இலங்கையின் மிகப்பழைய பிள்ளையார்

0 comments

 தமிழ்ச்சூழலில் முற்போக்குவாதிகள் என்று தம்மை சொல்லிக்கொள்வோரால் பிள்ளையார் அளவுக்கு ஆரியக்கடவுள், வந்தேறித்தெய்வம் என்று பயங்கரமாகத் தாக்கப்பட்ட கடவுள் வேறெவரும் இருக்கமுடியாது. உண்மையில் பிள்ளையார் என்ற பெயரே பிள்ளையாருடையது இல்லை தான். தமிழில் சிவனின் பிள்ளைகளாகக் கருதப்பட்ட அத்தனை கடவுளருமே பிள்ளையார் என்று அழைக்கப்பட்டனர். மூத்த பிள்ளையார் (விநாயகர்), இளைய பிள்ளையார் (முருகன்), வடுகப் பிள்ளையார் (வைரவர்), சேய்ஞலூர்ப் பிள்ளையார் (சண்டேசுவரர்) என்று பல பெயர்களை கல்வெட்டு - இலக்கியங்களில் காணலாம். சம்பந்தருக்கும் "ஆளுடைய பிள்ளையார்" என்ற பெயருண்டு. இப்படி நிறையப் பிள்ளையார்கள் இருந்தபோதும், அந்தப்பெயர் பிற்காலத்தில் விநாயகருக்கே தனித்துவமான பெயரானது. தமிழில் இத்தனை வாஞ்சையோடு அழைக்கப்பட்ட கடவுள் எப்படி வந்தேறியாக இருக்க முடியும்?

கணபதி வெங்கலப்படிமம், பொலனறுவை
(12-13ஆம் நூற்றாண்டு)
பிள்ளையார் ஆரியக்கடவுள் என்ற எண்ணம் தமிழ் மனத்தில் பதிவதற்கு முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்று கல்கியின் "சிவகாமியின் சபதம்". பல்லவத் தளபதியான பரஞ்சோதியாரால் வடக்கே வாதாபியில் வென்று கொணரப்பட்ட கணபதி விக்கிரகம் திருச்செங்காட்டக்குடியில் நிறுவப்பட்டது எனும் வாய்மொழிக் கதையை அந்தப் புதினம் எழுத்தில் பொறித்து பரவலாக்கியது. இருநூறாண்டுகளுக்கு முன் முத்துசுவாமி தீட்சிதர் பாடிய "வாதாபி கணபதிம் பஜே" எனும் பிரபல கருநாடக சங்கீதக் கிருதியும் அதனுடன் இணைந்துகொள்ள, வாதாபி கணபதியே தமிழகத்தின் முதலாவது கணபதி என்ற "வரலாற்றுத்தகவல்" வேகமாகப் பரவியது. சங்க இலக்கியங்களில் முருகன், சிவன், திருமால் போல எங்குமே பிள்ளையார் வெளிப்படையாகப் பதிவாகவில்லை என்பதைக் கண்டுகொண்ட தமிழார்வலர்களும், பிள்ளையார் வந்தேறி தான் என்று சான்றிதழ் கொடுக்க, அந்தச் செய்தி முடிந்த முடிபாகியது. எனவே, பிள்ளையார் ஒரு ஆரியக்கடவுள்.


பிள்ளையார்பட்டி கற்பக விநாயகர் குடைவரைச் சிற்பம்
(6ஆம் நூற்.)

விடயம் என்னவென்றால் வாதாபியிலிருந்து சிறுத்தொண்டர் கணபதி சிலை கொணர்ந்ததுக்கு எவ்வித வரலாற்றுச் சான்றுகளும் இல்லை. சிறுத்தொண்டர் காலத்துக்கும் (7ஆம் நூற்றாண்டு) முந்திய 6ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பிள்ளையார்பட்டிக் கற்பக விநாயகர் சிற்பம், 4ஆம் அல்லது 5ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த விழுப்புரம் ஆலக்கிராமம் பிள்ளையார் சிற்பம் என்பன அண்மைக்காலத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின்னர், பிள்ளையார் வடக்கிலிருந்து தமிழகம் வந்தவர் என்ற கருத்து பெரும்பாலும் அடிபட்டுப்போயிற்று என்றே சொல்லவேண்டும்.

என்றால் பிள்ளையாரை தென்னகத்தின் பூர்வீகக் கடவுளாகக் கொள்ளலாமா? தென்னகத்துக்கு மட்டுமில்லை, பிள்ளையாரை அதற்கும் தெற்கே உள்ள ஈழவள நாட்டுக்கும் பூர்வீகமான தெய்வம் என்று சொல்லலாம். தமிழ் ஊர்களுக்குச் சமனாக, இங்கே சிங்கள ஊர்களிலும் மூலைக்கு மூலை பிள்ளையார் சிலைகளைக் காண முடியும். சிங்களத்தில் அவர் பெயர் கணதெவியோ. கண என்றால் கர்ணம்; காது. காதுத்தெய்வம். யானைச்செவியால் பெயர் பெற்ற தெய்வம். சிறுபான்மையாக தமிழ்ச்சாயலில் "புல்லேயார்" என்று அவர்கள் அழைப்பதும் உண்டு.

ஆலக்கிராமம் பிள்ளையார்
(4-5ஆம் நூற்.)

கடந்த நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அனுராதபுரப் பகுதிச் சிங்களவர்களிடம் வழங்கிய நாட்டுப்புறக் கதையொன்றை மானுடவியல் ஆய்வாளர் கணநாத் ஒபேசேகர பதிவுசெய்திருக்கிறார். அதன்படி, தேவசமாகம் (தேவர்களின் ஒன்றுகூடல்) முடித்த இசிவரதேவன் (ஈஸ்வரன் = சிவன்) தன் யானையில் வீடு திரும்புகிறான். வீட்டில் மனைவி உமையாங்கனாவைக் காணவில்லை. அவளைத் தேடி ஆற்றங்கரைக்கு வரும் இசிவர, அங்கு அவள் நீராடிக் கொண்டிருப்பதையும், தன் மனைவியின் ஆடைகளுக்கு அருகே ஒரு இளைஞன் நின்றுகொண்டிருப்பதையும் கண்டு திடுக்கிடுகிறான். ஆத்திரத்தில் அவன் கண்கள் சிவக்கின்றன, மின்னல் வேகத்தில் அவன் கையிலிருந்த வாள் சுழல்கின்றது.

கரையில் நின்றிருந்த இளைஞனின் தலைவெட்டப்பட்ட சடலம் கால்களை உதைத்து தளர்கின்றது. உமையாங்கனா கத்திக்கூப்பாடு போடுகிறாள். அந்த இளைஞன் உமையாங்கனாவின் மகன்! நீராடுவதற்கு முன் பாதுகாப்பதற்காகத் தானே உருவாக்கிக் கொண்ட மகன். அவனை உயிர் மீட்காவிட்டால் தானும் ஆற்றில் பாய்ந்து இறந்துவிடுவேன் என்று அழுது குழறுகிறாள் அவள்.

நாளந்தாக் கடிகைப் பிள்ளையார், மாத்தளை (9-10ஆம் நூற்.)

ஆனால் இசிவர நம்ப மறுக்கிறான். அதெப்படி ஒரு பெண் தனியே குழந்தை பெற்றெடுக்க முடியும்? முடியும் என்று சொன்ன உமையாங்கனா ஒரு புல்லைப் பிய்த்து ஒரு மகனாக மாற்றுகிறாள். இப்படி ஒன்று இரண்டல்ல; ஏழு புல்களால் ஏழு சிறுவர்களை உண்டாக்கிய பின்னர் தான் இசிவர முழுமையாக நம்புகிறான். நெகிழ்ந்துபோய் "நான் பெற்ற செல்வங்களே" என்றபடி ஏழு பேரையும் கட்டியணைக்கிறான். எப்படியோ அவர்களில் அஞ்சிய ஒரு மகன் இசிவரவின் அக்குளுக்குள்ளால் நழுவி வெளியே வந்துவிட்டான். எஞ்சிய ஆறு மைந்தர்களும் இணைந்து ஆறு முகம், பன்னிரு கைகளுடன் ஒற்றைக் குழந்தை ஆனார்கள். இசிவர அணைத்தபோது "மகே கண்ட குமாரயா" என்று அழுததால் அந்தக் குழந்தைக்கு "கந்தகுமாரன்" என்ற பெயர் உருவானது. அக்குளுக்குள்ளால் ஓடிய மகனைப் பார்த்து "அடேய் விலகிப் பிரிந்தவனே" என்றான் இசிவர. எனவே அவன் பெயர் "கடவரை".

அப்போதும் உமையாங்கனாவின் ஒப்பாரி நிற்காததால் தனது யானையின் தலையை வெட்டி, வெட்டப்பட்ட மூத்தமகனின் கழுத்தில் பொருத்தி எழச்செய்தான் இசிவர. ஆனந்தக்கண்ணீருடன் அவனைக் கட்டியணைத்து பெரிய காதுகளைத் தடவிய உமையாங்கனா அவனுக்கு "காது" என்று பெயர் சூட்டினாள். அவன் தான் "கணதேவன்". வெட்டப்பட்ட கணதேவனின் மனிதத்தலை ஆற்றில் அடித்துச்செல்லப்பட்டு கரையொதுங்கி ஆம்பலும் (ஒலு) நீல அல்லியும் (மானெல்) பூக்கும் "ஒலுமானெல்வில" குளமாக மாறியது. அதேபோல் அறுக்கப்பட்ட யானையின் உடலும் ஆற்றில் விழுந்து "சுவண்ண ககுளுவோ" எனும் பொன் நண்டாக வாழத்தொடங்கியது.

