காணக்கிடைக்கும் சான்றுகள். சில ஊர்களின் கொம்புமுறியில் பெண்களின் பிரசன்னம் தடை செய்யப்பட்டதற்கு இவையெல்லாம் காரணமாக இருந்திருக்கக்கூடும். 

இதற்கு மாறாக, கொம்புமுறியின் போது பாடப்படும் சில பெண்களை விளிக்கும் வசைப்பாடல்கள் கொம்புமுறியில் முன்பு பெண்களும் பங்குபற்றியிருக்கலாம் என்ற ஐயத்தையும் ஏற்படுத்துகின்றது. அது வளச்சடங்கு என்பது உண்மையெனில் அதற்கான வாய்ப்புகளும் நிறையவே உண்டு. ஒரேசேரியில் இருப்பவர்கள், தம்மை “சகோதரக்குடியினர்” என்றும், எதிர்ச்சேரியில் இருப்போரை “மச்சினக்குடியினர்” என்றும் அழைக்கிறார்கள். கொம்புமுறியின் சேரிகள் ஒவ்வொன்றும் தத்தமக்குள் அகமணத்தைத் தடைசெய்திருக்கின்றன. மணம் புரியும் தம்பதிகள் எப்போதும் ஒரே சேரிவாரங்களைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கக்கூடாது என்பது இன்றும் இறுக்கமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகின்றது(11). எனவே கிழக்கிலங்கையில் கணவன் – மனைவியர் எப்போதும் வெவ்வேறு சேரிகளைச் சேர்ந்தவர்களாகவே இருக்கின்றனர்.

இதனால் கொம்புமுறியின் உச்சநாட்களில் குடும்பங்களுக்குள் முரண்பாடு அதிகரிப்பது வழமை. மட்டக்களப்பு தாய்வழிச்சமூகம் என்பதால் பெண்ணின் கையில் தான் வீட்டின் அதிகாரம். மனைவியின் வாரக்கட்டு தோற்றால் அன்று கணவனுக்கு உணவு கிடைக்காது. கணவன் கோபித்துக்கொண்டு தன் சகோதரியின் வீட்டுக்குச் சென்றுவிடுவான். இப்படி வளச்சடங்கான கொம்புமுறியில் தம்பதிகள் வலிந்தே பத்தியம் காக்கச்செய்யப்படுகிறார்கள். கொம்புமுறி முடிந்ததும் பிரிந்தவர் சேர்கிறார்கள். முன்பை விட அன்னியோன்னியம் கூடுகிறது. வெளியே மழை பொழிகிறது. இல்லங்களுக்குள் குருதி முளைக்கிறது. மண்ணும் மனிதரும் செழிக்கிறார்கள். 

எவ்வாறெனினும் பழைய கலைகளில் இயல்பாகவே உள்ள பிற்போக்கான நடைமுறைகள் கொம்புமுறியிலும் காணப்படாமல் இல்லை. கொம்புமுறியில் சேரிப்பற்று, கைகலப்புகள் எல்லாமே இருந்தாலும் அதில் கண்ணகி வழிபாடு தொடர்புபடுத்தப்பட்டிருந்ததால் எல்லாச் சடங்குகளும் பயபக்தியுடனேயே நடாத்தப்பட்டன. கொம்புமுறிச் சடங்குகளில் வரம்புமீறப்பட்டு ஏதும் நிகழக்கூடாதது நிகழ்ந்தால் அம்மாள் சினப்பாள். மழை கிடைக்காது என்பதால், மக்களிடம் மெல்லிய அச்சம் இருந்தது. அந்த அச்சத்தை மனிதனின் ஆணவம் வென்ற தருணங்களில், நடக்கக்கூடாதவை பல நடக்கலாயின. சில கணவன் – மனைவியரின் ஊடல், நிரந்தரப் பிரிவாக மாறியது. சில கைகலப்புகள் அடிதடி, வெட்டுக்குத்து அளவுக்கும் சென்றன. இத்தகைய எதிர்விளைவுகளுடன் உள்நாட்டு யுத்தமும் சேர்ந்துகொள்ள, கொம்புமுறி மெல்ல மெல்ல கைவிடப்படத்தொடங்கியது. இப்படி பல ஊர்களில் முற்றாக நிறுத்தப்பட்டிருந்த கொம்புமுறி சமீபகாலமாகத் தான் மீண்டெழ ஆரம்பித்திருக்கிறது. கடந்த கால கசப்பான நிகழ்வுகளில் நிறைந்த அனுபவம் உள்ளதால், சில மரபுகளை மாற்றியமைத்து, கட்டுக்கோப்பாக சில நியதிகளை ஏற்படுத்தி மிகுந்த சிரத்தையுடன் தற்போது கொம்புமுறிக்கிறார்கள். வந்தாறுமூலை, கொக்கட்டிச்சோலை, தம்பிலுவில், காரைதீவு, பள்ளிக்குடியிருப்பு முதலான தமிழ்க்கிராமங்களிலும், பாணமை முதலான சிங்களக்கிராமங்களிலும் பழைய பொலிவோடு ஆடப்பட்ட கொம்புமுறிகள் கடந்த ஆண்டுகளில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன. 