ஈஸ்வரன் / இசிவர தெவியோவால் சொந்த மகனின் தலை வெட்டப்பட்டு யானைத்தலை ஒட்டப்பட்ட கதை, இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதும் போலவே, இலங்கைச் சிங்களவரிடம் பரவியிருக்கிறது. தென்னிலங்கையில் இந்தக் கதையின் வெவ்வேறு மாறிய வடிவங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன. ஒரு கதையில், கணதேவனின் வெட்டப்பட்ட மானுடத்தலை தேங்காயாக மாறுகிறது. அதனாலேயே கணதேவன் முன் தேங்காய் உடைத்து வழிபடுவது முக்கியமான மரபாக மாறியது. இன்னொரு தொன்மத்தில் ஈஸ்வரனின் கையிலிருந்து நழுவி ஓடிய மகன் ஐயனார். அவர் கந்தகுமாரனுக்கு அய்யா (அண்ணா) என்பதால் அய்யநாயக்கன். ஆனால் தென்னிலங்கையில் அய்யநாயக்க என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றுள்ள ஐயனாரும், கடவரை தெய்வமும் வேறுவேறு. கடவரை இன்று சிங்கள சாதிய அடுக்கில் ஒடுக்கப்பட்டுள்ள ரொடியா இனத்தவரின் குலதெய்வம்.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் இயற்றப்பட்ட "வதன் கவி பொத்த" கணதேவனைத் துதித்து சிங்கள அரிச்சுவடியைக் கற்பிக்கும் ஒரு சிறுவர் இலக்கியம். அந்நூலையும் பிள்ளையாரின் புகழ்பாடும் "கணதெவி ஹெல்ல" எனும் சிங்கள நூலையும்,சிறுவர்களுக்கு பாடமெடுப்பது கடந்த நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை சிங்களப் பாடசாலைகளில் வழக்கமாக இருந்ததாம். கணதேவன் அறிவின் தெய்வம்.

காலனிய ஆட்சிக்காலத்தில் இலங்கையில் பிள்ளையார் பிரபலமாக இருந்தமைக்குச் சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. பிரித்தானியர் ஆட்சியில் திருத்தப் பணிகள் ஆரம்பித்து 1946இல் முழுமையடைந்த களனி விகாரத்தில் இலங்கையின் மிக அழகான பிள்ளையார் சிலைகளில் ஒன்று நிறுவப்பட்டுள்ளது. பிரித்தானியரும் இடச்சுக்காரரும் யாழ்ப்பாணம், வன்னி, மட்டக்களப்பு உட்பட இலங்கை முழுவதும் யானைமுகக் கடவுள் பிரபலமாக இருப்பதைப் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.

களனி இராசமா விகாரப் பிள்ளையார் (1946 நிறுவப்பட்டது)

மலபார்-சோழமண்டலம்-இலங்கை பற்றி பல அரிய தகவல்களை 1672இல் தன் நூலில் பதிவு செய்திருக்கும் பிலிப்பஸ் பால்டியஸ் எனும் இடச்சுப் பாதிரியார், கிழக்கிந்திய உருவவழிபாட்டுப் பாகன்களின் முதன்மையான தெய்வம் இக்சோராவின் (Ixora - ஈஸ்வரன்) மகனாக குயினவதியை (Quinevady - கணபதி) அறிமுகம் செய்கிறார். குயினவதி மலபார், சோழமண்டலத்தார், சிலோனீஸ் ஆகியோரின் விருப்புக்குரிய தெய்வம். நான்கு கரமும் நெற்றியில் இளம்பிறையும் கொண்ட குயினவதி யானைத்தலையும் பாம்பால் கட்டிய நீண்ட சடையும் கொண்டவர்.

குயினவதி, இக்சோராவின் மகன்
(பொபி 1672)

1601இல் மட்டக்களப்புக்கு வருகை தந்த ஸ்பில்பேர்கன் (Spillbergen) எனும் இடச்சு அதிகாரியின் குறிப்புகளில் ஞானம், செல்வம் என்பவற்றின் தெய்வமாக கண்டி அரசின் மக்கள் பிள்ளையாரை வழிபடுவது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. யானைத்தலையும் மனித உடலும் ஆட்டின் கால்களும் கொண்ட அந்த தெய்வத்தின் ஓவியம் ஸ்பில்பேர்கனின் குறிப்பில் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இலங்கைப்பிள்ளையாருக்கு ஆட்டுக்கால் இருந்தது என்ற தகவல் விந்தையானது. ஆனால் அதற்கு முந்தைய உள்நாட்டுக் குறிப்புகளில் பிள்ளையார் சாதாரணமாக யானைத்தலையுடனேயே வருகிறார்.

"சிங்குளாயர்" ஞானமும் நலமும் வேண்டி வழிபடும் தெய்வம்
(1605 ஓவியம்)

பதினைந்தாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிந்தையது என்று ஊகிக்கக்கூடிய யானைமுகப் பிள்ளையாரின் சுவர் ஓவியமொன்று மாத்தளை அலுவிகாரை குகை ஓவியங்களுக்கு மத்தியில் காணப்படுகிறது. பரவி சந்தேசய (புறாவிடு தூது) முதலிய 14 - 15ஆம் நூற்றாண்டு சிங்கள தூது இலக்கியங்களிலும் ஆனைமுகனான கணதேவன் துதிக்கப்படுகிறார்.

அலுவிகாரைக் கணபதி ஓவியம்
(கண்டி அரசு காலத்தையது. 15 - 18ஆம் நூற்.)

பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் ஸ்தபதி இராயர் எனும் தென்னகச் சிற்பியைக் கொண்டு கம்பளை அரசன் நான்காம் விஜயபாகு (1341-1351) அமைத்த இலங்காதிலக விகாரையில் புத்தபிரான் சிலையைச் சுற்றியுள்ள அலங்காரத் தோரணத்தில் பிள்ளையாரும் தேவர்களுக்கு மத்தியில் காட்சி அளிக்கிறார். கம்பளையை ஆண்ட மூன்றாம் விக்கிரமபாகுவால் (1357-1374) அமைக்கப்பட்ட எம்பக்கே முருகன் தேவாலயத்திலும் புத்தரின் பரிவாரமாக கணதேவன் தோன்றுகிறார். 9-10 நூற்றாண்டுகளுக்கிடையே கட்டப்பட்டதாகக் கருதப்படும் மாத்தளை நாளந்தா கடிகையிலும் தொன்மையான பிள்ளையார் சிற்பம் ஒன்று அமைந்துள்ளது.

என்றால், கணபதி வழிபாடு இலங்கையில் எப்போதிருந்து நீடித்து வருகிறது? தமிழகம் போலவே இங்கும் திடுதிப்பென்று தான் பிள்ளையார் தோன்றுகிறாரா?

இலங்காதிலக விகாரத்து புத்தபிரான் தேவதோரணத்தில் பிள்ளையார்.
14ஆம் நூற்றாண்டு.

அல்லது அவர் பௌத்தத் தெய்வமா? பிள்ளையாரை ஆரியக்கடவுள் என்று விமர்சித்த சிலர், இன்று வேறொரு விமர்சனத்தைக் கையில் எடுத்திருக்கிறார்கள். யானை பௌத்தத்தின் அடையாளம். எனவே பிள்ளையார், சிவனால் தலைவெட்டப்பட்டு சைவ/வைதிக சமயத்துக்குள் இழுக்கப்பட்ட புத்தர். இந்த இலங்கைச் சான்றுகளை அப்படிப் புரிந்து கொள்ள முடியுமா?

கணதேவன் வழிபாட்டுக்கு மேலெல்லை வகுப்பதற்கு இலங்கை வரலாற்று இலக்கியங்கள் உட்பட எங்கும் தெளிவான சான்றுகள் இல்லை, மர்மமான ஒரேயொரு சான்று தவிர!


அனுராதபுரத்தின் மிகிந்தலையிலுள்ளது கண்டக சைத்தியம் எனும் விகாரம். மகாவம்சம் முதலிய நூல்களில் தேவநம்பிய தீசனோடு இணைத்துச் சொல்லப்படும் இக்கட்டிடம், சூரதீச மன்னனால் அல்லது இளமணி தீச மன்னனால் (பொமு 119 -109) அமைக்கப்பட்டதாகலாம். குறைந்தது பொமு முதலாம் நூற்றாண்டில் இது நிறைவுற்றிருக்கவேண்டும் என்பது ஆய்வாளர் கருத்து. இலங்கையின் மிகப் பழைமைவாய்ந்த கலைவேலைப்பாடுகள் காணப்படும் இந்த விகாரத்தின் தளவரிசை அலங்காரமொன்றில் கனிகளும் தின்பண்டங்களும் அள்ளி வந்து வணங்கும் குள்ளர்களுக்கு நடுவே இருகரங்களுடன் அமர்ந்திருக்கிறார் பிள்ளையார்!

























கண்டக சைத்தியத்துக் கணபதி, மிகிந்தலை, அனுராதபுரம். (அண்ணளவாக பொமு 2 - 1ஆம் நூற்றாண்டு)

ஆலயக் கட்டிடக்கலையில் பூதவரியில் பிள்ளையார் அமைக்கப்படுவது தமிழகத்து வழக்கம். ஆனால் பல்லவ - சோழர் காலக் குடைவரை / கற்றளிகளுக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் முன்பே இலங்கை விகாரமொன்றில் பிள்ளையார் சிற்பம் அமைந்தது எவ்வாறு என்பதை இன்றுவரை சரியாக புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

தமிழகத்தில் தெற்கே பாண்டி நாட்டுக் குடைவரைகளில் தான் பிள்ளையார் திருவுருவங்கள் முதலில் தோன்றுகின்றன. 8ஆம் நூற்றாண்டளவிலேயே பல்லவக் குடைவரைகளில் பிள்ளையார் இடம்பிடிக்கத் தொடங்குகிறார். எனவே பாண்டிய நாட்டிலிருந்தே வட தமிழகத்துக்கு பிள்ளையார் வழிபாடு அறிமுகமாயிருக்கவேண்டும் என்று ஊகிப்பார் ஆய்வாளர் இரா.கலைக்கோவன்.

கண்டக சைத்தியத்து பிள்ளையாரை தமிழகக் கட்டிடக்கலையோடு இணைத்துப் பார்ப்பதென்றாலும், கண்டக சைத்தியத்தின் காலத்தை குறைந்தது பொபி 5ஆம் நூற்றாண்டுக்கு பின்னகர்த்தவேண்டும். அந்த சைத்தியத்தை ஆராய்ந்த பெரும்பாலான ஆய்வாளர்கள் இன்றுவரை அப்படிச்சொல்லவில்லை. கணபதி வழிபாடு பௌத்தத்துக்கு அத்தனை நெருக்கமானதல்ல எனும் கருத்திலுள்ள இலங்கை ஆய்வாளர்கள் சிலர், சுதேச நாட்டார் தெய்வமொன்று பௌத்தக் கட்டிடக்கலையில் இடம்பிடித்ததாகத்தான் ஊகிக்கிறார்கள். என்றால், பிள்ளையார் பாண்டிநாட்டுக்கும் தெற்கே இலங்கையில் தோன்றி வடக்கே பரவியவர் தானா? அச்சு அசலாக பிள்ளையார் தென்னகக் கடவுள் தானா?

யதார்த்தமாகச் சொல்வதென்றால், யானைக்கும் மனிதனுக்கும் உறவு உருவாகத் தொடங்கிய நாளிலிருந்தே யானைமுகக்கடவுள் வழிபாடு நீடிக்கிறது எனலாம். யானையின் பிரமாண்டமும் குழந்தைத்தனமும் அதைக் காணும் யாருக்குமே ஆர்வமூட்டக்கூடியவை. மனிதனை மலைக்கச் செய்யும் எல்லாமே அவனுக்கு அச்சமூட்டியிருக்கின்றன என்பதால், யானையும் கடவுளானதில் வியப்படைய எதுவுமில்லை. இன்றுள்ள யானைகளின் மூன்று இனங்களில் ஒன்றான ஆசிய யானை, தென்னாசியாவைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டது தான். அது இந்த மண்ணின் விலங்கு. இந்தியாவிலிருந்து இந்தோனேசியா வரை ஆசிய யானை பரந்துள்ள எல்லா நிலங்களிலுமே யானைமுகத் தெய்வமொன்று வீற்றிருக்கிறது.
எம்பக்கே தேவாலயப் பிள்ளையார்
(14ஆம் நூற்.)


இந்திய மதங்கள் ஒன்றோடொன்று கொண்டும் கொடுத்தும் உருவானவை. பௌத்தத்திலும் சமணத்திலும் சிவனும் திருமாலும் வெவ்வேறு பெயரில் இடம்பிடித்திருப்பது போல, வைணவத்தில் தசாவதார மூர்த்தியாக புத்தர் இணைக்கப்பட்டது போல, இந்த ஒருங்கிணைப்பு பன்னெடுங்காலமாக தொடர்ந்துகொண்டே வருகிறது. தத்துவக்கோட்பாடுகளுக்கு ஒவ்வொரு மதமும் இன்னொரு மதத்துக்கு கடன்பட்டிருக்கிறது தான். ஆனால் தெய்வங்களைப் பொறுத்தவரை எந்தவொரு மதமும் இன்னொரு மதத்துக்கு கட்டுப்பட்டதே கிடையாது. ஏனெனில் கடவுளர் தோன்றிய பின்னர் தான் மதங்கள் தோன்றுகின்றன.

தெய்வங்களை மதங்கள் நிலைநிறுத்தலாமெனினும் தெய்வங்களை உருவாக்குபவை மதங்கள் அல்ல; நிலங்கள். கணபதி, யானைகள் உலவிய அத்தனை மண்ணுக்கும் உரிய இறைவன். சிங்களக் கணதெவியே தமிழ்ப் பிள்ளையார். தமிழ்ப் பிள்ளையாரே வடநாட்டுக் கணேஷ். கணேஷ் யப்பானில் கங்கிதன் (Kangiten) ஆகிறான். கங்கிதன் தாய்லாந்தில் ப்ரா பிகானட் (Phra Piganet) ஆகிறான்.

இத்தனைக்கும் தமிழில் பிள்ளையார் பற்றிய மிகப்பழைய பதிவில் இந்தத் தலை துண்டான கதையே இல்லை. சம்பந்தர் தேவாரத்தின் படி சிவனும் உமையும் களிறும் பிடியுமாக மாறியபோது பிறந்த குஞ்சரக்கன்றே கணபதி. இதையே குறியீடாக்கி சைவத்துக்கும் சாக்தத்துக்கும் தான் பௌத்தம் பிறந்தது என்று சொன்னால் எத்தகைய மொண்ணைத்தனமான கருத்து அது?

பிள்ளையார் சைவக்கடவுள் தான். பௌத்தக்கடவுள் தான். வைணவத்துக்கும் சமணத்துக்கும் கூட உரியவன் தான். ஆனால் அது சமாந்தர உறவு. இங்கு இதை அழித்து அதுவாக நிலைபெற்றது; அது ஒழிக்கப்பட்டு இதுவாக மாற்றப்பட்டது என்பதெல்லாம் அரைவேக்காட்டுத்தனமான அரசியல் நிலைப்பாடுகள். வெறும் தொன்மத்தை வைத்து ஊகிக்கக்கூடியவை அல்ல வரலாறும் பண்பாடும். ஒவ்வொரு நிலத்திலும் யானைமுகனுக்கு ஒவ்வொரு தோற்றம். அந்தந்த மண்ணின் மணம். வேழங்கள் விளையாடும் கிழக்குலக நாடுகள் அத்தனையும் பிள்ளையாருக்கு உரிமை கோர முடியும். அத்தனை நீண்டது களிற்றியானைநிரை. அத்தனை பழையவன் விநாயகன்.
மேலும் வாசிக்க »

இல்லிறப்பு: காற்சிலம்பியா? கார்வண்ணனா?

0 comments

 இரண்டு பதிவுகளைக் கடந்துவர முடிந்தது.