கொம்புமுறி தன்னோடு கூடவே வசந்தன், கிராமிய இலக்கியங்கள், கைத்தொழில் என்று பல துறைகளிலும் கிழக்கிலங்கையின் கலைகளை வளர்த்திருக்கிறது. கோலாட்டத்தை ஒத்த ஆண்களின் நடனமான வசந்தனும் அது தொடர்பான பாடல்களும், கொம்புமுறியின் போதான ஊர்வலங்களில் நடந்துவந்திருக்கிறது. கொம்புமுறியை ஒட்டி, “பள்ளுக்கு வளைதல்” எனும் தனித்துவமான கலையாடல் தம்பிலுவில் போன்ற கிராமங்களில் வளர்ச்சியடைந்திருக்கிறது. தென்னோலையைக் குவித்து எரித்து “அம்மன் பள்ளு” எனும் வசந்தன் பாடலைப் பாடியபடி, அதைச் சுற்றி ஆண்கள் கைகொட்டி ஆடும் நடனம் தான் பள்ளுக்கு வளைதல். மேலும் தோற்ற சேரியாரை வென்ற சேரியார் பழிக்கும் வசைப்பாடல்கள், கிழக்கிலங்கையின் நாட்டார் இலக்கியங்களில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கை ஆற்றியிருக்கின்றன. ஏடகத்தை அலங்கரிப்பதில் தேர்ச்சி பெற்ற கலையுணர்வு கொண்ட பலர், உள்ளூர் கலைஞர்களாக வளர்ந்து வந்திருக்கிறார்கள். 

குடி எனும் சாதிய உட்பிரிவுகள் கொம்புமுறி இடம்பெற்ற ஊரவர்களாலேயே மிக இறுக்கமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டன என்பதும், குடிவழி வரன்முறை இல்லாத கிராமங்களை விட, தங்கள் ஊர்கள் பழையவை என்று அவர்கள் உரிமைகோருவதும், மானுடவியல் ரீதியில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தகவல்கள். இவை குறித்த ஊர்கள் சார்ந்த வரலாற்றைக் கட்டியமைப்பதற்கு உதவக்கூடும். மேலும் குடிகளின் பெயர்கள் அவற்றின் பூர்வீகத்தை அறிந்துகொள்ளவும், சமூகவியல் ரீதியில் சாதிகளின் பரம்பல், அவற்றின் ஊடாட்டம், கட்டுடைப்பு என்பன பற்றியும் விரிவான ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள வழிசமைக்கவும் கூடும். 

ஊர் ஒற்றுமை, மழைவேண்டல், கண்ணகி, தமிழ்ப்பண்பாடு, சாதியம், தொன்மை, வளச்சடங்கு என்று பல முகங்களைக் கொண்ட கொம்புமுறி, மானுடவியல் மற்றும் சமூகவியலாளர்களுக்கான திறந்த ஆய்வுச்சுரங்கமாக இன்றும் விளங்கி வருகின்றது. அதில் கொள்ளக்கூடியவற்றைக் கொண்டு, தள்ளக்கூடியவற்றைத் தள்ளி, எதிர்காலச் சந்ததியருக்காக கொம்புமுறியைப் பேணிவைத்திருப்பது, நீடித்து நிலைபெறும் அபிவிருத்தியில் கவனம் செலுத்துகின்ற நவீன சமூகத்தாராகிய நாம் ஆற்றவேண்டிய முக்கிய கடமையாக இருக்கின்றது.