ஒன்று இராவணனை தங்கள் முப்பாட்டனாகப் புகழ்ந்து இராமனை இகழும் பதிவு. அது சூர்ப்பனகை மூக்கறுப்பு, வாலிவதம், சீதையின் தீக்குளிப்பு என்று இராமனை விமர்சித்தபடி சென்றது.
இன்னொன்று, சிலப்பதிகாரத்தில் கண்ணகியின் பாத்திரப்படைப்பை கேலி செய்வது. மாற்றாளிடம் சென்று திரும்பிய கணவனை கையாலாகாமல் ஏற்றுக்கொண்டது மட்டுமன்றி, வெளியூர் போய் அங்கும் பிரச்சினை ஏற்படுத்திய கண்ணகியை வெட்கமில்லாமல் கொண்டாடுகிறார்கள் என்றது அது.
அதிகம் உறுத்தியது அந்தப்பதிவுகள் அல்ல. அவை இரண்டின் சாராம்சமும் என்னவென்றால், சிலப்பதிகாரத்தையும் கம்பராமாயணத்தையும் தமிழர்கள் புறக்கணிக்கவேண்டும் என்ற வசனம். இரண்டுமே இன்றுவரை தமிழின் மிகச்சிறந்த படைப்புகளில் வைத்து எண்ணப்படுபவை. இவர்கள் சொல்வது போல, இந்த இரு நூல்களும் காலாவதியாகி விட்டனவா? இவற்றை தமிழர்கள் கொண்டாடத் தேவையில்லையா?
இவற்றில் சரிபிழை கூற முன்பு, இரண்டு இலக்கியங்களும் சந்திக்கும் முக்கியமான புள்ளி ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டி இருக்கிறது. மணவாழ்க்கை.
இரு துணைகளுக்கிடையிலான கலவி, திருமணம் மூலமே சமூக அங்கீகாரம் பெறுகிறது. திருமணத்துக்கு முந்திய உறவும், திருமணத்துக்கு அப்பாலான உறவும் சமகாலத்திலும் பரவலாக நீடிக்கின்ற போதும், அவை சமூக அங்கீகாரம் பெறாமல், இழிவாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.
சற்று முற்போக்காகவே சிந்திப்போம். இந்த இரு துணைகளுக்கிடையிலான உறவு என்பது இரு எல்லைகளுக்கிடையிலேயே நீடிக்க முடியும். ஒரு எல்லை, மூன்றாமவர் ஒருவரை அனுமதிக்கக்கூடாது எனும் புரிதலுடன், இருவர் திருமணம் செய்து சேர்ந்து வாழ்தல். உலகெங்கும் பரவலாக சமூக அங்கீகாரம் பெற்றது இதுவே.
அடுத்த எல்லை, இணைந்து வாழும் இருவரும், அல்லது இருவரில் ஒருவர், மற்றவரின் ஒப்புதலுடன், மூன்றாமவருடன் கலவி கொண்டு வாழ்தல். இங்கு இணைந்து வாழ்தல் எனும் போது, திருமணம் என்பது கட்டாயமான நிபந்தனையாக இருப்பதில்லை.
இதில் இரண்டாவது எல்லை, நம்மில் பலருக்கு நினைத்துப் பார்க்கவே அருவருப்பாக இருக்கலாம். அசௌகரியத்தைக் கொடுக்கலாம். "ஒருவனுக்கு ஒருத்தி" என்பதை மட்டுமே நாகரிகமாகக் கருதும் பண்பாட்டில் வளர்ந்தவர்கள் நாம். திருக்குறள் காலத்திலிருந்தே "பிறனில்விழையாமை" என்பதை முக்கியமான அறமாக தமிழ்ப் பண்பாடு முன்வைத்து வந்திருக்கிறது.தமிழருக்கு மட்டுமன்றி உலகெங்குமே அது அறப்பிழை தான். பிறனில் விழைதலுக்கு ஆங்கிலத்தில் "Adultery" என்று பெயர். அது மேற்குலகிலும் கூட பல நாடுகளில் ஒழுக்கமீறலாக சட்ட, சமய, சமூக, கோணங்களில் இன்றும் பரவலாக விவாதிக்கப்பட்டே வருகிறது.
(பிறனில் விழைதல், பிறன்மனை நோக்கல் என்ற சொற்கள் ஏற்கனவே தமிழில் வழக்கில் இருக்கின்றன. இவை ஆண்பால் மையச் சொற்கள். பிறன்மனை நாடுபவனை "அடுத்தவன் வீட்டுக்கு செல்பவன்" என்ற பொருளில் "இல்லிறப்பான்" என்கிறார் வள்ளுவர். இல்+இறத்தல் = [அடுத்தவன்] இல்லத்துக்கு இறங்குதல். சொற்சுருக்கம், பொருத்தம், எளிமை கருதி Adultery என்ற கலைச்சொல்லுக்கு "இல்லிறப்பு" என்ற சொல்லையே இனிப் பயன்படுத்துகிறேன்.)
ஆனால், யதார்த்தத்தில் இத்தகைய உறவுகள் நீடித்துத் தான் வருகின்றன என்பதைக் காண்கிறோம். ஒரு இணையின் வாழ்க்கையில் குறுக்கிடும் மூன்றாவது நபரால் பாதிப்பேதும் வரவில்லை எனும் போது, அல்லது அந்த உறவை மற்றைய இணை எதிர்க்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளும் போது, அந்த உறவு சமூக அங்கீகாரம் பெறுகிறதோ இல்லையோ, அடிப்படை அறத்தினடிப்படையில் அங்கீகரிக்கத் தகுதி பெற்று விடுகிறது.
சற்று அதிர்ச்சியாக இருக்கும், இல்லையா? ஒரு மணவுறவில் மூன்றாம் நபரின் இடையீட்டை ஏன் எதிர்க்கிறோம்? முந்தைய இருவரில் ஒருவர் பாதிக்கப்படலாம் என்பதால் தானே? தனக்கு மேலதிகமான தன் துணையின் இன்னொரு உறவை ஏற்கும் பக்குவம் மற்றைய துணைக்கு இருந்தால், அத்தகைய இருவரின் அல்லது மூவரின் படுக்கையறையில் மூக்கை நுழைக்க வேண்டிய தேவை சமூகத்துக்கு இல்லை என்பதே அடிப்படை அறம். சரியான முற்போக்கு.
2016இல் இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் இல்லிறப்பை குற்றம் அல்ல என்று தீர்ப்பளித்தது. இந்தியாவில் மணமான ஒருத்தி இல்லிறந்தால், அவள் கணவனின் - ஒரு ஆணின் - உடைமையாக இருந்து தவறிழைத்து விட்டாள் என்ற கோணத்திலேயே தண்டிக்கப்பட்டாள். சட்டரீதியாக ஒரு தவறுக்கு பால் பாகுபாடு காட்டப்படக்கூடாது என்பதே அத்தீர்ப்பின் பொருள். இலங்கையின் தண்டனைச் சட்டக்கோவையிலும் இல்லிறப்பு குற்றமாகச் சொல்லப்படவில்லை. சட்டம் எவ்வாறு சொன்னாலும், சமூகம் எவ்வாறு சொன்னாலும், தன் கையாலாகாத்தனத்தால், அல்லது 'அவன் ஆண் தானே' என்று காரணம் சொல்லி, பெண்ணொருத்தி தன் கணவனின் இல்லிறப்பை ஏற்றுக்கொள்வது இந்த முற்போக்குக்குள் வராது.
இனி சிலப்பதிகாரத்துக்கு வாருங்கள். வேறுவழியில்லாமல் அல்லது தான் பெண் என்பதால் தான், கண்ணகி கோவலனின் இல்லிறப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறாளா?
மாதவி - கோவலன் இணைவால் கண்ணகி வருந்துகிறாள். துடிதுடித்துப் போகிறாள். "மங்கல அணி தவிர பிற அணிகள் அவள் அணியவில்லை" என்று தொடங்கி சிலம்பு கண்ணகியின் வேதனையைச் சொல்லும் வரிகள் நீள்கின்றன. ஆனால் கோவலன் தன் முன் வந்து வருத்தத்துடன் நிற்கும் போது, ஊடலோ கோபமோ எதையும் காட்டிக்கொள்ளாமல், "முறுவல் நகைமுகம் காட்டி சிலம்புள, கொண்ம்" (புன்னகைத்தபடி சிலம்புகள் தான் இருக்கின்றன. எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்) என்கிறாள்.
கண்ணகிக்கு முன்பின்னாக சங்க கால - பக்தி இலக்கிய கால தலைவியர், தன் தலைவர்கள் இல்லிறந்து மீண்டும் தன்னிடம் வரும்போது எப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதில் இருக்கிறது, கண்ணகியின் ஆளுமைப்படைப்பு . கோவலன் திரும்பி வரும்போது, கண்ணகி கத்தி கூப்பாடு போடவில்லை. கட்டிலில் குப்புறப்படுத்து விம்மி அழவில்லை. "வெளியே போடா நாயே" என்று சத்தமிட்டு கதவை அடைக்கவில்லை. இன்னொரு விதத்தில் சொன்னால், கண்ணகிக்கு இருந்தது இன்றைய துரோகமிழைக்கப்பட்ட ஆணுக்கோ பெண்ணுக்கோ இருக்க இயலாத மிகப்பெரும் மனத்திடம்.