ஆர்வமுள்ளோருக்கு:


உசாத்துணைகள்:

1. Hemapriya, B. H., (n.d), Ankeli Puja and the Pattini Cult, retrieved on 28th Nov 2017. 

2. மகேஸ்வரலிங்கம்.க (2000), மட்டக்களப்பில் மறைந்துவரும் கொம்பு விளையாட்டு, நாட்டாரியல் ஆய்வு வட-கீழை மாகாண பண்பாட்டலுவல்கள் அமைச்சு, பப. 94-118. 

3. மகேஸ்வரலிங்கம், க., (2008), மட்டக்களப்பு வாழ்வும் வழிபாடும், கொழும்புத் தமிழ்ச் சங்கம், பப:152 - 169. 

4. கு.இ, (1985) "செட்டிபாளையம் ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலய வரலாறும் வழிபாடும்", ஆலய பரிபாலன சபை, பப:79-96. 

5. நவநாயகமூர்த்தி, நா., (1998), தம்பிலுவில் கண்ணகி வழிபாடு, வானதி வெளியீடு. 

6. கந்தையா, வீ.சி, (1964), மட்டக்களப்புத் தமிழகம், ஈழகேசரி வெளியீட்டு மன்றம், பப:181-195. 

7. Hiatt, L.R, (1973), The Pattini cult in Ceylon: a Tamil perspective', Social Compass, vol. 20, no. 2, pp:231-249. 

8. Yalman, Nur, (1966), Dual organization in Central Ceylon? or, the Goddess in the tree top?,B Journal of Asian studies 24, no.3:141-57. 

9. சந்திரன், வி.ஆர், ஜெயமோகன், (2005), கொடுங்கோளூர் கண்ணகி, தமிழினி வெளியீடு.

10. சண்முகலிங்கம், க., (2011), "பத்தினித் தெய்வமும் சுனாமியும்", ஞானம் இதழ், பப:13-17. 

11. McGilvray, D.B, (2008), Crucible of conflict, Duke press, pp: 189-210. 

(உவங்கள் இதழில் [2017 ஜனவரி] வெளியான கட்டுரை)
spacer

எழுத்தாளன் என்றால் எதையும் எழுதலாமா?



கடந்த மாதம் சமூக வலைத்தளங்களில் மிகுந்த உக்கிரத்துடன் எழுப்பப்பட்ட வினாவாக மேலுள்ள தலைப்பு அமைகின்றது. அந்த வினாவைத் தூண்டியது எது என்பது, இக்கட்டுரையைப் படிக்கும் உங்கள் அனைவருக்குமே தெரிந்த ஒன்று தான். பல சலசலப்புகளுக்கு மத்தியில் வெளிவந்த அருளினியனின் கேரள டயரீஸ்நூல். இக்கட்டுரை கேரள டயரீஸ் பற்றியோ, அதன் நம்பகத்தன்மை பற்றியோ ஆராயப்போவதில்லை. ஆனால் அந்த நூலின் வெளியீட்டை அடுத்து எழுப்பப்பட்ட இரண்டு முக்கியமான வினாக்களுக்கு விடைகாண முயல இருக்கின்றது. ஒன்று, மேலுள்ள தலைப்பு. இந்த விவாதம் சார்ந்து உருவான இன்னொரு துணைக்கேள்வியானசமூக வரன்முறைகளை கேள்விக்குள்ளாக்கும் அல்லது உணர்வுகளைப் புண்படுத்தும் வரிகளைக் கொண்ட நூலொன்றை ஒரு சமூகம் எவ்வாறு முகம்கொள்வது?” என்பதை இரண்டாவது வினாவாக சுட்டிக்காட்டலாம். 

spacer