அது சாத்தியமா? சாத்தியம். இன்றைய முற்போக்கு வரைவிலக்கணத்தின் படி, துணையின் கலவிச்சுதந்திரத்தில் நம்மில் பலர் எண்ணிப்பார்க்கவே அஞ்சும் இரண்டாவது எல்லையில் நிற்கிறாள் கண்ணகி.
அதற்காக கண்ணகி கோவலனின் இல்லிறப்பு பற்றி பேசாமல்இருக்கவும் இல்லை. அவள் மதுரையில் கோவலனுக்கு உணவு பரிமாறும் போது, அவனுக்கு தன் தவறு நினைவுவருகிறது. அப்போது மெதுவாக ஆனால் அழுத்தமாக "போற்றா ஒழுக்கம் புரிந்தீர், யாவதும் மாற்றா உள்ள வாழ்க்கையேன்" (நீ செய்தது இழிவான செயல் தான். ஆனால் நான் என் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்ள நினைக்கவில்லை) என்கிறாள் கண்ணகி. கோவலனைக் குத்திக்காட்டவும் வேண்டும். தன் சமநிலையில் பிறழவும் கூடாது. "சூரரைப்போற்று" பொம்மி, "பாகுபலி" தேவசேனா இவர்களின் பாத்திரப்படைப்பெல்லாம் கண்ணகிக்கு கிட்டே வரத்தான் முடியுமா?
🙂
இனி இராமனை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். சூர்ப்பனகை மூக்கறுக்கப்பட்டது, அவள் இராமன் மீது ஆசைப்பட்டு அவனை அடைவதற்காக சீதையை சிறைப்பிடிக்க (அல்லது கொல்ல?) முயன்றதால். வாலிவதம் நிகழ்ந்தது, அவன் தன் தம்பி சுக்கிரீவனின் மனைவியைக் கவர்ந்து கொண்டதால். இராவணன் கொல்லப்பட்டது ஏன் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்.
அதுவரை ஆண்களுக்குச் சொல்லப்பட்ட பிறனில் விழையாமையை சூர்ப்பனகை மூலம் பெண்களுக்கும் வரையறுத்து புரட்சி செய்தவன் கம்பன். சூர்ப்பனகை மூக்கறுந்ததும் அவள் முதலில் கண்ணீரும் இரத்தமும் வழிய உதிர்க்கும் முதல் வசனமே "பெண் பிறந்தேன் பட்ட பிழை" (நான் பெண்ணாய்ப் பிறந்து தான் பிழை) என்பது தான். கம்ப இராமாயணம் தலையில் அடித்து அடித்து சொல்லும் அறம் ஒன்று தான், "இல்லிறத்தல் தவறு". கம்பனுக்கும் ஆயிரமாண்டுகள் முன்பு வாழ்ந்த வள்ளுவனின் அதே குரல். பிறனில் விழையற்க.
உண்மையில் பாத்திரப்படைப்பில் இராமன் ஆசாபாசங்களும் கோபதாபங்களும் கொண்ட சாதாரண மானுடனாகத் தான் வலம் வருகிறான். காந்தி, கலாம் உட்பட மாபெரும் சமகால ஆளுமைகளும் முன்னுதாரண அறிஞர்களும் கூட வாழ்க்கையில் சறுக்கிய இடங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். இராமன் வாழ்வை அப்படிக் கொண்டு, இலக்கியப் பார்வையிலோ சமகால அற மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையிலோ விமர்சிக்கும் உரிமை இங்கு அத்தனை பேருக்கும் உண்டு. எதிர்மறைப் பாத்திரமான இராவணனின் தரப்பு நியாயங்களைச் சொல்லவும் எவருக்கும் இயலும். (அதற்காக இராவணனை முப்பாட்டன் என்பதும், அவனை வரலாற்றுப் பாத்திரமாக கொண்டாடுவதும் ஓவர். அதைத் தனியே பேசுவோம்)
ஆனால் எல்லாம் சரி. இராமனின் பாத்திரத்திலுள்ள குறைபாடுகளுக்காக இராமாயணத்தையே நிராகரிக்கவேண்டும் என்பது? நூறு வீதம் ஒரு சிறு பிழை கூட விடாமல் இலட்சிய வாழ்க்கை வாழ்ந்த - வாழும் ஒரு வரலாற்று நாயகரைக் காட்ட முடியுமா இவர்களால்? நடிகர்கள், தலைவர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள் என்று நம் ஆதர்ச நாயகர்கள் அத்தனை பேருமே சிறிதளவாவது வாழ்க்கையில் தவறிழைத்தவர்கள் தானே? அதற்காக அவர்களை கொண்டாடாமல் தவிர்க்கிறோமா?
இவர்கள் உண்மையிலேயே முற்போக்கு பேசுபவர்கள் என்றால், வாழ்க்கைத்துணை விடயத்தில் ஒரு நிலைப்பாடு எடுக்கவேண்டும். ஏகபத்தினி விரதன் இராமன் போல ஒரு எல்லை. கணவனின் இல்லிறப்பை பக்குவத்தோடு ஏற்கும் கண்ணகி போல மறு எல்லை. இரண்டுமே பிழை என்றால் இவர்கள் சொல்லும் முற்போக்குத் தான் என்ன? என்ன அறத்தைச் சொல்லவருகிறார்கள் இவர்கள்?
இன்று இந்தியாவில், இலங்கையில் இல்லிறத்தல் சட்டப்படி குற்றம் அல்ல. ஆனால் சமூகத்தின் அடிப்படை அலகான குடும்பத்தை சிதைக்கும் வல்லமை இல்லிறப்புக்கு உண்டு என்பதை அவை உட்பட பெரும்பாலான நாடுகள் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. மேலைநாடுகள் பலவற்றில் கூட, இல்லிறத்தல் குற்றமில்லை என்றாலும், அது மணமுறிவுக்கு வலுவான சட்டக்காரணம் தான். இந்திய உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு வெளியான போதே, "அவர்கள் சொன்னபடி அச்சட்டத்தில் பாலினப்பாகுபாட்டை நீக்கியிருக்கலாம். ஆனால் அதைக் குற்றமில்லை என்றாக்கியது தவறு" என்று வாதப்பிரதிவாதங்கள் நடந்துகொண்டிருந்தன.
சட்டத்தை விடுங்கள். வாழ்க்கைத்துணை விடயத்தில் ஆசாபாசமுள்ள சாதாரண மனிதர்கள் நாங்கள். "துணையின் இல்லிறப்பை ஏற்றல்" எனும் எல்லை அத்தனை சீக்கிரம் நம்மால் அடையப்படமுடியாதது. கண்ணகி போன்ற ஓரிரு ஆளுமைகளுக்கே அது கைவரக்கூடும். தொழிநுட்பம் எத்தனை வளர்ந்தாலும் அதற்கு நீண்டகாலம் தேவை. ஏனெனில் இது இயந்திரவழு அல்ல; பாகத்தை மாற்றித் திருத்துவதற்கு. மானுட உணர்வு சார்ந்த விடயம். அதை இயல்பாக ஏற்கும் தைரியம் பெரும்பாலானோருக்கு வரும் வரை, சமூகத்தில் "குடும்பம்" எனும் அடிப்படை அலகின் நிலைத்திருத்தலுக்கு இல்லிறப்பு ஒரு அச்சுறுத்தல் என்றே கற்பிக்கப்படவேண்டும். அது ஒரு ஒழுக்கமீறலாகவும் அறப்பிழையாகவும் தொடரவேண்டும். வள்ளுவர், இளங்கோ, கம்பர் எனும் தமிழ் மூவரும் ஒரேகுரலில் வலியுறுத்திய "பிறர்மனை விழையாமை" எனும் விழுமியத்தை சமூகம் கொண்டாடவேண்டும்.
கோவலன் இல்லிறக்காமல் சிலப்பதிகாரம் இல்லை. சூர்ப்பணகையும் இராவணனும் பிறர்மனை விரும்பாமல் இராமாயணம் இல்லை. இரண்டுமே பிறர்மனை விழைதலின் பயங்கர விளைவுகளைச் சொன்ன இலக்கியங்கள். ஒன்று அவற்றையெல்லாம் "ஊழ்" என்று சொல்லி அமைதி அடைகிறது. இன்னொன்று "அவதாரநோக்கம்" என்று சொல்லி புன்னகைக்கிறது. அவை தமிழின் மகத்தான காப்பியங்கள். அவை என்றென்றும் திகழட்டும்.
பிகு: இராமாயணம் என்று இப்பதிவில் நான் குறிப்பிட்டது கம்பராமாயணத்தை மாத்திரமே. தமிழ்நிலம் இன்று கொண்டாடுவது கம்ப ராமனையே. வேறு இராமர்களை அல்ல.
மேலும் வாசிக்க »

தெய்வத்தை விழுங்குதற்கான அரக்கனின் தவம்

0 comments



ரொறன்ரோ தமிழ்ச் சங்கத்தின் ஏற்பாட்டில் கடந்த 2020 நவம்பர் 21இல் "ஈழத்தில் கண்ணகி வழிபாடு" என்ற தலைப்பில் இடம்பெற்ற சூம் கலந்துரையாடல் யூடியூப்பில் ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது. உரையைத் தொடர்ந்து இடம்பெற்ற கலந்துரையாடல் மிகவும் சுவையாக இருந்தது. வாய்ப்பளித்த லம்போதரன் ஐயாவுக்கு தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

(உரை- 4:45 - 47:00 தொடர்வது: கலந்துரையாடல்)


அந்த உரையின் தொடர்ச்சியாக ஒரு விடயத்தைப் பதிவுசெய்து வைக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இது கிழக்கிலங்கையை மையமாக வைத்த கருத்து என்றாலும், முழு தமிழ் கூறு நல்லுலகுக்கும் பொருந்தும்.

தமிழகத்திலும் வட இலங்கையிலும் முழு முன்னெடுப்பில் எடுத்துச் செல்லப்படும், தனித்தமிழ் வழிபாடு என்ற கோட்பாடு கிழக்கிலங்கையில் அவ்வளவாக எடுபடவில்லை என்பது முக்கியமான சமூகவியல் அவதானிப்பு. காரணம் எளிமையானது தான். இங்கு தனித்தமிழில் வழிபாடு செய்வது புதுமை இல்லை. தமிழ்ப் பத்ததிகளின் வழியில், தமிழ் மந்திரங்களும் அகவல் காவியங்களும் பாடி ,சடங்கு இடம்பெறும் மரபார்ந்த நாட்டார் தெய்வக் கோவில்கள் இங்கு ஏற்கனவே ஊருக்கு ஊர் நீடித்துக் கொண்டு தான் இருக்கின்றன.
ஆனால் (வட) இலங்கையில் கண்ணகி வழிபாடு மருவியதற்குக் காரணமாக பரவலாக வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டு, நாவலரின் தலைமையில் கண்ணகி கோவில்கள் சைவத்தேவியரின் பெருங்கோவில்களாக மாற்றப்பட்டன என்பது. அந்தக் குற்றச்சாட்டில் முழுமையாக உண்மை இல்லை. ஒரு சமூகத்தின் இயல்பான "மேல்நிலையாக்க" மனநிலையின் முகவராக நாவலரின் தரப்பு செயற்பட்டது என்பதே சரி.
தனித்தமிழ் வழிபாடு இடம்பெற்று வந்த எல்லா நாட்டார் கோவில்களும் தற்போது ஆகமக்கோவில்களாக மாறி வருகின்றன. இப்படி தமிழ் முறை வழிபாடு விலக்கப்பட்டு, வடமொழிப் பூசை வழிபாட்டுக்கு இடம் கொடுப்பதை, பொதுவாக "சமஸ்கிருதமயமாக்கம்" என்று அழைத்து வந்தனர் நாட்டாரியல் ஆய்வாளர்கள். ஆனால் அது சமூகத்துக்கு உள்ளிருந்தே நடத்தப்படுவதும், அவ்வாறு செய்வது சமூகத்தில் பெரும்பான்மையினரால் வரவேற்கப்படுவதும் பரவலாக கவனிக்கப்பட்டதால், இப்போது "மேல்நிலையாக்கம்" என்ற சொல்லாடலையே ஆய்வாளர்கள் விரும்புகிறார்கள்.
எளிமையான வாய்ப்பாடு இது தான். பாமர மனதுக்கு தமிழில் வழிபடுவதும், தம்மில் ஒருவர் பூசகராக இருப்பதும், சாதாரணமாக அமைந்த கோவிலின் மடாலயக் கட்டிடமும், தாழ்வு மனப்பான்மையை ஏற்படுத்துகின்றன. அந்தணரை நியமித்து, வடமொழி வழிபாடு நிகழும், ஆகம விதிப்படி அமைந்த பெருந்தெய்வக் கோவில்களே நியமமானவை (Standard) - இலட்சியமானவை (ideal) என்ற பொதுப்பார்வை, பாமர மனதுக்கு உள்ளது. கோவில்கள் கௌரவம், அந்தஸ்து என்பவற்றுக்கான போட்டிக்களங்களாக இன்று எஞ்சியிருப்பதால், இலட்சிய - நியமக் கட்டமைப்புக்கு தாங்கள் மாறினால் தமக்கு/தம் குடும்பத்துக்கு/தம் சாதிக்கு/தம் ஊருக்கு, கௌரவமும் அந்தஸ்தும் கிடைத்து விடும் அல்லது இன்னும் அதிகமாகக் கிடைக்கும் என்றே பாமர மனது எதிர்பார்க்கிறது .
உண்மையில் நாவலர் சொன்னதை சரியாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தால், அல்லது நடைமுறைப்படுத்தியிருந்தால், இந்த முரண் இடம்பெற்று இருக்காது. கண்ணகி உமையவளாக முடியாது என்பது நாவலரின் தரப்பு. இன்னொரு பக்கம், 'உமையவளுக்கே பெருங்கோவில் கட்ட முடியும் - ஆகம விதிப்படி மகோற்சவம் முதலியன நிகழ்த்த முடியும்' என்று சொன்னதும் அவரது தரப்பே. நம்மவர்கள் இரண்டையும் இணைத்து விளங்கிக் கொண்டு, கண்ணகி கோவில்களை ஆகம விதிப்படி மாற்றி அமைத்து, அவளை அகற்றி மூலவராக உமையவளை அமர்த்தி, ஆகம விதிப்படி திருவிழா செய்ய முன்வந்து விட்டார்கள். அது தான் அவர்களுக்கும் வசதியாக இருந்தது என்பதே உண்மை.
என்றால் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? நாவலர் சொன்னபடி உமையவளுக்கு தனிப்பெருங்கோவில்கள் புதிதாக அமைத்திருக்கலாம். மகோற்சவமும் நடாத்தியிருக்கலாம். ஆனால் கண்ணகியை 'உமையவளாக' மாற்றாமல் வைத்திருக்கலாம். எப்படி? அவள் கோவிலை இடித்து ஆகமவிதிப்படி தூபி, கோபுரத்துடன் அமைத்திருக்கத் தேவையில்லை. பழையபடி மடாலயமாகவே மீளக்கட்டியிருக்க முடியும். ஆகம விதிக்குள் அடங்காத திருக்குளிர்த்தி முதலிய சடங்குகளை தொடர்ச்சியாக செய்திருக்கவும் முடியும்.
"கண்ணகி உமையவள் அல்ல" என்று நாவலர் சொன்னதை "கண்ணகியை மேல்நிலைப்படுத்தாதீர்கள்" என்று புரிந்துகொண்டிருக்க முடியும். அப்படி புரிந்து கொண்டிருந்தால் இந்த அனர்த்தம் நிகழ்ந்திருக்காது. நகைமுரணாக நாவலரையே வட இலங்கையில் மேல்நிலையாக்கத்தை துரிதப்படுத்தியவராக அடையாளம் காண்கிறோம். அவர் சொன்னது ஒருவிதத்தில் சரி, ஆனால் அதை நாம் செயற்படுத்தியது முற்றாகப் பிழை.
ஆனால் இந்த மனப்போக்கை மாற்றியாகவேண்டியது கட்டாயம். இன்றைக்கு குக்கிராமங்களில் எல்லாம், கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு ஆகமவிதிப்படி பெருங்கோவில்களாக மாற்றப்படுகின்றன. அதன் முதலாவது எதிர்விளைவு தமிழ் வழிபாடு அங்கிருந்து இயல்பாகவே அகன்று போவது தான். கிழக்கிலங்கையைப் பொறுத்தவரை தமிழ் முறை சடங்குக்கோவில்கள், வடமொழி மந்திரபூசைக்கு மாறுவதற்கான முதல் படி இதுவே. மடாலயக் கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டால், அவை ஆகமவிதிப்படி பிரஸ்தரம், சிகரம், தூபியுடன் அமைக்கப்படுவது தான், தமிழ் வழிபாட்டை அங்கிருந்து அகற்றும் முதன்மையான காரணம்.
ஏனென்றால், சிகரம் - தூபியுடன் அமைந்த ஆகமக்கோவிலொன்றே நம் நியமக் (Standard) கோவில் என்று நம் ஆழ்மனது நம்புகிறது. ஓட்டுக்கூரை வேய்ந்த மடாலயமொன்று, அம்மனதுக்கு "இது நம் கோவில்" என்ற பிடிப்பை உருவாக்கவில்லை. அல்லது, சிற்ப அலங்காரங்கள் கொண்ட கண்டம் -சிகரம் - தூபியே தங்கள் கோவிலுக்கு அந்தஸ்தையும் பெருமிதத்தையும் தருகிறது என்று பாமர மனது எண்ணுகிறது. மேல்நிலையாக்கம்!
செய்யவேண்டியது ஒன்று தான். ஆகமவிதிப்படி அமையாத மடாலயங்களும் நம் கோவில்களே என்பதை நம் ஆழ்மனதை நம்பச் செய்ய வேண்டும். கேரளக்கோவில்கள் அத்தனையும் ஓடுவேய்ந்த கூரையமைப்பைக் கொண்டவை. இலங்கையில் பதினான்காம் நூற்றாண்டில் 'ஸ்தபதி ராயர்' எனும் தென்னகச் சிற்பியால் அமைக்கப்பட்ட பௌத்தக் கோவிலான இலங்காதிலகம், கூரை வேய்ந்தது தான். அதே காலப்பகுதியில் கம்பளை அரசின் அனுசரணையுடன் தேவேந்திர மூலாச்சாரியார் என்பவரால் அமைக்கப்பட்ட எம்பக்கே முருகன் கோவில், அதன் அற்புதமான கூரை வேலைப்பாடுகளால் புகழ்பெற்றது. ஆக, கூரை வேய்ந்த கோவில்களையும் நியமமாக அமைக்கச் சொல்லும் சிற்ப நூல்கள் தென்னகத்தில் புழக்கத்தில் இருந்திருக்கவேண்டும்.
ஒரு உதாரணம் கிடைக்கிறது. அண்மையில் வாசித்த ஒரு குறிப்பின் படி, பாரமேஸ்வர ஆகமத்தில், ஓட்டுக்கூரை வேய்ந்த அமைப்பில் கருவறையை அமைப்பதற்கான விதிகள் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கு அங்கு "சூர்ப்பாகாரம்" என்று பெயர். தஞ்சைப்பெருங்கோவிலின் சோழர் கால ஓவியங்களிலிருந்து சிதம்பரத்தில் இத்தகைய விமானமே முன்பு இருந்திருக்கிறது என ஊகிக்க முடியும். பாரமேஸ்வரம், உப சிவாகமங்களில் ஒன்று என்பதால்,அதில் சூர்ப்பாகாரம் என்று அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ள ஓட்டுக்கூரை வேய்ந்த கோவில்களை, மடாலயங்கள் என்று ஒதுக்காமல், சைவர்கள் நியமமாக ஏற்றுக்கொள்ளமுடியும்.
நியாயமாகப் பார்க்கப் போனால், நூறு நூறாண்டுகளாக தென்னகத்தின் எளிமையான எந்தவொரு தங்குமிடமுமே கூரை வேய்ந்தது தான் என்பதால், கோவில்களையும் கூரை வேய்ந்தவையாக அமைப்பதில் தவறிருக்க முடியாது. எனவே நம் கோவில்களின் கருவறை கூரை வேய்ந்திருந்தால் , அதற்கு வெட்கப்படத் தேவையில்லை. அவற்றை தூபி - சிகரத்தோடு அமைத்தால் தான் அவை நியமக்கோவிலாகும் என்று அவற்றை மாற்றியமைக்கவும் தேவையில்லை.
ஆனால், மேல்நிலையாக்கத்துக்கு ஆதரவளிப்பவர்கள் கூறும் ஒரு வலுவான வாதம் மட்டும் இலேசாக இடிக்கின்றது. "எந்தத் தமிழ் அடையாளத்தைக் காப்பாற்ற, கோவில்கள் ஓட்டுக்கூரைகளோடு நீடிக்கலாம் என்று சொல்கிறாயோ, அதே ஓட்டுக்கூரைகளே தமிழ் அடையாளத்தை முற்றாக இல்லாதொழித்து பிற்கால ஆக்கிரமிப்புகளுக்கு இடமளிக்கலாம்" என்பது அது. மடாலயமாக அமைந்த காரணத்தாலேயே கதிர்காமத்தின் நிர்வாகம் முற்றாகப் பெரும்பான்மையினருக்குக் கைமாறியதையும், ஆகம விதிப்படி அமைந்ததால் முன்னேச்சரத்தில், கோணேச்சரத்தில், அது இன்றுவரை கைகூடாமல் இருப்பதையும் அவர்கள் உதாரணமாகக் காட்டுவார்கள்.
இது நம் பிழை. கேரளமும் சிங்களமும் ஓட்டுக்கூரைகளை தம் தனித்துவமான சமயக் கட்டிடக்கலை அம்சமாக முன்வைக்க, அதை சமயக் கட்டிடக்கலையில் முற்றாகத் தவிர்த்தது நம் தவறே. ஆனால் அதைத் தொடரமுடியும். இது சைவக்கோவில் / வைணவக்கோவில் என்று காண்பிப்பதற்கான நுணுக்கமான கட்டிடக்கூறுகளை உள்ளீர்த்து ஓட்டுக்கூரைகளோடு கோவில்களை அமைப்பதொன்றும் பெரிய வேலையில்லை. கருவறைச் சுவரை மட்டும் அதிஷ்டானம், பாதம் முதலிய தென்னக கட்டிடக்கலைக்கூறுகளோடு அமைத்து, பிரஸ்தரம் - சிகரம் - தூபிக்குப் பதில் மேலே கூரை வேய்ந்துவிடலாம். அங்கு ஆகமவழிப்படி வழிபாடு நடைபெறப் போவதில்லை என்பதால், இதில் ஆகமமீறல் என்று அஞ்சத்தேவையில்லை . கிழக்கைப் பொறுத்தவரை, கட்டிடக்கலை அம்சம் ஒன்றும் இல்லாமலேயே கூட மண்டூர் முருகன் கோவிலும், கல்லடி பேச்சியம்மன் கோவிலும் இன்றும் புகழ்வாய்ந்த சைவ மடாலயங்களாக நீடிக்கின்றன. இதில் பின்னையது கீற்றுக்கொட்டகை.
ஆகமப்பெருங்கோவில்கள் எப்படியும் அமைக்கப்படட்டும். என் தனிப்பட்ட நப்பாசை ஒன்றே. இலங்கையில், நாட்டார் கோவில்கள் இடித்துக் கட்டப்படுகின்றதென்றால், அவை ஓட்டுக்கூரையோடே மீளக் கட்டப்படவேண்டும். அதன் மூலம் அங்கு சடங்குவழித் தமிழ் வழிபாட்டுக்கு ஏற்படும் முதன்மையான அச்சுறுத்தல் நீங்க வேண்டும்.
இலங்கையின் கிராமப்புறங்களூடே பயணிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால் அங்குள்ள நாட்டார் கோவில்களுக்குச் சென்று பாருங்கள். "நல்லாப் பேசின சாமி இது," "துடியான அம்மாள் தம்பி இது", "ஏனோ தெரியா, இப்பல்லாம் ஒண்டும் காட்டுது இல்ல" என்று பெருமூச்சு விடும் பலரைக் காண்பீர்கள். கொஞ்சம் சுற்றிப் பார்த்தால் தெரியும், ஓட்டுக்கட்டிடம் அல்லது ஓலைக்குடிசை ஒன்றில் அந்த நாட்டார் தெய்வம் பரிதாபமாக வீற்றிருக்க, அருகே ஆகமப்படியான கருவறை, செங்கல்லில் பிரமாண்டமாக எழுந்து கொண்டிருக்கும். அந்தத் தெய்வத்தை விழுங்குவதற்காகத் தவம் தொடங்கும் அரக்கன் போல! அந்தக் கருவறையில் அமர்ந்து நித்திய பூசையை ஏற்கத் தொடங்கும் ஐயன், கண்ணகி, மாரி முதலிய நூறு நூறு தெய்வங்கள், அதன் பிறகு ஒன்றும் பேசுவதில்லை. அல்லது, அவை பேசுவதற்கு ஒன்றும் இருப்பதில்லை. அவை என்றைக்குமென அமைதியாகிவிடுகின்றன.
💔
மேலும் வாசிக்க »

பின்னை எனும் நித்தியகன்னி

0 comments

  

"கண்ணம்மா" என்றதும் உங்களுக்கு என்ன நினைவுக்கு வருகிறது?
பெரும்பாலும், நீங்கள் கொஞ்சும் காதலியின் நினைப்பு வரலாம். திரை இசை இரசிகர்களுக்கு "கண்ணம்மா கண்ணம்மா அழகுப்பூஞ்சிலை"யோ, காலா "கண்ணம்மா"வோ, "கண்ணம்மா உன்ன"வோ (இஸ்பேட் ராஜா) நினைவுக்கு வரலாம். "கண்ணம்மா" என்று யூடியூப்பில் தட்டினால் பத்துக்கும் மேற்பட்ட திரைப்பாடல்கள் வந்து விழுகின்றன. இன்னும் சிலருக்கு விஜய் டிவியில் ஓரிரு வாரங்களுக்கு முன் வயிற்றைத் தள்ளிக்கொண்டு நடையாய் நடந்து சிரிக்க வைத்த பாரதி கண்ணம்மா நினைவுக்கு வரலாம்.
🤭

எத்தனை கண்ணம்மாக்களும் வரட்டும். ஒரிஜினலுக்கு ஈடாகுமா எந்த டூப்ளிகெட்டும்? கண்ணம்மாவைப் படைத்த பாரதியின் பாடல்கள் தரும் கிறக்கத்துக்கு முன் இது எதுவுமே அப்படி ஒன்றும் பிரமாதம் இல்லை என்றே சொல்லவேண்டும்.
"நின்னையே இரதி என்று" எனக்கு மிகப்பிடித்த கண்ணம்மாப் பாடல்களில் ஒன்று. "Kannamma - Eternal Love" என்ற சைந்தவி பாடிய இசைத்தொகுதியில் தான் அதை முதன்முதலில் கேட்டேன். 1986இல் வெளியான "கண்ணே கனியமுதே" என்ற திரைப்படத்தில் எம்.எஸ்.வியின் இசையில் ஜேசுதாசும் வாணி ஜெயராமும் இதே பாடலைப் பாடியிருக்கிறார்கள். இசைநிகழ்ச்சியொன்றில் பாடப்பட்ட இதன் கீழ்வரும் வடிவமும் நன்றாயிருக்கிறது. (அறிமுகம் செய்ததற்கு நன்றி நண்பன்
Natharuban
😉)




ஏனைய கண்ணம்மாப் பாடல்களோடு ஒப்பிடும் போது, "நின்னையே இரதி என்று" அப்படி ஒன்றும் சிறப்பான பாடல் இல்லை தான்.
"புராணங்கள் சொல்லும் கட்டழகி இரதி நீயாகத் தான் இருக்கவேண்டும். எனக்கு உன்னை விட்டால் தோழி என்று யாரும் இல்லை. பொன் போன்ற உடலும் மின்னலின் சாயலும் கொண்டவள் நீ. மன்மதனின் அம்புகள் உன்னால் என் மீது பாய்கின்றன. கொஞ்சம் கண் பார், என்னோடு சேர வா. எங்கு பார்த்தாலும் முனிவர்களுக்கு இறைவனே தெரிவது போல, எனக்கு நீ தான் தெரிகிறாய்." இவ்வளவும் தான் அந்தப்பாடலின் சாரம்.
என்றாலும், இறுதி வரியில் கொஞ்சம் கவித்துவ அழகு இருப்பதாகச் சொல்லலாம். "யாவுமே சுகமுனிக்கோர் ஈசனாம் எனக்கு உன் தோற்றம் மேவுமே இங்கு யாவுமே"
சுகமுனி வேதவியாசரின் மகன். எல்லாவற்றிலும் பரம்பொருளையே கண்டதால், சுகப்பிரம்மம் என்று அவரை புராணம் அழைக்கும். சுகமுனிக்கு எல்லாமே ஈசனாகத் தெரிந்தது. எனக்கு எல்லாமே நீயாகத் தெரிகிறது என்கிறான் பாரதி.
ஆனால், அந்தப் பாடலின் "தன்னையே சகி என்று சரணம் எய்தினேன்" எனும் இரண்டாம் வரியில் "சகி" (தோழி) என்ற சொல்லுக்கு "சசி" என்று பாடபேதம் இருக்கிறது.
சசி என்றால் இந்திராணி என்றும் சந்திரன் என்றும் பொருள் உண்டு. இந்திரனின் தேவியான இந்திராணி, புராணங்களின் படி பேரழகி. முதல் வரியில் மன்மதனின் தேவியான இரதியைப் பாடுவதால் இரண்டாம் வரியில் இந்திராணியை பாரதி பாடியிருக்கலாம் என்பர் சிலர். அல்லது"உன்னையே என் நிலவாக எண்ணி சரண் புகுந்தேன்" என்ற பொருளிலும் பாடியிருக்கக் கூடும். "பாயும் ஒளி" பாட்டிலும் "வெண்ணிலவு நீ எனக்கு மேவுகடல் நானுனக்கு" என்றல்லவா அவன் உருகுகிறான்?
ஆனால்"தூண்டில் புழுவினைப் போல்" முதலிய தன் வேறு பாடல்களிலும் பாரதி சகி பற்றிப் பாடுவதால் சகி என்பதே பொருத்தமான பாடபேதமாகப் படுகிறது. நண்பியை "தோழி" என்று அழைப்பதை விட "சகி" என்று அழைக்கும் போது கொஞ்சம் நன்றாக இருக்கிறதல்லவா?
🙂
சகி ஆண்பாலுக்கும் பொருந்துவதால், இன்று கழுவி ஊற்றப்படும் "Bestie" என்ற ஆங்கிலச்சொல்லுக்கான கலைச்சொல்லாக சகியைப் பயன்படுத்தலாம் என நினைக்கிறேன்.
😉
வழமை போல ஒரு நாள் சைந்தவியின் "நின்னையே இரதி என்று" பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது தான் அந்த வரியை திகைப்போடு கவனித்தேன். "பின்னையே நித்யகன்னியே"
நித்யகன்னி என்றால், என்றென்றும் இளங்கன்னி என்று பொருள். காதலியோ நாயகியோ, அடுத்தடுத்த நாட்களில் பழையவர்களாகி விடுவார்கள். ஆனால் இந்தக் கண்ணம்மா நித்யகன்னி. ஒவ்வொரு நாளுமே புத்தம்புதிதாகத் தெரிகிறாள், கன்னி என்று எண்ணச் செய்கிறாள் என்று 'மார்க்கமாக' விளக்கம் கொடுக்கலாம். சரி. பின்னை?
வடநாட்டு இராதைக்கு பலநூறாண்டுகள் முன்பே தமிழ் இலக்கியங்களில் தோன்றி, இன்று முற்றாக மறக்கடிக்கப்பட்டு விட்ட கண்ணனின் காதலியான "நப்பின்னை" பற்றி முன்பும் எழுதியிருக்கிறேன். சிலப்பதிகாரத்திலிருந்து வைணவ - சைவ பக்தி இலக்கியங்கள் வரை, திருமாலின் தேவியாகத் தமிழர் கொண்டாடிய நப்பின்னை, வடநாட்டு பண்பாட்டு ஆதிக்கத்தால் புகழ் பெற்று விட்ட "ராதா - கிருஷ்ண"ருக்கு முன் காணாமலே போய் விட்டாள்.
தமிழ்ப் பண்பாட்டில் நப்பின்னையின் மறைவு படிப்படியாகத்தான் நடைபெற்று முடிந்தது என்றே எண்ணி இருந்தேன். ஆனால் "நின்னையே இரதி என்று" பாடலில் பாரதி எடுத்தாளும் படி, இருநூறாண்டுகளுக்கு முன் கூட, பின்னை புகழ் பெற்றுத் தான் இருந்திருக்கிறாள்.
இதில் சுவாரசியம் என்னவென்றால், இருநூறாண்டுகளுக்கு உட்பட்ட நப்பின்னை பற்றிய இன்னொரு இலக்கியக் குறிப்பை, என் தாயகத்திலேயே என்னால் பெற்றுக்கொள்ள முடிந்தது என்பது தான்.
கிழக்கிலங்கையில் உள்ளூர் செவிவழிச் செய்திகளை, கல்வெட்டு, காவியம், அகவல் என்ற பெயர்களில் செய்யுள்களாக எழுதிக் கோவில்களில் பேணும் வழக்கம் நிலவி வந்திருக்கிறது. அவற்றில் கற்பனையும் உயர்வு நவிற்சிகளும் அதிகம் என்றாலும், வரலாற்று நம்பகத்தன்மை இல்லாமல் இல்லை. இப்படிப் பேணப்பட்ட சில பாடல்கள் தான் உரைநடையில் எழுதி இணைக்கப்பட்டு "மட்டக்களப்புப் பூர்வ சரித்திரம்" என்ற பெயரில் ஏட்டுப்பிரதியாக தொகுக்கப்பட்டிருந்தன.
அதில் ஒரு பகுதியை சிற்சில திருத்தங்களோடு கடந்த நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் "மட்டக்களப்பு மான்மியம்" என்ற பெயரில் எப்.எக்ஸ்.சி.நடராசா வெளியிட்டார். இப்போது கிடைக்கும் மட்டக்களப்புப் பூர்வ சரித்திரத்தின் முழுமையான வடிவம் 2005இல் வித்துவான் கமலநாதன் தம்பதியினரால் அச்சு வாகனமேறியது. இப்போதைக்கு கிழக்கிலங்கை வரலாற்றைக் கட்டியெழுப்புவதற்கான தவிர்க்க முடியாத ஆதாரங்களில் ஒன்று, மட்டக்களப்புப் பூர்வ சரித்திரம் நூல்.
ஆனால், மட்டக்களப்புப் பிராந்தியத்தில் வழக்கத்தில் இருந்த எல்லா பாடல்களும் மட்டக்களப்புப் பூர்வ சரித்திரத்தில் தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்று சொல்வதற்கில்லை. ஆனைகட்டுக் காவியம், பண்டுபரவணிக் கல்வெட்டு, ஊரெழு காவியம், சோனக வரலாற்றுக் காவியங்கள் பற்றி வாய்மொழியில் மட்டும் அறிய முடிகிறது. களுதேவாலயக் கல்வெட்டு, துறைநீலாவணை சீர்பாதச் செப்பேடு, குகன்முறை அகவல் முதலியன வெவ்வேறு இடங்களில் ஏட்டுப்பிரதிகளாகக் கிடைத்திருக்கின்றன. கமலநாதன் தம்பதியினரே, தங்களுக்குக் கிடைத்த பூர்வ சரித்திர ஏட்டுப்பிரதியிலிருந்த அன்பிலாலந்துறைச் சரித்திரம், அயோத்திகாசி பூர்வ சரித்திரம், கலிங்கதேசச் சரித்திரம் முதலியவற்றை "பொருட்பொருத்தம் கருதி தவிர்த்து விட்டோம்" என்று சொல்கிறார்கள். அவை அச்சில் வெளிவராததால் ஏற்பட்டு விடுகின்ற இடைவெளி பூர்வ சரித்திரத்தை ஆழ்ந்து வாசிப்பவர்களுக்கு நன்கு புரியும்.
இப்படி பூர்வ சரித்திரத்தில் வெளியாகாத "குகன்முறை அகவல்" எனும் பாடலைப் படிக்கும் வாய்ப்பு, அண்மையில் கிடைத்தது. மட்டக்களப்பின் முதன்மைக் குடிகளில் ஒருவரான முக்குகர், தமிழகத்திலிருந்து வந்து குடியேறியதைச் சொல்லும் பாடல் அது. கண்டி மன்னர் பற்றிய குறிப்பு வருவதால், அது பெரும்பாலும் கடந்த இருநூறு முந்நூறு ஆண்டுகளுக்குள் தான் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
குகன்முறை அகவலில் ஓரிடத்தில் இப்படி வருகிறது.

"இராம இராம அரிராமா என்று
சேமமுடனே செங்கோலோச்சி
நாராயணனை தொழுது அடிபணிந்து
காரார் குழலி கணவனை வணங்கி"
முக்குகர்கள் இங்கு குடியேறும் போது பரம வைணவர்கள். அவர்கள் பழுகாமத்தில் தங்கள் குலதெய்வமான திருமாலுக்கு கோவில் கட்டி வணங்கியதை ஐரோப்பிய வரலாற்றாசிரியர்கள் பதிவுசெய்திருக்கிறார்கள். மேற்படி வரிகளை வாசிக்கும் போது ஒருகணம் என்னை தரித்து நிற்கச் செய்தது இந்தச் சொல். "காரார் குழலி கணவனை வணங்கி". திருமால் காரார்குழலியின் கணவனா? யார் அது?
கண்ணனின் தமிழ் நாயகி நப்பின்னைக்கு, அப்பெயர், நல்ல கூந்தலைக் கொண்டவள் (நல்+பின்னை) என்ற பொருளில் வந்தது தான். அவளை வேறு இலக்கியங்களும் கூந்தல் மலர் மங்கை, பிஞ்ஞை, உபகேசி என்றெல்லாம் அழைக்கின்றன. பிஞ்ஞை, கேசம் எல்லாம் கூந்தலைக் குறிக்கும் சொற்கள். குழல் என்றாலும் கூந்தல் தான். காரார்குழலி = கார்+ஆர்+குழலி. கார்மேகம் போல கறுத்த கூந்தலை உடையவள்.
குகன்முறை அகவல் கூறும் காரார்குழலி, நப்பின்னை தவிர, வேறு யாராக இருக்க முடியும்? வெறும் இருநூறு முந்நூறு ஆண்டுகளுக்குள் இலங்கையின் கிழக்குக் கரையில் எங்கோ ஒரு மூலையில் எழுந்த நாட்டார் இலக்கியத்தில் பதிவாகி இருக்கிறாள், அந்தத் தமிழர் மறந்த தலைவி. நமக்குத் தலைவி அல்ல; அந்தத் தலைவி பதிவாகி இருக்கும் பாட்டைப் பற்றியே தெரியாது. மண்ணின் மரபு தெரியாமல் இருக்கிறோம் என்ற குறைந்தபட்ச குற்றவுணர்ச்சி கூட நமக்கு இருப்பதில்லை.
🙁
ஒரு சாரார் சொல்வதன் படி, கண்ணம்மா என்பது பாரதி கற்பனையில் கண்ட கண்ணனின் பெண் வடிவம் என்பது உண்மையானால் கண்ணம்மா, நப்பின்னையே தான். உங்களுக்குத் தெரியாமல் இருப்பதாலோ, அல்லது தமிழ் கூறு நல்லுலகம் என்னை மறந்து விட்டதாலோ, நான் இல்லாமல் போவதில்லை. சின்னஞ்சிறு கிளியாய், சுட்டும் விழிச்சுடராய், காற்று வெளியிடையாய், ஏன் "றெக்க" - "காலா"விலிருந்து ஊரூராய் நடந்து சிரிக்க வைத்த சின்னத்திரை கண்ணம்மா வரை, நீங்கள் செல்லம் கொஞ்சும் காதலியர் வரை, என்றென்றும் நீடிப்பேன் நான் என்று நப்பின்னை புன்னகைக்கிறாள் போலும்.
"யாவுமே சுகமுனிக்கோர் ஈசனாம், எனக்கு உன் தோற்றம் மேவுமே இங்கு யாவுமே"
சந்தேகமென்ன,
தமிழ் உள்ளவரை
பின்னை, நித்ய கன்னி தான்.
அவள் வாழி.
❤

 

மேலும் வாசிக்க »
 

Copyright © "து" | Credits: Free CSS Templates and BTDesigner